Minipassion - 1:43

Time to say goodbye... but hope not for a long time!

2011-08-04T02:21:00.000-07:00

Dear Collegues :)

There are a lot of changes in my life. It's time to take a step, that every mens doing during his lives. In this month I will be getting married. There's a lot things to do before then again I will be able to share my models with You. Furnishing a new flat, change of the previous job, new obligations - that's all doesn't let me fully abandon to my passion. I am sorry that I'm just writing it when the second birthday of the blog is supposed to take place, and I should present some artificial pearl from the collection. I remember about everyone which looked to my blog, especially Friends from foreign countries - Kin, Erwin, Danielh, Mike and many other. Thanks to your opinions and comments. I will try to come back to the "business" as soon as I put my affairs in right order. I promise also to look to your blogs as far as possible. To sum up - time for the break, I hope that it will be short. I wish everyone readers from Poland and of entire world everything best. Make your dreams come true, not only the ones concerning modelling. Writing for You was big pleasure.
For fast seeing,
Mark.

FORD FOCUS WRC J. Kulig - Rally Portugal 2000

2011-07-29T01:21:00.000-07:00

Do modelika rajdowego Focusa jakoś nie miałem szczęścia. Pierwszy kupiłem dość dawno, w wersji uboższej Altaya. Po pewnym czasie postanowiłem go nieco zwaloryzować, jednak operacja się nie udała i wrócił na półkę. Jednakże stwierdziłem, że taki "okaleczony" model do niczego się nie nadaje i być może komuś przyda się na części. Wystawiony na Allegro znalazł nowego nabywcę, a ja postanowiłem rozejrzeć się za kolejną miniaturką tego wspaniałego rajdowego auta. W moje ręce trafił zaprezentowany z resztą na blogu model w pełnej wersji IXO. Niestety i tu pojawił się niedosyt, z racji poważnego uszkodzenia kalki... Kolejna próba naprawy udała się całkiem nieźle, jednak mimo to Focus znów nie zagrzał miejsca w kolekcji. W wyniku "porządków" również trafił na aukcję i co ciekawe został sprzedany za cenę mniejszą niż uboga wersja Altaya. Los bywa przewrotny.
Mimo niepowodzeń nie przestawałem w poszukiwaniach Focusa. Szczęście sprawiło, że w moje ręce trafił model bardzo wyjątkowy. Od jakiegoś czasu na Allegro wystawiał modele Kolekcjoner zmieniający skalę swoich zbiorów. Miniaturki które wystawiał były bardzo rzadkimi okazami, na dodatek świetnie zachowanymi, jeszcze w oryginalnych opakowaniach. Prezentowany Focus pojawiał się wcześniej na Allegro u innego sprzedawcy za zaporową kwotę 350 zł. Gdy więc udało mi się wygrać aukcję z modelem Focusa prowadzonym przez Kuliga, za całkiem rozsądną jak na taką perełkę kwotę byłem pełen szczęścia.
Będąc jeszcze małym chłopakiem, coroczne wakacje spędzałem u mojej Babci w miejscowości Opatów niedaleko Sandomierza. To bardzo malownicze miejsce z zabytkową architekturą. Wspomnienia klimatu wakacji spędzanych właśnie w Opatowie do tej pory przywołują miłe wspomnienia. Wtedy również najmocniej rozkwitała moja pasja do motoryzacji i sportów motorowych. Razem z bratem stryjecznym potrafiliśmy godzinami rozprawiać o samochodach, a punktem kulminacyjnym każdego dnia była wieczorna "posiadówka" przy drodze prowadzącej do Ostrowca Świętokrzyskiego. Wyposażeni w zapas coca coli, chipsów, lodów i na co tam jeszcze tylko mieliśmy miejsce w żołądku, obserwowaliśmy przejeżdżające samochody, co jakiś czas ożywiając się na widok jakiejś lepszej fury... Właśnie wtedy przemknęła nam przed oczami laweta wioząca rajdowego Forda Focusa Janusza Kuliga. Pamiętam że zerwałem się na nogi i jeszcze długo podążałem wzrokiem za krwisto czerwonym kolorem auta, aż znikło daleko za zakrętem. Co ciekawe, jeden z naszych kolegów, mieszkających po przeciwnej stronie ulicy na której znajduje się dom mojej babci posiadał mnóstwo gadżetów związanych z Kuligiem. Jego ciotka pracowała w przedszkolu do którego uczęszczała córka Pana Janusza, i co jakiś czas podrzucała mu koszulki, naklejki, a nawet autograf. Wszyscy dookoła zazdrościliśmy mu takich znajomości...
Wspomnienie tych sytuacji wzbudza we mnie nie tylko sentyment, ale nie pozwala również zapomnieć o wspaniałym Mistrzu jakim bez wątpienia był Janusz Kulig. Jego przedwczesna śmierć na przejeździe kolejowym wstrząsnęła mną bardzo mocno. W mojej opinii był to bowiem najlepszy rajdowy polski kierowca.
Modelik produkcji Vitesse może nie powala na kolana jakością, jest jednak bezwzględnie bardzo wartościowy. Szkoda że producent nie dostarczył w postaci dodatkowych kalek oryginalnego malowania Marlboro, bo właśnie w takim startował Kulig podczas rajdu Portugalii w 2000 roku.

Gdy patrzę na ten model, to wiem że nie mogłem znaleźć lepszej miniaturki rajdowego Focusa. Opłacało się czekać :)

Czar Starych Aut - wystawa w Muzeum Narodowym w Kielcach

2011-07-11T09:27:00.001-07:00

No i doczekaliśmy się. Podarowana w 2000 roku Muzeum Narodowemu kolekcja modeli Sławoja Gwiazdowskiego wreszcie ujrzała światło dzienne. Wszystkie modele zostały starannie oczyszczone, opisane, ułożone w gablotkach. Kolekcja jest imponująca...
Na zwiedzanie udałem się w zeszłą sobotę w godzinach porannych. Mówiąc szczerze spodziewałem się, że wystawa będzie na niższym poziomie i bardzo mile się zaskoczyłem, kiedy w krystalicznie czystych pomieszczeniach muzeum ujrzałem pięknie zachowane modele. Są to auta samochodów, które dziś określimy jako bezsprzecznie zabytkowe. Z resztą taki był właśnie zamysł samego kolekcjonera - dokumentowanie dziejów motoryzacji, właśnie za pomocą miniatur. Na ścianach muzeum znajdziemy z resztą wiele informacji dotyczących Gwiazdowskiego jak i jego kolekcji.
Szczerze polecam wybranie się na wystawę wszystkim entuzjastom nie tylko modelarstwa, ale całej motoryzacji. Choć prezentowane modele (zwłaszcza te w mniejszych skalach) nie są tej klasy co dzisiejsze PMA, lub AutoArty to zachwycają. Starałem się jak mogłem najlepiej udokumentować moją wizytę w muzeum. Jeśli ktoś chce zdjęcia w dużo większej rozdzielczości niż te zamieszczone na blogu (10 MPX) wystarczy zostawić swojego maila w komentarzu a ja zajmę się resztą.
Aha, ceny biletów - 5 zł normalny, 3 ulgowy. Sobota, zwiedzanie za friko ;) Zapraszam więc do Kielc!

P. S. Zdjęcia są już na serwerze. Wszystkie w rozdzielczości 10 MPx. Można je pobrać pod tym adresem:

http://www.filesonic.com/file/1447980444/modele.exe

Audi Quattro

2011-06-22T08:35:00.000-07:00

Gdybym to ja był scenarzystą Szybkich i Wściekłych to auto z pewnością to auto zagrałoby jedną z głównych ról. Vin Diesel nie tuningowałby w garażu jakiegoś amerykana a właśnie je. Do finałowego pościgu przystąpiłoby prawdopodobnie Audi Quattro upstrzone spojlerami niczym wersja S1 przeznaczona do wspinaczki na Pikes Peak...
Ale nie jestem scenarzystą Szybkich i Wściekłych. Za to mogę powiedzieć że jestem ogromnym fanem Audi Quattro.

