wtorek, 1 września 2009

Pachnąca zabawą – Subaru Impreza WRX STi.

Istnieją dla mnie tylko dwa auta, które potrafią przyśpieszyć bicie mojego serca. Nie zaskoczę wielu, jeśli napiszę że jest to Subaru Impreza WRX oraz Mitsubishi Lancer EVO. Status „kultowych” posiadają wręcz dla mnie odpowiednio generacje GC oraz EVO VI. Oba auta są mi szczególnie bliskie za sprawą swoich sukcesów na rajdowych trasach. Subaru Impreza chyba już zawsze kojarzyć będzie mi się z granatowym kolorem i charakterystycznym logiem „555”, w których to barwach, nieodżałowany Colin McRae sięgał po tytuł Mistrza Świata.
Subaru Impreza było jednym z tych samochodów, którego podziwiane na ekranie telewizora, można było przenieść w realny świat, gdyż tak naprawdę nawet seryjna wersja dostarczała wielu emocji za sprawą napędu 4x4. Dopełnieniem wszystkiego była w miarę przystępna cena, dzięki której to auto trafiło na drogi. Obecnie, używane egzemplarze (co prawda już dosyć wyeksploatowane) osiągają ceny dzięki którym ten „autoluksus” jest dostępny dla coraz większej rzeszy zmotoryzowanych. Prezentowana przeze mnie wersja opiera się już na platformie drugiej generacji (GD), która swój debiut miała w 2001 roku. „New Age Impreza” jak ją określano, była jeszcze mocniejsza, nowocześniejsza, naszpikowana elektroniką niż jej poprzedniczka. Wyróżnikiem pierwszej wersji były oczywiście światła w stylu „bug-eye”. Czy było to udane rozwiązanie stylistyczne? Rzecz gustu. Mnie podobało się ono zdecydowanie bardziej, niż kolejna „twarz” Imprezy (jednak zdecydowanie mniej niż ostatnia - trzecia odsłona). Imprezy nie kupowało się dla wygody, bogatego wyposażenia, czy dobrych materiałów wykończeniowych (te były naprawdę tandetne). Klienci wybierali ją dla jej właściwości jezdnych, które mówiąc krótko – były nie do podrobienia. Wersja STi dysponująca potężnym dwulitrowym silnikiem o mocy ponad 260 KM była (i jest nadal) obiektem westchnień wielu spragnionych wrażeń kierowców.
Subaru Impreza to obowiązkowa pozycja w każdej kolekcji modeli. Ja postanowiłem, że wybiorę wersję cywilną a nie rajdową (których jak wiemy jest na pęczki). Wybór od samego początku był oczywisty – miniaturka będzie pochodzić od firmy AutoArt. I tak, w moje posiadanie wpadła Impreza, chyba w najładniejszym – czarnym kolorze. Jest to pierwszy model, tzw. „bug-eye”. Nie ukrywam, że zależało mi by posiadać ostatnią wersję tzw. „hawkeye”, ale cóż – grzechem było nie skorzystać z okazji, gdyż model zakupiłem za jedyne 35 złotych (oczywiście nowy, bezwypadkowy). Do modelu można mieć w zasadzie jedną, ale za to poważną uwagę – warstwa lakieru, jaką został pokryty jest za duża, przez co takie detale jak klamki, czy szczeliny miedzy poszczególnymi elementami karoserii są zwyczajnie za wielkie. Posiadam w swojej kolekcji jeszcze 3 inne modele tej firmy i tam – niestety – rzecz ma się podobnie. Poza tym, (jednak sporym zarzutem) model robi bardzo dobre wrażenie. Imponują przednie reflektory jak i tylne lampy, złote felgi, wszelkie kalkomanie, wnętrze, chromowana końcówka rury wydechowej. Wszystko wykonane z ogromnym pietyzmem. Gdyby poprawić jakość powłoki lakierniczej, Impreza wyglądałaby niemal jak prawdziwe – zmniejszone auto. Smaczkiem całości są skrętne przednie koła. Podsumowując – Impreza od AutoArt to naprawdę dobrze zainwestowane pieniądze – model cieszy oko nie tylko urzekającym wykonaniem, ale samym faktem, że jest to… Subaru Impreza. I to powinno wystarczyć.








Trochę wygraj, trochę sprzedaj - Renault Clio Williams.

