piątek, 4 września 2009

Amfibia na torze - Tyrell Ford P34

W długiej historii F1 było wiele dziwactw - oczywiście najczęstszymi są nietypowe kształty elementów aerodynamicznych; choć i w mechanice zdarzają się perełki jak np. obecny system KERS. Do tych wszystkich osobliwych wynalazków należy również bez wątpienia Tyrell P34. To co odrożnia go od innych jednomiejscowych bolidów widoczne jest już na pierwszy rzut oka - podwójne przednie koła, o nietypowym rozmiarze. Jak łatwo więc policzyć, P34 był 6 - cio kołowym bolidem. Wariactwo? Według projektantów Tyrella nie do końca. Zmniejszone przednie koła miały za zadanie polepszenie właściwości trakcyjnych, dodatkowo zmniejszając opór powietrza, gdyż zostały sprytnie schowane za innymi elementami przedniej sekcji bolidu. Wszystkie przednie koła były oczywiście skrętne. Za źródło napędu służył nieśmiertelny silnik Cosworth DFV, rozwijający moc 475 KM, co rozpędzało Tyrella do 320 km/h. Trudno powiedzieć czy projekt P34 okazał się sukcesem. Z jednej strony zaprezentował on całkiem niezłe osiągi, wliczając w to zwycięstwo w jednym Grand Prix oraz 10 podiów (w sezonach 1976, 1977), z drugiej jednak ten kierunek rozwoju bolidów nie przyjął się, z racji braku chęci producentów opon do rozwoju niestandardowych 10- cio calowych gum. Warto wspomnieć w tym miejscu że zespół Williams również pracował nad sześciokołowym bolidem - tutaj jednak podwójna para kół znajdowała się z tyłu. Jak łatwo się domyśleć projekt zarzucono na etapie testów.
W końcówce sezonu 1977, Tyrell zaprezentował już nowe auto - tym razem była to już klasyczna, czterokołowa wyścigówka.
Model Tyrella jest oczywiście wyjątkowy, nie tylko z racji swojego wyglądu. Jest to model bardzo unikatowy, rzadko pojawiający się w serwisach aukcyjnych. Pamiętam, że gdy zobaczyłem go po raz pierwszy, osiągnął cenę około 100 złotych. Byłem wówczas pewien, że takie cacko nigdy nie trafi na moją półkę. Jak się okazało byłem w błędzie. Model kupiłem stosunkowo niedawno, oczywiście na Allegro. Jest to jeden z tych modeli na które zwykłem mówić "szczęśliwy". Dlaczego? Udało mi się kupić niespotykany model za... 10 złotych. Dalsze wyjaśnienia są chyba zbędne :)
Sama miniaturka wywodzi się z serii gazetowej o najsłynniejszych bolidach F1 wydawanej przez Atlas. Producentem jest firma RBA (mało znana w światku kolekcjonerskim). Można powiedzieć że Tyrell ma wszystko na swoim miejscu - nie jest szczególnie bogaty w fajerwerki, nie jest jednak też niczym "szara myszka". Uatrakcyjnieniem byłyby napewno kalkomanie na ogumieniu, jednak nieszczególnie mi to przeszkadza. Za te pieniądze - naprawdę nie można wybrzydzać.









środa, 2 września 2009

Harrison Ford ubiera się we Włoszech - Lancia Lybra

Model Lybry znalazł się u mnie nieprzypadkowo. Swego czasu nosiłem się z poważnym zamiarem kupna tego samochodu. Przeszkodą okazały się być jednak niespodziewane wydatki. I tak nadal podróżuję już nieco wysłużonym Fiatem Brava. Gorycz osłodziła mi nieco firma Solido, która jest autorem tejże miniaturki. Do kupna oryginału zachęcał Harrison Ford. Mnie zachęciła cena - 25 złotych za całkiem przyzwoity model to naprawdę niewiele. Lancia Lybra zadebiutowała w 1999 roku. Od razu została uplasowana w segmencie premium wraz z takimi konkurentami jak BMW 3 czy Audi A4. Te aspiracje były całkiem uzasadnione, gdyż zarówno wygląd Lancii jak i wyposażenie które oferowała były naprawdę na wysokim poziomie. Najbardziej charakterystycznym detalem są oczywiście przednie reflektory, podkreślone przez chromowane obwódki. Cała bryła nadwozia sprawia wrażenie lekkiej i dynamicznej, nie tracąc przy tym nic z elegancji. Przeczytałem gdzieś że za powłokę lakierniczą Lybry odpowiedzialna była firma DuPoint, która stworzyła niepowtarzalnie "błyszczące" lakiery. I chyba coś w tym jest, bo zadbane, bezwypadkowe Lybry wyglądają naprawdę okazale (sprawdziłem osobiście :). Po otwarciu drzwi przywitają nas grubo tapicerowane (często alcantarą) fotele oraz przyjemny dla oka kokpit. O ile w nowych egzemplarzach całość wygladała wspaniale, tak po latach mozna stwierdzić że materiały jednak nie przetwały próby czasu. Skóra na fotelach potrafi się nieprzyjemnie marszczyć, pojawiają się również frędzle jak na znoszonym ubraniu. Bolączką są też łuszczące się elementy konsoli środkowej (zwłaszcza te na panelu klimatyzacji). Czy w aucie za około 90 tyś. złotych można przejść nad tym do porządku? Chyba nie... Jeśli jednak dysponujemy zadbanym egzemplażem możemy poczuć się naprawdę jak w aucie z wyższej półki. Kompletne wyposażenie (wliczając w to automatyczną dwustrefową klimatyzację) umili każdą podróż. Dodatkowo spora cześć Lybr posiada w swoim wyposażeniu zestaw nagłaśniający renomowanej firmy BOSE, której nikomu nie trzeba reklamować. Paleta silników dostępnych w Lancii od początku była spora. Klienci mogli wybierać w jednostkach benzynowych 1.6, 1.8, 2.0 oraz dieslach - niezniszczalnym 1.9 JTD oraz 2,4 JTD. I właśnie te ostatnie cieszyły się największa popularnością. Jednostki benzynowe, choć nowoczesne były paliwożerne i w przypadku silnika 1.6 - mało dynamiczne. Diesle charakteryzowały się za to wysoką niezawodnością, niskim spalaniem i zadowalającymi osiągami. Auto idealne? Być może. Wystarczy poczytać opinie kierowców którzy chwalą swoje samochody. Oczywiście znajdują się również rozczarowani - tych jest jednak naprawdę niewielu. Prezentowana miniaturka jak już wspomniałem pochodzi od Solido. Na rynku występuje również model firmy Majorette, jest on jednak ubogi w detale i przypomina nieco wyroby Bburago. Wybór był więc oczywisty. Modelik pochwalić należy napewno za takie detale jak klamki, chromowane obwódki reflektorów czy wykonanie wnętrza. Na niekorzyść wpływa za wysokie zawieszenie, źle oddane aluminiowe felgi czy błędy w lakierze (kilka "nadlewek). Całość robi naprawdę niezłe wrażenie, można by nawet powiedzieć że jak na Solido - jest to jeden z lepszych modeli tej firmy. I tak, za 25 złotych zrealizowałem choć część mojego marzenia. Być może, gdy fundusze pozwolą, powrócę do niego w skali 1:1.