Modelik to oczywiście PMA. Wykonany bardzo poprawnie prezentuje jedną z pierwszych wersji, produkowaną do 1982. Wyróżniają ją zwłaszcza podwójne przednie reflektory. Kiedy patrzę na miniaturkę Quattro nie mogę nie wrócić myślami do dzieciństwa, kiedy żułem tony gum Turbo w poszukiwaniu "historyjki" z tym modelem. Kiedy już taką miałem patrzyłem w nią godzinami podziwiając kunszt tego auta. I choć mija już wiele lat o momentu jego debiutu i stało się niewątpliwą perłą na rynku aut kolekcjonerskich to można śmiało podsumować, że Audi im starsze tym lepsze. Takie coś... tylko Quattro :)

PORSCHE 935

2011-06-01T23:45:00.000-07:00

Dni coraz dłuższe i cieplejsze. Pomału przychodzi prawdziwe lato. A z nim coroczna alergia... Kicham, płaczę, produkuję tony gumy w nosie. Okropne uczucie. Szczęśliwie ostatni czas oprócz przykrych doznań przyniósł kilka nowości w mojej kolekcji. Jedną z nich jest zaprezentowane Porsche 935 K3 z wyścigu LeMans 1980. Modelik trafił mi się zupełnie przypadkowo, w zasadzie jedyną motywacją do jego zakupu okazało się piękne malowanie. Tęcza Apple, charakterystyczna dla wcześniejszych lat działalności firmy wygląda świetnie. Sama miniaturka jest produkcji Vitesse i prezentuje typowy dla tej firmy poziom. Mimo że całość wygląda schludnie na pierwszy rzut oka, to po dokładniejszym przyjrzeniu się można znaleźć kilka niedoróbek. Obok momentami nie najlepiej spasowanych kalek, największą wadą wydaje się brak tylnych świateł - są jedynie kolejną kalką. Pozytywne odczucia budzi wnętrze modelika - jest szczegółowe i oddaje faktyczną "surowość" wyścigowej 935.

Niestety w najbliższej przyszłości moje wpisy nie będą zbyt szczegółowe. Razem z Narzeczoną kupiliśmy mieszkanie i teraz ono pochłania większość czasu i budżetu... Jest to też wyzwanie dla mnie by w ciekawy sposób wyeksponować całość mojej kolekcji. Mam nadzieję, że gdy już uporamy się z remontem będę mógł zaprezentować moje zbiory w nowych warunkach. Pozdrawiam serdecznie!

P.S. Gorąca prośba. Przejrzałem komentarze pod wszystkimi postami które zamieściłem od początku istnienia bloga. Pojawiło się całkiem sporo świeżych pod starymi postami. Prosiłbym na przyszłość by zostawiać komentarze pod najnowszym postem, nawet jeśli dotyczy jakiegoś innego modelika z mojej kolekcji. Wówczas gwarantuję za na niego odpowiem.

Brytyjski Lew - Nigel Mansell / Williams FW14B, Lola Ford T93

2011-05-18T09:47:00.000-07:00

Takie zestawienie modelików chciałem zaprezentować już dawno. Nie ukrywam że w dużej mierze zostało ono zainspirowane przez kolegę Fogarty'ego, u którego jakiś czas temu w galerii pojawiły się obok siebie dwa mistrzowskie auta prowadzone przez Nigela Mansell'a - Williams FW14B i Lola Ford T93. Ten pierwszy to udoskonalona wersja bolidu FW14, który zadebiutował w 1991 roku.

Zaprojektowany przez duet Head & Newey, FW14B przeszedł do historii z kilku powodów - jako jeden z najefektywniejszych bolidów, jeden z najbardziej zaawansowanych technicznie (o ile nie najbardziej) i oczywiście jeden z najpiękniejszych. Gdyby magicznie cofnąć się do 1992 roku, niemal ze znudzeniem oglądalibyśmy jak podczas kolejnych GP, Mansell i Patrese zdobywają kolejne dublety. To był wspaniały czas dla zespołu Franka Williamsa. FW14B wyróżniał się na tle rywali wszystkimi najnowocześniejszymi systemami elektronicznymi jakie tylko można wymyślić. Kontrola trakcji nie była może czymś nadzwyczajnym, jednak aktywne zawieszenie ocierało się wręcz o kosmos. Wiele ekip zapragnęło u siebie podobnego rozwiązania, co doprowadziło je nawet na skraj bankructwa.

Tytuł dla Mansella zdawał się być jednym z najłatwiej wywalczonych w historii Grand Prix. Można powiedzieć że równie "gładko" poszło rok później Prostowi, który zasiadając w równie imponującym FW15 kontynuował świetną passę Williamsa. Potem przyszedł rok 1994...
Ale wróćmy do samego Mansell'a. Gdy Frank Williams potwierdził starania o zatrudnienie Prosta na 1993 (głównie pod naciskiem firmy Renault) - Mansell spakował swoje walizki i udał się za ocean do serii Indy Car. Tam z otwartymi ramionami przyjął go zespół Newman/Haas Racing.

Przesiadka z fantastycznego FW14B do prostej Loli T93 poszła dość gładko. To tylko potwierdziło jak wszechstronnym kierowcą był Mansell. 5 wygranych wyścigów zapewniło mu mistrzostwo serii. Kolejny rok spędzony w CART nie był już jednak udany i Nigel wycofał się z rywalizacji.

Prezentowane modeliki pochodzą od firm RBA (Williams) i IXO (Lola). Mimo tego że ich rynkowa wartość jest symboliczna stanowią wspaniałe uzupełnienie kolekcji. Pod tym względem świetnie wypada zwłaszcza FW14B. Detale są naprawdę niezłe a kalki estetycznie położone. Brakuje co prawda reklam Labatt's i Camel, ale nie stanowi to dla mnie problemu. Jeśli zaś chodzi o Lolę jest to prosty modelik ze starej serii IXO. Co ciekawe to moja druga T93. Pierwszą zakupiłem ponad pół roku temu na Allegro. Sprzedający zapewniał mnie że model jest w idealnym stanie, brakuje mu jedynie podstawki. Nabyłem go za 17 zł wraz z przesyłką. Niestety po wizycie listonosza okazało się że model wygląda fatalnie - kalki były zniszczone w kilkudziesięciu miejscach. Swego czasu pokazywałem go z resztą na blogu. Taka miniaturka nie nadawała się do ekspozycji, więc cały czas szukałem egzemplarza w idealnym stanie. Okazja pojawiła się niedawno - prezentowany model, już bez uszkodzeń kosztował mnie... 12 zł z wysyłką a więc taniej niż pierwsza Lola. Z zakupu jestem oczywiście bardzo zadowolony. Te dwa modeliki to kawał wyścigowej historii i każdy kolekcjoner powinien je mieć.

Audi Quattro Rally Sanremo 1982

2011-05-11T12:31:00.000-07:00

Tak jak obiecałem wracam z modelami. Dziś prezentuję Wam Audi Quattro. Opisywałem je już kilkakrotnie, były to jednak proste modeliki od IXO/Altaya. Zgodnie z moją zapowiedzią odnośnie restrukturyzacji zbiorów, do kolekcji trafiło Quattro firmy Trofeu. Modelik jest w dość niespotykanym malowaniu tytoniowym. Najczęstszym w którym możemy go spotkać to Marlboro i HB. Mnie udało się jednak zdobyć coś innego - R6 ;)
Rajdowe Quattro od Trofeu robi naprawdę niezłe wrażenie. Uwagę zwracają zwłaszcza drobne elementy takie jak wycieraczki, czy przymocowane do klatki pasy bezpieczeństwa. Większość kalek jest ładnie położona. Brakować może nieco detali kół.
Quattro jest jednym z tych aut które budzi we mnie ogromne emocje. Przypomina mi moje dzieciństwo, tony "wyżutych" gum Turbo, "poważne" rozmowy z kolegami o motoryzacji... To również kawał motoryzacyjnej historii, innowacyjnych rozwiązań i oczywiście najważniejsze - jeden z zalążków rajdowej grupy B.

Modelik Trofeu oczywiście polecam. Poza jedną wadą - ceną, ma same zalety. Bardzo ładnie prezentuje się na półce, zwłaszcza w połączeniu z cywilną wersją od PMA, którą pokarzę przy okazji następnych wpisów. Już wkrótce zaprezentuję też recenzję dwóch cennych książek - Wewnątrz umysłu kierowcy Grand Prix oraz Okrutnego sportu.
Przepraszam, że dziś tak krótko i jakby na "odwal się", jednak obecne obowiązki i brak czasu nie pozwalają cieszyć mi się moją pasją w takim stopniu jak bym sobie tego życzył. Pozdrawiam serdecznie wszystkich Czytelników i zapraszam do komentowania.

Supermaraton Twardziel Świętokrzyski 2011 - wspomnienia

2011-05-06T22:57:00.000-07:00

Dawno nie gościłem na blogu... oczywiście nie było to spowodowane, zarzuceniem planów jego prowadzenia. Cały mój wolny czas poświęciłem na przygotowanie się do imprezy pod nazwą "Twardziel Świętokrzyski". Jest to supermaraton pieszy organizowany przez świętokrzyski oddział PTTK. Odbywa się co roku, w rocznicę wstąpienia naszego kraju w struktury Unii Europejskiej. Jego filozofią jest... przejście około 105 km czerwonym szlakiem Gór Świętokrzyskich w czasie 24 godzin. Prawda że jest to ogromne wyzwanie?