Wygraj dziś, sprzedaj jutro. To powiedzonko od dawna było naczelną zasadą motorsportu. Klient chętniej wybierał markę, która odnosiła sukcesy na wyścigowych torach i rajdowych trasach. Williams - Renault, to dwa słowa które rządziły Formułą 1 w latach od 1992 do 1997. Współpraca stajni Franka Williamsa z firmą Renault jako dostarczycielem silników zaowocowała 5 - cioma tytułami Mistrzów Świata w klasyfikacji konstruktorów. Imponujące prawda? Tym bardziej że owe wyróżnienia zostały zdobyte rok po roku. Znawcy motorsportu wiedzą również zapewne, że zespół Williams startował w Mistrzostwach Samochodów Turystycznych Wielkiej Brytanii (BTCC) odpowiednio przygotowaną Renault Laguną. Na tym jednak współpraca obu firm się nie kończy. Najbardziej "odjechanym" pomysłem było chyba stworzenie Renault Espace F1 - vana z silnikiem... wprost w wyścigowego bolidu Williamsa. Na YouTube można znaleźć filmik na którym Alain Prost testuje to "cudo" na torze (http://www.youtube.com/watch?v=fEDwfk8EYR0&hl=pl) . Najbardziej chyba jednak znanym wynalazkiem będącym owocem współpracy Williamsa i Renault było zaprezentowane w 1992 roku Renault Clio Williams. Warto tutaj przypomnieć że rok 1992 był rokiem Williamsa - bolid FW14B był niemalże bezkonkurencyjny i wygrał 10 z 16 eliminacji Grand Prix. Tak więc czy rok prezentacji Clio Williams był przypadkowy? Nie sądzę. Strategia "trochę wygraj, trochę sprzedaj" zadziała w 100% i małe Clio rozeszło się jak ciepłe bułeczki. Najciekawsze jest jednak to, że poza emblematami z logo zespołu, Williams... nie przyłożył ręki do tego auta w dziedzinie inżynierii. Całością zajął się dział Renault Sport. I tak klient otrzymał małego hatchbacka z potężnym silnikiem 2.0 o mocy 150 KM, sportowym zawieszeniem, skrzynią biegów oraz niepowtarzanym wyglądem. Clio Williams odróżniało się bowiem od swoich "zwykłych" braci niepowtarzalnym kolorem - bardzo ciemnym niebieskim (Sports Blue), pięknymi felgami w dwóch kolorach, emblematami "Williams". We wnętrzu również królował kolor niebieski - niebieskie były tarcze zegarów, gałka dźwigni zmiany biegów oraz wykładzina. Smaczkiem był również haft na kubełkowych fotelach - literka "W". Całości dopełniała złota tabliczka z indywidualnym numerem egzemplarza. Właściel tego samochodu mógł poczuć się naprawdę jak ktoś wyjątkowy. Tak, przynajmniej mogło mu się wydawać. Po ogromnym sukcesie pierwszej serii Williamsów, Renault postanowiło wypuścić dwie kolejne. Spotkało się to ze sporym sprzeciwem dotychczasowych właścicieli, gdyż byli oni mocno przekonani o wyjątkowości swoich aut. Renault chciało naiwnie wmówić im, ze oczywiście tak jest, bo... kolejne serie nie mają tabliczki z indywidualnym numerem! Cóż, nie zabija się kury która znosi złote jajka... Limitowana Edycja Clio Williams Przewała do roku 1996, później do produkcji weszło już Clio II. W między czasie Renault zrezygnowało z udziału w mistrzostwach świata Formuły 1, nieuniknione było więc również rozstanie z zespołem Williams. Co ciekawe, silniki Mecachrome oraz Supertec z których korzystał w późniejszych dwóch sezonach (do czasu związania z BMW), były starymi wersjami właśnie silnika Renault. O posiadaniu modelu Clio Williams marzyłem od dawna. Jest to przecież niesamowity kąsek dla fana zespołu Williams. Wiedziałem, ze takowy w swojej ofercie posiada firma Solido. Jednak gdy zobaczyłem jego zdjęcia, jakoś nieszczególnie przypadł mi do gustu. Inaczej było z modelem firmy Universal Hobbies, który zobaczyłem przypadkiem na Allegro. Ten od razu wpadł mi w oko, jednak poraz kolejny cena za jaką został wylicytowany uniemożliwiła mi wejście w jego posiadanie. Zła passa odwróciła się już jakis miesiąc później, gdy ten sam sprzedający wystawił go na opcji "Kup Teraz" za 30 złotych. Nie wahałem się długo i tak oto ten wyjątkowy model dołączył do mojej kolekcji. Prezentowany egzemplarz to wersja phase III - ostatnia, z roku 1996. Świadczy o tym kolor modelu (Monaco Blue), nieco jaśniejszy niż wersja pierwsza. Zaprzeczeniem powyższego może być fakt, że modelik posiada we wnętrzu widoczną "złotą blaszkę" z indywidualnym numerem, sądzę jednak, że to zwyczajne niedopatrzenie firmy która go wyprodukowała. Do plusów należy zaliczyć: lakierowanie modelu (wręcz wspaniałe - idealna warstwa lakieru, żadnych "nadlewek" czy zacieków na inne elementy) oraz niektóre detale (zajrzyjcie na zdjęcie przedstawiające wnętrze, dodatkowo na tylnej szybie widoczna jest nawet naklejka "dilerska", koło zapasowe pod tylnym zderzakiem, koła kręcące się niezależnie od tarcz, loga "W" na fotelach). In minus: chyba nie najlepiej poprowadzona linia dachu do słupka B, źle wkomponowana tylna szyba, niedoróbki przednich i tylnych świateł, ogromna, niepasująca wycieraczka tylnej szyby. Mimo powyższych, całość trzyma naprawdę niezły poziom, o niebo lepszy niż to co do zaoferowania ma Solido (choć ten ma dodatkowo logo 2.0 przy migaczach na błotnikach, o czym Unversal Hobbies zapomniało). Model zajmuje honorowe miejsce w mojej kolekcji, jako auto bezpośrednio powiązane z moim ulubionym zespołem wyścigowym. Warto dodać, że przez wielu znawców tematu, Clio Williams uznwane jest za najmocniejszego przedstawiciela gatunku "hot - hatch". Obecnie w ofercie Renault również znajduje się Clio z wyścigowym "namaszeniem" - Team R27. Nie jest to już jednak auto tak wyjątkowe jak niezapomniany Williams.