Szlak czerwony im. E. Massalskiego (cześć II szlaku: Ameliówka - Gołoszyce) około 50 km.

Szlak czerwony im. E. Massalskiego (cześć I szlaku: Kuźniaki - Ameliówka) około 55 km.

Do supermaratonu przystąpiłem po raz drugi. Wcześniej, wziąłem w nim udział w roku 2009, choć w nieco innej konkurencji, bowiem cały odcinek był podzielony na dwa etapy - z których każdy przechodziło się po nocnej przerwie. Filozofią "Twardziela" jest natomiast rozpoczęcie zmagań w nocy. W 2009 nie udało mi się pokonać całej trasy - dotarłem do drugiego etapu a więc przeszedłem 55 km. W dużej mierze spowodowane było to mizernym przygotowaniem fizycznym - na rajd udałem się praktycznie z "marszu" bez żadnego treningu. Patrząc z tej perspektywy był to naprawdę niezły wynik. Postanowiłem że Twardziel 2011 będzie zupełnie inny i swoje przygotowania rozpocząłem już w grudniu zeszłego roku. Polegały na odpowiednich ćwiczeniach na mięśnie nóg i oczywiście codziennych marszach podczas których nierzadko pokonywałem grubo ponad 20 km.
Rajd rozpoczął się 30 kwietnia. Obok mnie wystartowało 150 innych uczestników, w tym dwóch moich bliskich kolegów - również pasjonatów pieszej turystyki, z którymi postanowiliśmy się trzymać blisko na trasie.

Schronisko w Mąchocicach - lada chwila zostaniemy przewiezieni na start. W tle Łysica - jak się później okaże mój kat :)

Michał i Marcin podczas ostatnich przygotowań.

O godzinie 19 wywieziono nas ze schroniska w Mąchocicach do oddalonych o 50 km Gołoszyc. Warto w tym miejscu wspomnieć o warunkach atmosferycznych. O ile rano mieliśmy ładną słoneczną pogodę - tak po południu niespodziewanie lunęło. Już wtedy zacząłem się zastanawiać nad obuwiem jakie warto zabrać na rajd - typowo górskie, czy lekkie sportowe. Ostatecznie zdecydowałem się na to drugie myśląc (jak się później okazało błędnie) że las nie zdążył nabrać dużo wody. Kolejne opady pojawiły się w momencie gdy stanęliśmy na starcie. O ile dobrze zauważyłem, już wtedy pojawili się uczestnicy którzy nawet nie wysiedli z autobusu i nie podjęli wyzwania.
Ruszyliśmy. Już po pierwszych paru krokach okazało się że wybór obuwia był błędem - od samego startu szedłem w przemoczonych i ubłoconych butach. W podobnej sytuacji było z resztą wielu innych uczestników. Później było tylko gorzej - w lesie było mnóstwo błota, na dodatek bardzo głębokiego. Częste upadki nie były czymś specjalnym. Bardzo szybko zrobiło się zupełnie ciemno. W takich warunkach omijanie wszechobecnych rowów po traktorach (czyt. złodziejach drzewa z lasu), błota, powalonych drzew, było ogromnym wysiłkiem. Kilkakrotnie zgubiliśmy szlak lądując w jeszcze większym błocie. Parę razy pomogliśmy również innym uczestnikom błądzącym po trasie. Wielkim wyzwaniem okazała się Góra Jeleniowska, to tam mieliśmy pierwszy poważny kryzys (12 km). Kolejny miał miejsce na podejściu pod Święty Krzyż (21 km) od strony Trzcianki. W zupełnych ciemnościach podążaliśmy jednak w górę co chwilę się o coś potykając i lądując w błocie. Byliśmy zupełnie przemoczeni. W tych warunkach pomocne okazały się kijki trekkingowe. Mijaliśmy kolejne punkty kontrolne, podczas których otrzymywaliśmy od organizatorów butelkę wody i dobre słowo. Cały czas staraliśmy się wspierać siebie nawzajem, a dobry humor nas nie opuszczał. Ponadto świadomość że na 36 kilometrze czeka na nas ciepły posiłek - żurek z kiełbasą była bardzo pokrzepiająca :) To mniej więcej w tym czasie zmieniliśmy nasze plany - dla nas rajd miał się zakończyć po pierwszym etapie. Warunki atmosferyczne powoli zaczęły nas pokonywać, ponadto w błocie straciliśmy większość siły. W gospodarstwie agroturystycznym posililiśmy się wspomnianym wyżej żurkiem (był wyśmienity!), również tam spotkaliśmy kolejne osoby które postanowiły się wycofać z dalszej rywalizacji. Uświadomiliśmy sobie również, że regularnie staczamy się na tyły stawki i za nami pozostawało już naprawdę niewielu uczestników. Była godzina 2.30 nad ranem. Chwila odpoczynku i kolejne podejście - Łysica od strony Kakonina. Znałem je niemal na pamięć ponieważ prawie co roku robiłem trasę ze Świętego Krzyża do Świętej Katarzyny (około 18 km) w ramach rekreacji. Podejście było mordercze. Góra zdawała się nie mieć końca. Do tego wystające kamienie, korzenie drzew, błoto i wszechobecna ciemność, mgła... Walczyliśmy z warunkami, z brakiem sił, ze swoją psychiką. Zaczęły się również pojawiać pierwsze oznaki kontuzji. Organizm pracował naprawdę na najwyższych obrotach. Mimo wszystko udało się - wdrapaliśmy się na szczyt Łysicy około 4.30 rano. Byliśmy szczęśliwi - w tak niesprzyjających warunkach, bez odpowiedniego sprzętu przeliśmy ponad 40 kilometrów i podziwialiśmy wschód słońca z najwyższego szczytu Gór Świętokrzyskich. To było wspaniałe uczucie. Przysiadłem na moment - wiedziałem że jeśli odpoczynek potrwa za długo - zwyczajnie się już nie podniosę. Pozbierałem się jednak w sobie i zabrałem się za schodzenie ze szczytu. Ból mięśni był nie do zniesienia, prawa noga zaczynała odmawiać posłuszeństwa. Dodatkowo rzeźba terenu w niczym nie pomagała. Słynne "gołoborza" rozdzierały bólem stopy przy każdym nieuważnym postawieniu kroku. Już wtedy wiedziałem - nie dam rady. W zasadzie modliłem się by szczęśliwie zejść z Łysicy. Podjąłem decyzję - w Świętej Katarzynie - wycofuję się. Tak też się stało - na kolejnym punkcie kontrolnym poinformowałem organizatora o moim postanowieniu.

Tak wyglądałem po zejściu z Łysicy - wszystko mokre i dużo, dużo błotka :)

Pożegnałem się również z moimi kolegami którzy postanowili kontynuować tę nierówną walkę. Być może gdybym i ja miał odpowiednie buty poszedł bym z nimi, choć jak się później okazało wycofali się niedługo po mnie.
Tak minął mi Twardziel Świętokrzyski 2011. Po raz kolejny nie udało mi się z nim wygrać. Złożyło się na to kilka czynników - nieodpowiedni sprzęt, ciężkie warunki atmosferyczne i chyba jednak przetrenowanie. Cóż jak powiedzieli mi koledzy z ostatniego punktu kontrolnego - "trzeba próbować" i za rok również pojawię się na starcie tej imprezy. Patrząc wstecz myślę że i tak dokonałem rzeczy, która przerosła by siły nie jednego człowieka. Przeszedłem około 43 km morderczej trasy. Kolejnym plusem jest fakt, że przeszedłem praktycznie cały czerwony szlak Gór Świętokrzyskich, gdyż w roku 2009 pokonałem drugą część trasy.

To tyle jeśli chodzi o moją absencję na blogu. Już wkrótce wracam z nowymi modelami. Pozdrawiam serdecznie wszystkich którzy zaglądali na mój blog w tym czasie.

Minardi PS04 2004 Zsolt Baumgartner

2011-03-20T01:19:00.000-07:00

Chciałbym zacząć dzisiejszy wpis w weselszym nastroju. Niestety, za sprawą niepokojących doniesień z Libii oraz w obliczu tragedii która wydarzyła się w Japonii nie jest to możliwe. Być może nieco lepszy humor pojawi się za tydzień, kiedy zabłysną zielone światła nad torem w Melbourne. Na ten moment z niecierpliwością czeka wielu z Nas.

Tymczasem przedstawiam kolejny modelik Minardi. Tym razem jest to PS04B. Okoliczności w jakich powstał ten bolid są dość ciekawe. Nadwozie o oznaczeniu PS04 było bowiem Arrowsem A23 z sezonu 2002. Stało się tak za sprawą zakupu praw do własności intelektualnej upadłego zespołu przez Paula Stoddarta - ówczesnego właściciela Minardi. Po przemalowaniu Arrowsa w barwy Minardi i pierwszych testach nadwozia okazało się, że nie jest ono bardziej konkurencyjne niż zeszłoroczny PS03. Może to nieco zaskakiwać gdyż A23 nie był złym samochodem. Świadczą o tym chociażby dwa 6 miejsca wywalczone przez Frentzena w sezonie 2002. Mimo to projekt został zarzucony na rzecz rozwoju bolidu PS03. I tak na starcie wyścigu o GP Australii stanęły dwa bolidy Minardi PS04B prowadzone przez Włocha Gianmarię Bruniego i Węgra Zsolta Baumgartnera.

Jakkolwiek egzotycznie nie brzmiałyby te nazwiska to przyciągnęły do Minardi tak bardzo potrzebnych sponsorów i pieniądze. Sezon 2004 okazał się oczywiście porażką, ale przecież dla Minardi liczyło się co innego (pisałem o tym w poście dotyczącym PS05)... :) Mimo wszystko Zsoltowi udało się wywalczyć 1 punkt w GP USA. PS04B zmieniał malowanie kilkakrotnie w ciągu sezonu, gdyż przez włoską stajnię przewijało się kilku różnych sponsorów w trakcie jego trwania. Wystąpił też w pierwszych trzech wyscigach sezonu 2005, do czasu gdy został zastąpiony przez zupełnie nowy PS05.
Modelik który posiadam pochodzi oczywiście od PMA. Ciężko znaleźć jakieś wady przy jego wykonaniu. Być może nieco lepiej można było się przyłożyć do elementów aero na sekcjach bocznych. Niektóre kalki mogłyby być dokładniej położone. Jest to jednak być może przypadłość wyłącznie mojego egzemplarza. Jak zauważyliście pewnie ostatnio nie odkręcam modelików od podstawek do zdjęć. Robię tak ponieważ często zdarzyło mi się coś "zdemolować" podczas takiej czynności. To zaskakujące bo jestem człowiekiem bardzo ostrożnym, a mimo to niejednokrotnie urwałem antenkę, lusterko, kawałek kalki... Być może to zwykły pech. Ale postanowiłem wyeliminować ryzyko ;)

Za tydzień będziemy już po emocjach związanych z pierwszym wyscigiem sezonu 2011. Życzę wszystkim udanej inauguracji i wspaniałych wrażeń! Czołem!

Tryumf Czerwonej Piątki - Williams FW14 N. Mansell & A. Senna / Silverstone 1991

2011-03-06T02:41:00.000-08:00

Rozpoczęcie sezonu zbliża się wielkimi krokami. Z kalendarza wypadło GP Bahrajnu, ale ten ten kraj ma teraz ważniejsze sprawy i mam nadzieję, że niespokojny czas prędko minie ustępując miejsca zgodzie i pokojowi.

Wyścigowy rok rozpoczniemy więc w Australii, miejscu przez wielu uważanych za jedynie słuszne do zainaugurowania rywalizacji w najwyższej kategorii sportów motorowych. Oczywiście jako stary stażem kibic, podpisuję się pod tym rękami i nogami. Patrząc wstecz, GP Australii miało swój niepowtarzalny klimat. Pobudka w środku nocy, szybka kawa, dwa papierosy i zaczynamy... To już wkrótce.
Jak pewnie zauważyliście ostatnio na blogu goszczą jedynie bolidy. Prawdopodobnie będzie to już stały trend, choć w zanadrzu posiadam jeszcze kilka aut rajdowych i cywilnych których dotąd nie zaprezentowałem. Obiecuję, że zrobię to w najbliższym czasie.
Dziś model wyjątkowy - Williams FW14. Jeśli ktoś znający temat rozbiłby listę najlepszych bolidów ten model bez wątpienia znalazłby się w czołówce (zwłaszcza wersja B z 1992). Miniaturka przedstawia sytuację z GP Wielkiej Brytanii. Mansell zdobywa pierwsze pole startowe, tuż za nim do wyścigu ustawia się Senna. Mimo świetnego startu i objęcia prowadzenia Senna musi uznać wyższość duetu Mansell - FW14. Ciekawa sytuacja ma jednak miejsce pod koniec wyścigu, gdy Mansell mija metę jako pierwszy, a Senna... zatrzymuje się tuż przed nią ze względu na brak paliwa. Podczas okrążenia zjazdowego Mansell podjeżdża do bolidu Senny, a ten... wskakuje na Williamsa i obaj zjeżdżają do boksów.

I może nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, bo przecież podobne sytuacje zdarzały się w F1. Tutaj różnica polegała na tym, że ci dwaj Panowie walczyli ze sobą o tytuł mistrzowski. To pokazuje jak wielkim szacunkiem darzyli się wzajemnie. Czy w dzisiejszej F1 jest miejsce na coś takiego? Bywa z tym różnie, choć ostatnie wydarzenia z udziałem Roberta Kubicy pokazały, że jest lepiej niż moglibyśmy przypuszczać. Osobiście jako wielki fan tego sportu chciałbym częściej oglądać takie ładne gesty.

Miniaturka którą prezentuję pochodzi oczywiście od PMA. Ze względu na jej charakter nie mam do niej absolutnie żadnych zastrzeżeń. W zasadzie jedyną wadą jest cena i dostępność. Żeby zdobyć ten model musiałem wykazać się nie lada cierpliwością. Ale udało się. Wyboru nie żałuję.

Kończąc wypada mi życzyć wszystkim Kibicom udanego sezonu F1. Niech Wasi ulubieńcy zwyciężają i dają wspaniałe widowisko. Ave!

P.S Zapomniałbym, w październiku 2008 miała miejsce wystawa bolidów w Galerii Krakowskiej. Wybrałem się tam z kilkoma moimi kolegami. Przedsięwzięcie spełniło moje oczekiwania w 100%. Nie zabrakło tam również FW14 :D No i mnie przy nim ;)

Zapytanie do Kolegów Zbieraczy / Modelarzy

2011-02-22T23:58:00.000-08:00

Przykra sprawa. Przeglądając wczoraj modele, zauważyłem ze smutkiem że modelik McLarena MP4/8 z Senną za kółkiem zaczyna się "sypać". Jest to produkt Onyx'a, więc wcześniej czy później należało się tego spodziewać. Problem tkwi w odklejających się kalkach. W kilku miejscach niebezpiecznie się podniosły i "spuchły". Stąd moje pytanie - czy jest możliwość naprawy tych uszkodzeń za pomocą jakiegoś preparatu nakładanego bezpośrednio na kalki? Rzecz wygląda jak na zdjęciach poniżej:

Tutaj problem widoczny jest na elemencie aero tuż za przednim zawieszeniem...

... i to samo tylko z drugiej strony modelu.

Część tylna to kolejna bolączka. Na zdjęciu widać odklejoną i podniesioną kalkę przed tylnym zawieszeniem i części sekcji bocznej.

Z drugiej strony jest jeszcze gorzej - kawałek kalki już się ukruszył i trzyma się tylko... w zasadzie nie wiem na co się trzyma :)

No i tylny spojler - zmarszczona i odklejona kalka.

Gdyby chodziło o inny model prawdopodobnie bym się tym nie przejął. Jednak ten ma wartość sentymentalną. Proszę o porady doświadczonych w tym temacie Kolegów - co można zrobić i jakich preparatów użyć? Pozdrawiam serdecznie!

Minardi PS05 Ch. Albers 2005

2011-02-18T02:32:00.000-08:00

Odkąd zainteresowałem się Formułą 1, w kręgu moich sportowych "sympatii" znalazły się jedynie 3 zespoły. Pierwszy to oczywiście Williams - jako niezaprzeczalna historia i prywatny bastion Franka Williamsa. Drugi to Ferrari - ogromna pasja ścigania i niezrównany temperament. A trzeci? Trzecim był mały zespół z Faenzy kierowany przez Giancala Minardiego. Mój wybór padł na Minardi być może dlatego, że kierowałem się zasadą - "zawsze kibicuj najsłabszemu". A Minardi rzeczywiście było słabe. I to cholernie! To jednak nie przeszkodziło w tym, by stajnia gościła w stawce przez 20 lat. Przez ten cały okres zdobyli jedynie 38 punktów do klasyfikacji generalnej (dla porównania Williams zdobył ich do chwili obecnej ponad 2700), ale chrzanić punkty. Dla całego zespołu ważniejszy od wygrywania był sam udział w mistrzostwach. Do tej pory reporterzy motoryzacyjni wspominają z rozrzewnieniem klimat tego gościnnego zespołu, gdzie parzono najlepszą kawę na padoku i serwowano oryginalne włoskie potrawy. Takie było Minardi i za to je uwielbiałem. Nie tylko ja z resztą.

2005 był ostatnim rokiem uczestnictwa tej ekipy w mistrzostwach. Paul Stoddart, ówczesny właściciel nie był już w stanie dokładać do interesu, który w starciu z motoryzacyjnymi gigantami był bez szans. Mimo to, na 4 wyścig sezonu (GP San Marino) Minardi przyjechało z nowym samochodem - PS05. Wcześniejszy PS04B był rozwinięciem modelu który używany był przez stajnię od 2003 roku i był już mocno przestarzały.

Minardi PS04B 2005

O ile samochodom Minardi można było odmówić efektywności, tak urody - na pewno nie. Tak samo było również z PS05. Miękkie kształty sekcji bocznych wyraźnie zrywały z PS04B, dodatkowe elementy aerodynamiczne były harmonijnie ukształtowane i dyskretnie rozlokowane. Całości dopełniało ładne malowanie, w lśniąco czarnym kolorze. Kierowcami Minardi byli oczywiście zawodnicy ze sporym zapleczem finansowym. W połowie sezonu zamieniono Patricka Friesachera na Roberta Doornbosa, tak więc z nosa bolidu zniknęło logo Karyntii - regionu w Austrii będącego sponsorem Patricka.

Minardi PS05 2005

Sezon 2005 był dla Minardi, kolejną porażką. PS05 okazało się awaryjne, mało szybkie, a i umiejętności kierowców pozostawiały wiele do życzenia. Choć zdarzały się również niespodziewane przebłyski formy, jak choćby w Montrealu, gdzie Albers pokonał w kwalifikacjach obu kierowców Jordana oraz Kliena z Red Bulla.

Zasadniczo jedynym konkurentem dla stajni Paula Stoddarta okazał się być tylko podupadający zespół Jordan. Warto wspomnieć więc pamiętne GP USA 2005, kiedy to na tor wyjechały jedynie bolidy Ferrari, Jordana i Minardi - wszystkie jeżdżące na oponach Bridgestone. Były to jedyne okoliczności w których Minardi mogło zdobyć jakiekolwiek punkty i tak się też stało. PS05 zdobył łącznie 7 punktów.
Po sezonie 2005 stajnia zmieniła właściciela na Red Bulla i mimo petycji kibiców by nowy właściciel nie zmieniał nazwy (sam się z resztą pod nią podpisałem), od 2006 znamy zespół jako Toro Rosso. Niestety dawny klimat prysł. Jeśli czegoś brakuje mi w F1... to jest to zespół Minardi.
Modelik autorstwa Minichamps był moim ogromnym marzeniem. Obok Saubera C24 był to zdecydowanie najładniejszy bolid sezonu 2005. Jakość wykonania nie budzi moich zastrzeżeń. Cieszę się że PMA wreszcie zaczęło kalkować nazwę producenta na felgach, dzięki temu modelik jest "kompletny".

Model szczerze polecam - obowiązkowa pozycja w zbiorze każdego fana F1. Choć trudno dostępna i droga - zadowoli każdego.

BMW Sauber F1.06 Robert Kubica

2011-02-08T01:58:00.000-08:00

Witam serdecznie wszystkich Czytelników po dłuższej przerwie. Spowodowana była usterką mojego komputera, który w jej wyniku dorobił się nowej płyty głównej, pamięci RAM oraz karty dźwiękowej. Na szczęście awaria jest już opanowana i dziś mogę zaprezentować Wam kolejny model. Wybrany nieprzypadkowo. Przed kilkoma dniami wszystkich kibiców w Polsce i na świecie zmroziła wręcz informacja o wypadku Roberta Kubicy na trasie Rajdu Ronde di Andora. Obecne informacje jakie napływają do nas z Włoch są bardzo optymistyczne - wszystkie zabiegi się udały i najważniejsze jest by nasz Rodak nabrał pełni sił i mógł rozpocząć proces rehabilitacji.
Obserwuję dyskusję która toczy się w mediach, dotyczącą tego czy Robert słusznie postąpił, biorąc udział w mało znaczącym rajdzie, tuż przed rozpoczęciem ważnych przedsezonowych testów. Jak wiemy, rajdy są jego ogromną pasją i już nie raz pokazał że radzi w nich sobie równie dobrze jak na torach wyścigowych. Osobiście, przyglądałem się z wielkim zainteresowaniem jego występom na rajdowych oes-ach i nie mogłem wyjść z podziwu z jaką zręcznością ten zawodnik radzi sobie z pojazdem każdego typu. Jako kibic miałem i mam do niego pełne zaufanie. Jednak motorsport to jedna z najgroźniejszych dziedzin sportu. Tutaj ryzyko jest niemal wyczuwalne. Według mnie wypadek Kubicy był splotem nieszczęśliwych okoliczności, które po porostu czasem się zdarzają i dyskusja na temat, czy postąpił dobrze czy źle biorąc udział w rajdzie jest nie na miejscu. Szczęściem w nieszczęściu jest to, że Robert to twardy facet - udowodnił to już niejednokrotnie, kiedy wychodził cało z różnego typu wypadków, by powrócić jeszcze silniejszym. Każdy z nas pamięta GP Kanady 2007 oraz to co stało się dokładnie rok później. Jestem pewien, a wraz ze mną pewnie setki kibiców że teraz będzie podobnie. Robert trzymamy za Ciebie kciuki i z niecierpliwością czekamy, by znów zobaczyć Cię na torze i rajdowym odcinku!
Przyjrzyjmy się modelikowi który dzisiaj prezentuję. Jest to miniatura bolidu F1.06, z ostatniego wyścigu sezonu 2006, a więc GP Brazylii. Wyróżnia się pozdrowieniem "Thanks Michael" zawartym na tylnym spojlerze niemieckiej stajni. Myślę, że był to całkiem ładny gest ze strony BMW w stosunku do odchodzącego na jakiś czas jak się później okazało Michaela Schumachera. Wykonanie typowe dla Minichamps - ciężko się do czegoś przyczepić. Bardzo dobre wrażenie robią mikroskopijne detale jak kierownica, czy postać kierowcy. Model pochodzi z limitowanej edycji, co dodatkowo zwiększa jego walory kolekcjonerskie. Wydaje mi się więc, że miniaturka z Kubicą za "sterem" jest obowiązkową pozycją w każdej kolekcji.

Na koniec proponuję jeszcze obejrzenie filmiku, który udało mi się znaleźć w sieci:

Jednocześnie dziękuję jego Autorowi za przypomnienie nam tych wszystkich pięknych chwil.

Wesołych Świąt! / Merry Xmas!

2010-12-24T07:12:00.001-08:00

To niesamowite jak szybko płynie czas. Dokładnie pamiętam, jak rok temu wklejałem na bloga zdjęcie mojej małej choinki z ustawionymi pod nią modelikami... Dziś robię to ponownie, jednocześnie pragnąc życzyć wszystkim Czytelnikom, by siła dzisiejszej Nocy rozpaliła Wasze serca ciepłem, radością i miłością. Niech te Święta będą wyjątkowe, a opieka Nowonarodzonego Dziecięcia towarzyszy przez cały nadchodzący rok 2011!

Dear Friends!
It’s Christmas time once again!
May those good and joyful days become the golden memories of tomorrow.
Merry Christmas and a Happy New Year!

Lancia 037 Martini Racing

2010-12-04T04:49:00.000-08:00

No i stało się. Znienacka przyszła zima i... zaskoczyła drogowców - chciałoby się zakończyć. Narzekanie na służby drogowe jest chyba naszą narodową tradycją. I w nielicznych przypadkach bardzo słusznie z resztą, jednak ogólnie rzecz ujmując - nie jest to uzasadnione. Zima przychodzi co roku, nieprzerwanie od co najmniej 2000 lat, jednak ludzie - również co roku przecierają oczy ze zdziwienia że tak się właśnie stało. Zasadniczo, w grudniu wszyscy spodziewamy się lata. No przecież! :) Śniegu nie brakuje i moim zdaniem - dobrze . Jak zima - to śnieg, mróz, wiatr i wszystkie towarzyszące temu kataklizmy. Dopiero wtedy ma swój urok. Wydaje mi się że wszyscy ci "zimowi malkontenci" to zwyczajne próżniaki, którzy od zasuwania łopatą (by oczyścić sobie choćby miejsce parkingowe) wolą siedzieć w domu i oglądać Modę na sukces. Sam dziś wybrałem się do garażu by odkopać (dosłownie!) swój samochód. Oprócz samego wejścia musiałem odwalić jakieś 40 metrów drogi by w ogóle moc się do niego dostać. Robota była dość ciężka i zajęła 1,5h, ale ileż dodała zdrowia! Na litość Boską! Ludzie ruszajcie się zamiast narzekać na drogowców! Zostawcie samochody na parkingach i przesiądźcie do autobusów, albo lepiej... idźcie piechotą! Jest naprawdę pięknie! Puentując przydługi wstęp muszę stwierdzić - kocham zimę i cieszę się że w tym roku przyszła szybko, zasypała wszystko i wszystkich :D
Pora na "modelarską" część posta. Dziś prezentuję obiecaną już kiedyś Lancię 037 od Kyosho. Zakupiłem ją praktycznie wspólnie z modelikiem od HPi. Trafiła mi się dość przypadkowo. Jeden ze Sprzedających na Allegro wystawił (i wystawia regularnie) swoją kolekcję na licytację. Znajdują się w niej naprawdę piękne modeliki. Gdy tylko ją zobaczyłem zaproponowałem mu swoją cenę. Zgodził się i po 3 dniach Lancia była już u mnie. 037 jest trzecim autkiem jakie od niego zakupiłem (pewnie nie ostatnim).
Co do samego modelu - rzeczywiście jak pisał jeden z Czytelników, nie jest to ten sam poziom jaki znajdziemy u HPi, jednak ma on jedną niezaprzeczalną zaletę - podnoszoną pokrywę silnika. Każdy z nas lubi gdy coś się w modeliku rusza, otwiera, świeci, wybucha itp., tak więc 037 produkcji Kyosho raczej nikogo nie zawiedzie. Ponadto mamy w niej w pełni kolorową deskę rozdzielczą (a tego właśnie elementu zabrakło u HPi). Podsumowując - miniaturka jest bardzo ładna i nie żałuję zakupu.
Po raz kolejny już, w mojej kolekcji szykują się większe zmiany. Chyba wraz z wiekiem wzrasta u mnie poczucie estetyki. Postanowiłem że część moich zbiorów zostanie wyprzedana, a fundusze które zgromadzę przeznaczę na miniaturki zdecydowanie wyższej jakości. I tak pod młotek pójdzie większość modelików IXO-Altaya oraz spore grono samochodów "cywilnych". W sumie około 30 modeli - niektóre z nich prezentowałem na blogu. Możecie je już znaleźć na Allegro.
Pozdrawiam i zapraszam do komentowania!

Prezent dla małego Fana... i jego Tatuśka ;)

2010-11-24T00:03:00.000-08:00

Kiedy mam zrobić komuś prezent, zawsze staram się by był oryginalny. Ponad pół roku temu zostałem ojcem chrzestnym synka mojej siostry. Mały Antek - bo o nim mowa, już jako pół roczne dziecko otrzymał ode mnie bluzę Puma Ferrari, którą nosił (i nosi) dzielnie, mimo że ciągle jest trochę za duża ;) Cóż, gdy dorośnie będzie nieco łatwiej dobrać dla niego odzież sportową. Z racji że zbliża się pierwsza rocznica urodzin Małego, po uzgodnieniu z jego mamuśką doszliśmy do wniosku że najlepszym prezentem będzie fotelik. Antek jest wielkim entuzjastą podróży samochodowych. W zasadzie tylko wtedy jest spokojny :) By maksymalnie umilić mu podróż, a przy tym zachować motoryzacyjny klimat, postanowiłem że fotelik nie może być po prostu "fotelikiem". Powinien być gadżetem, który oprócz tego że jest funkcjonalny i bezpieczny - dobrze wygląda. Badanie rynku zacząłem od fotelików RECARO. Firma produkuje przecież fantastyczne wyczynowe fotele, tak więc w dziedzinie fotelików dla dzieci również powinni być liderem. I rzeczywiście - każdy model z pod znaku Recaro prezentuje się świetnie, jest niesamowicie starannie wykonany i zapewnia wysoki poziom ochrony. Mają one jednak zasadniczą wadę - cenę. Mówi się, że bezpieczeństwo naszych milusińskich jest bezcenne i to oczywiście prawda. Ale zastanówmy się. Fotelik Recaro kosztuje około 900 zł. Ile z tego "stanowi" bezpieczeństwo a ile sama marka?
Rozglądając się dalej znalazłem mojego faworyta. Spełniał wszystkie wymagania. Fotelik z pod znaku "brykającego konika" produkowany jest we Francji (nie Chinach!) przez firmę TEAMTEX. Do wyboru mamy kilka wersji. Najciekawszą dla oka są zdecydowanie nosidełka z fotelikami w jednym. Antek ma już jednak ten "okres rozwojowy" za sobą więc najbardziej optymalnym wyborem okazał się fotelik Beline Furia przeznaczony dla dzieci o wadze 9-36 kg. Co ciekawe fotelik posiada tak dużą "pojemność" wagową dzięki szerokim możliwościom jego regulacji. I tak dla małych dzieci mamy specjalną wkładkę z 5-cio punktowymi pasami zapinanymi w sposób rodem z aut wyczynowych. Prawda że wspaniale? :) Dodatkowo system posiada brzęczyk informujący o rozpinaniu pasa. Przydatne, np. gdy nasze dziecko należy do tych bardziej ciekawych świata. Wraz ze wzrostem pociechy, wkładkę można wyjąć, a do zapinania używać pasów w samochodzie. Regulowany na wysokość zagłówek dodatkowo zapewnia wygodę oraz bezpieczeństwo. Całość jest bardzo ładnie zgrana kolorystycznie, a materiał którym obito fotelik jest dobrej jakości - to welur podszyty miękka gąbką. Nie bez znaczenia są wysokiej jakości hafty znaczka Ferrari i sam napis na siedzeniu. Cała ta przyjemność kosztowała 349 złotych. Sami więc zdecydujcie czy warto.
Zakup fotelika przyniósł mi kilka problemów. Sprzedający u którego zamówiłem ten prezent początkowo przysłał mi nie ten model co trzeba. Owszem również był to fotelik Ferrari jednak przeznaczony dla większych dzieci, bez wkładki z pasami. Na jednym ze zdjęć również przedstawiam ten fotel w ramach porównania. Po mojej interwencji przysłano mi właściwy produkt, jednocześnie nie zabierając starego... No to mam dwa :D Ale uczciwość zwyciężyła i po tym nieporozumieniu zaraz skontaktowałem się ze sprzedającym, a ten powiedział że przyśle kuriera po "błędny" fotelik. No cóż... może zapomni ;)
Podsumowując - myślę że prezent mi się udał. Co prawda Antek nie miał jeszcze możliwości dopasowania się do niego, jednak sądzę że większych problemów nie będzie. A tak swoją drogą - czy nie uważacie że takie gadżety sprawiają więcej frajdy "tatuśkom" niż ich pociechom? :) Dla mnie odpowiedź jest oczywista - jasne że tak!

Przy okazji dzisiejszego wpisu chciałem jeszcze pokazać zdjęcia Audi Quattro Sport E2 po drobnej modernizacji wnętrza. Modelik opisywałem już dość dawno, był to bodaj pierwszy "modelarski" post na tym blogu. Miniaturka dostała całkowicie białe wnętrze oraz kalki pasów na fotelach. Tym samym "zbliżyła się" do pełnej wersji IXO.

Wielkimi krokami zbliża się do nas okres zimowy. Mikołaj tuż tuż. Wszystkim Czytelnikom, życzę by zamiast rózgi pod poduszką, znaleźli tam wymarzone modele :)

Nadeszła jesień...

2010-11-20T23:04:00.000-08:00

...a z nią długie jesienne wieczory. Czas trzeba jakoś "zabić", a najlepiej zrobić to poświęcając się pasji. Już od dawna nosiłem się z zamiarem waloryzacji modelików od IXO Altaya. To ładne miniaturki, jednak posiadają czarne wnętrza, co lekko mówiąc jest mało atrakcyjne. A przecież wystarczyłoby tak niewiele - dołożyć kalki na siedzeniach, pomalować klatki bezpieczeństwa... I od tego właśnie pomysłu zaczęły się moje działania. Napisałem maila do jednego ze sprzedawców kalek na Allegro czy nie wykonałby ich w postaci pasów na siedzenia. Odpowiedź była twierdząca i już po dwóch tygodniach, dwie sztuki były u mnie. Kupiłem dwa zestawy na wypadek gdyby coś poszło nie tak, w końcu nie jestem specjalistą od przeróbek :) Cena? 7 zł za jeden zestaw (zdjęcie poniżej) - tak więc całkiem akceptowalnie. Do waloryzacji wybrałem modelik BMW M3. Najpierw obejrzałem w sieci zdjęcia "pełnej" wersji, tak by w miarę dobrze zabrać się za przeróbki mojej Altayi.

Zakres prac nie okazał się zbyt poważny - wystarczyło rozkręcić miniaturkę, wyciąć klatkę bezpieczeństwa, pomalować na biało i wkleić z powrotem. By w pełni oddać wnętrze należałoby jeszcze pomalować na biało tylną cześć wnętrza począwszy od przestrzeni za siedzeniami. Z racji że nie dysponowałem farbką akrylową a jedynie olejną, tę czynność sobie podarowałem.
Z położeniem kalek na fotele również nie było większych problemów. Kładłem je tylko przy użyciu wody, tak więc nie są może najtrwalsze, ale przecież i tak nikt nie będzie wkładał palców do środka. Użycie więc specjalnego podkładu mijało się z celem. Całość po wyschnięciu została ponownie sklejona zamontowana w modeliku. I trzeba przyznać że obecnie wygląda on o klasę lepiej. Poniżej zdjęcia z prac.

Na ostatnim zdjęciu zrobiłem porównanie modelika z przed i po modernizacji. Prawda że czuć różnicę? A przecież tak niewiele trzeba było wykonać. Po zakończeniu prac postanowiłem napisać do sprzedawcy kalek maila z prośbą o dodanie napisów "RECARO" na fotele oraz kalek zegarów. Wówczas, całkiem niedużym kosztem będzie można "dopieścić" modeliki od Altaya. Jeśli taki zestaw się pojawi, na pewno kupię kilka sztuk. W kolejce czekają już kolejne modele, które chciałbym poddać kosmetyce.

Uwadze Czytelników, chciałbym poddać lekturę strony http://www.tirynatory.pl/
Podejmuje ona trudny temat poruszających się po naszych drogach ciężarówek. Warto zapoznać się z treścią i wyrobić sobie własne zdanie na ten temat. Pozdrawiam serdecznie i zapraszam już w grudniu na kolejną odsłonę bloga.

Długo oczekiwana - Lancia 037 Jolly Club Totip

2010-11-06T01:52:00.000-07:00

Wreszcie, wreszcie, wreszcie... Odkąd tylko modelik się pojawił, zacząłem pałać rządzą posiadania go. Jedno z najwspanialszych aut rajdowych zostało oddane kolekcjonerom w pomniejszonej 43 razy wersji. Ale za to w jakim stylu! Moje zakupione 2 lata temu wydanie od IXO-Altaya aż schowało się ze wstydu za inne modele kiedy na półce pojawiła się Lancia 037 wykonana przez HPI Racing. W końcu mam miniaturkę która oddaje charakter tego niesamowitego wozu. Oczywiście największą frajdą jest odwzorowany silnik widoczny przez tylną szybę. Jednak każdy detal w tym modelu jest dopieszczony na maksa. Nawet potężne chlapacze są z gumy... Tak dokładnie położonych kalek nie widziałem jeszcze nigdy. Wpadki? Na pierwszy rzut oka brak. Ale zaraz. Zajrzyjmy do środka. Ok, mamy ładne fotele z dokładnie odwzorowanymi pasami, mamy żółte wkładki w drzwiach, czegoś tu jednak brakuje. Przyglądając się przez małą szybkę wnętrzu możemy zauważyć że deska rozdzielcza jest całkowicie czarna - nie ma na niej żadnych wskaźników, cyferblatów, zupełnie nic. Podobnie jak w IXO-Altaya... No cóż nie można mieć wszystkiego jednak ten detal chyba mnie rozczarował. Przenoszę jednak wzrok z powrotem na pokrywę silnika a usta przybierają kształt bana. Wspaniały model! Obcowanie z nim naprawdę daje poczucie kontaktu ze sztuką. Z resztą - zobaczcie sami:

I wszystko byłoby naprawdę super gdyby nie to że podczas przykręcania modelika po sesji zdjęciowej do podstawki ułamała się antenka... i szukaj igły w stogu siana. Niestety musiałem dorobić ją z agrafki - całość właśnie schnie po zabiegu. Na szczęście wyszło to "bez śladu", choć trochę smutno mi że model nowy - a już "klepany" ;) Spostrzegawczy Czytelnicy zauważyli pewnie, że na ostatnim zdjęciu obok modelika HPI stoi zaparkowana druga Lancia... Owszem! To kolejny nabytek który udało mi się zdobyć w czasie prawie trzy tygodniowej przerwy w pisaniu bloga. Miniaturka drugiej 037 pochodzi od Kyosho, ale o niej - dopiero za jakiś czas.

W Auto Świecie wydanym bodaj 2 tygodnie temu ukazał się mój list dotyczący miejsc parkingowych:

Do jego napisania skłoniła panująca na osiedlowych parkingach moda na "znakowanie" miejsc. Przedstawiona w nim sytuacja miała już miejsce co prawda dwa lata temu, jednak od tej pory na parkingach przy moim miejscu zamieszkania powstało jeszcze kilka takich "kwiatków". Apeluję o rozsądek - nie ma takiego prawa które mówi że można sobie zająć miejsce parkingowe, a straż miejska powinna karać mandatami ludzi którzy takie "prawo" sobie stworzyli. Auto Świat pominął jeszcze jeden wyraz z ostatniego zdania które w oryginale brzmiało: "Takie samowolne przywłaszczenie sobie kawałka drogi jest po prostu cwaniactwem i zwyczajnym chamstwem". Zgodzicie się ze mną?

Lancia Delta HF Integrale

2010-10-11T07:18:00.000-07:00

Niejednokrotnie prezentowałem na blogu auta, które choć z pozoru niczym się nie wyróżniały stawały się motoryzacyjnymi kamieniami milowymi. Podobnie jak samej instytucji "kamienia milowego" możemy poszukiwać w starożytnym Rzymie, tak nie da się ukryć jak wielkie zasługi w dziedzinie budowy samochodów mają Włosi. Jednym z dzieł tamtejszej myśli technicznej jest analizowana dzisiaj Delta - nie po raz pierwszy z resztą. Wspominałem już o niej parokrotnie. W zasadzie nie napiszę nic nowego, bowiem moje odczucia pozostają niezmienne. Delta jest autem genialnym które wykluło się by zaspokoić potrzeby przeciętnego Kowalskiego lub dajmy na to "Carla del jakiegośtam", a w toku swojej ewolucji urosło do najznakomitszej maszyny rajdowej jaką prawdopodobnie kiedykolwiek udało się stworzyć. I nie tylko ja jestem takiego zdania. Nawet krnąbrni Anglicy z TopGear (swoją drogą kocham tych facetów), przyznali jak bardzo jedynym i słusznym samochodem jest Delta... W sumie nie tylko ona, gdyż docenili cały dorobek Lancii (a to już niesamowite - jak na nich rzecz jasna ;).

Lancia wygrała wiele o ile nie wszystko, co było do zagarnięcia w motorsporcie. Jak więc można nie mieć takiego auta w swojej kolekcji? Chciało by się nawet rzec, że wielką niepoprawnością byłoby mieć tylko jedną Deltę! Na szczęście producenci zadbali i wciąż dbają o dobre humory kolekcjonerów. Całkiem niezły wybór ma do zaoferowania IXO. Postanowiłem, że to właśnie o modeliki tej firmy uzupełnię moją kolekcję. Choć przy obecnym, wyznaczonym przez HPi standardzie IXO raczej nie błyszczy - to wciąż ma sporo do zaoferowania. "Napompowana" wersja EVO II z 1992 roku wygląda całkiem przyzwoicie. Na szczególną pochwałę jak zawsze zasługuje wnętrze bogato zdobione kalkami. Nieco gorzej sprawa wygląda na zewnątrz, gdzie wyraźnie uwidaczniają się problemy ze spasowaniem poszczególnych elementów malowania. Chyba zabrakło nieco konsekwencji, bo przecież można było to ładnie wykonać... W porównaniu z prezentowaną kiedyś Deltą z 1989 (niedawno pokazywałem ją po delikatnym remoncie) ta prezentuje się sporo lepiej. W ofercie IXO pojawiły się już "świeże" propozycje, a z racji że firma naprawdę zanotowała spory skok jakościowy, można się spodziewać, iż są na lepszym poziomie niż te, które na rynku obecne są od dosyć dawna. No właśnie - jeszcze kilka lat temu nabycie takiego modelika wiązało się z "uszczupleniem" budżetu o prawie 80 złotych. Dziś ceny są sporo atrakcyjniejsze i za kwotę około 50 (a czasem, okazyjnie nawet mniej) można stać się właścicielem miniatury wspaniałego auta. Chętnych nie brakowało wówczas, nie brakuje i teraz. Delta to absolutnie obowiązkowa pozycja w gablotce każdego kolekcjonera. Ta jest już moją 4 i mam nadzieję że nie ostatnią.

Ostatnio bardzo konsekwentnie realizuję projekt uzupełnienia kolekcji modelami z serii Kultowe Auta PRL. Jak do tej pory się to udaje (pokłony dla Allegro) i w najbliższym czasie ten cel powinien zostać osiągnięty. Bardzo chciałbym również pokazać te samochody moim zagranicznym kolegom, którzy chętnie odwiedzają mój blog. Tak więc najbliższy okres może się wydać nieco nudny dla Czytelników z Polski, mam jednak nadzieję że co jakiś czas uda mi się zaprezentować coś "ekstra" :)

Co potrafią małe hatchbacki? cz. 2

2010-10-04T03:37:00.000-07:00

Wrażenia z jazdy.

Pora na zajęcie miejsca w fotelu kierowcy. Na pierwszy ogień idzie Punto Evo. Już na samym początku bardzo miłe zaskoczenie. Czterocylindrowy slinik 1.4 o mocy 77 KM jest tak niewiarygodnie cichy że przez moment patrzę pytająco na siedzącego obok przedstawiciela salonu. Czy silnik aby na pewno jest uruchomiony? Naciśnięcie na pedał gazu mówi jednoznacznie że tak. Tak więc brawa dla Fiata za świetne wyciszenie kabiny! Opuszczamy teren kieleckiego dealera i udajemy się na obwodnicę.

Podczas jazdy miejskiej nie odczuwa się niewielkiej mocy autka, a humor mogą poprawiać również wskazania komputera pokładowego informującego o niewielkiej chwilowej konsumpcji paliwa. Ponadto Punto Evo nie ma problemów z jazdą na 5 biegu przy prędkości miejskiej wynoszącej 50 - 60 km/h. Dynamika tej jednostki jest taka jakiej powinno się od niej oczekiwać - do spokojnej jazdy wystarczy, aż nadto, natomiast na trasie zupełnie można się nią poruszać. Krytykanci poszukujący "rakiety" w tej pojemności i mocy powinni się więc popukać w czoło wraz ze swoimi pretensjami.
Prowadzenie całkiem poprawne - mimo elektrycznego wspomagania kierownicy czuć że prowadzimy samochód a wraz ze wzrostem prędkości układ wyczuwalnie się "utwardza". Prowadząc Punto Evo kierowca naprawdę przyjemnie spędza czas - fabryczny zestaw audio, który co ciekawe nie tylko ładnie wygląda ale nieźle gra, automatyczna dwustrefowa klimatyzacja, zestaw nawigacyjny uzupełniony o opcję EcoDrive potrafią wprowadzić w dobry nastrój. Skrzynka biegów działa płynnie, z wyraźnym "klikiem" podczas przełączania biegów. Resorowanie psuły nieco opcjonalne obręcze z niskoprofilowymi oponami, lecz to oczywiście bardziej wina naszych dróg niż samego Punto. Evo jest raczej nastawione na kompromis między komfortem resorowania a szybkim pokonywaniem łuków. Jeśli przesadzamy z prędkością na wirażu Fiat za chwile nas o tym poinformuje delikatnym wychyleniem nadwozia, które nie jest jednak kłopotliwe. Świetne wrażenie sprawiają również hamulce, których testu z przyczyn oczywistych nie jestem w stanie poprzeć odpowiednimi cyframi - jednak subiektywnie rzecz ujmując działały bez zarzutu. Pochwalona wcześniej widoczność bardzo dobrze zdała również egzamin podczas jazdy, a ogromne lusterka ułatwiły obserwację drogi. Po opuszczaniu Punta Evo miałem nieodparte wrażenie że podróżowałem autem o klasę wyższym. W tym przekonaniu utwierdziła mnie jeszcze krótka przejażdżka większym Bravo. Punto Evo - to naprawdę fajny samochód.
Opuszczamy więc Fiata i przemierzamy Kielce na przeciwległą stronę, do salonu Mazdy. Tam czeka już na mnie "uśmiechnięta" buzia zielonej "dwójki". Na jej pokładzie znajduje się 1.3 - litrowy silnik w mocniejszym 86-cio konnym wariancie. Szesnasto - zaworowa głowica obiecuje niezłą dynamikę. Przekręcamy kluczyk. Wyciszenie nie jest już tak dobre jak we włoskim konkurencie, jednak trzeba oddać konstrukcji Mazdy to, że dźwięk jest całkiem przyjemny. Ruszamy. Układ kierowniczy jest bardzo bezpośredni i nawet delikatny ruch sprawia, że Mazda podąża grzecznie w wybranym kierunku. Jest przy tym mniej wspomagany niż w Fiacie. Trafiamy na pierwsze nierówności - tu uwidacznia się jak bardzo "twardym" samochodem jest 2. W szybko pokonywanych zakrętach mała Mazda jedzie jak po sznurku, nie dając się wyprowadzić z równowagi. Pokonanie łuku z prędkością 100 km/h nie robi na niej najmniejszego wrażenia. Ten samochód prowadzi się REWELACYJNIE - owszem nie rozpieszcza komfortem, ale z każdym pokonanym kilometrem "zaprzyjaźniam" się z tym maluchem. Wyraźnie pomaga mi w tym silnik, który bardzo chętnie wkręca się na obroty i w zasadzie nawet w niskiej granicy obrotów reaguje na naciśnięcie pedału gazu.

Przyjemnie zmienia się również biegi, dzięki wysoko umieszczonemu drążkowi, jednak precyzja prowadzenia poszczególnych przełożeń mogłaby być ciut lepsza. Dojeżdżamy do zjazdu - pora nieco zwolnić. I tu spore rozczarowanie. Dopiero zdecydowane naciśnięcie pedału hamulca wymusiło na Mazdzie "wolę" do zmniejszenia prędkości. Po niedawnych przecież doświadczeniach z Evo było to ogromnym zaskoczeniem. Pytam o to sprzedawcę, który sam szczerze przyznaje: "coś za coś". Mazdę zostawiam z mieszanymi uczuciami - samochód świetnie wygląda i wspaniale się prowadzi. Ma przy tym naprawdę dobry silnik, który spełnia swoje zadanie w 100%. Mazda nie tylko "jedzie" ale daje "frajdę z jazdy". Nie do końca jest jednak wygodna wewnątrz, nie najlepszą ocenę mogę też wystawić hamulcom. No cóż jeśli nie Mazda... to może VW?
Przed bramą salonu wita mnie "groźne" czerwone Polo z silnikiem 1.4 85 KM. Do dzieła. Zajmujemy pozycję - wszystko poszło bardzo sprawnie. Do okola harmonia i spokój na desce rozdzielczej. Nic nie jest umieszczone przypadkowo. Odruchowo wyłączam radio by moc posłuchać silnika. Hmm... coś klekocze, coś brzęczy... Czy aby na pewno podróżuję benzynówką? Odpowiedź sprzedawcy - twierdząca. No dobra, może jak się rozgrzeje... Wyjeżdżamy na krakowską obwodnicę. Już po chwili jazdy we znaki daje się niewygodna kierownica. Próbuję ją chwytać na różne sposoby - nic nie pomaga. Być może to irracjonalne ale ten detal potrafił sprawić, że Polo od początku mi nie "zagrało".

Mimo dobrego komfortu jazdy, optymalnego resorowania i tych nieprzyzwoicie wygodnych foteli... Byłem rozczarowany. Gwoździem do trumny okazał się silnik który nie dość że nieprzyjemnie hałasował, kompletnie nie radził sobie z masą auta. To wręcz zatrważające, że w momencie odjęcia nogi z pedału przyśpieszenia, Polo zwyczajnie... sprawiało wrażenie jakby zaraz miało się zatrzymać! I nagle wszystko przestało mieć jakiekolwiek znaczenie - dopieszczona deska, wygoda, przestrzeń, precyzyjna skrzynia... Ktoś mógłby rzec - należy jedynie wybrać inny silnik. Tylko że dlaczego teoretycznie słabszy Fiat sprawiał lepsze wrażenie? Papierowe 11,9 do setki w Polo wydawało się równie nierealne do osiągnięcia jak prędkość nadświetlna dla "Sokoła Millenium" w Imperium Kontratakuje... Nieco rozczarowany popchnąłem drzwi VW - zamknęły się niemal bezszelestnie. Cała ta niemiecka jakość nagle straciła swój urok...
Ostatnim punktem na mapie Kielc był Peugeot. Testowy samochód wyposażono w bazową jednostkę 1.4 o mocy 75KM. Francuz okazał się w jeździe samochodem równie poprawnym jak w ocenie statycznej. Co ciekawe w porównaniu do nieoferowanego już 307, był również lepszy pod względem komfortu jazdy! Mimo prostej konstrukcji zawieszenia delikatnie resorował wszelkie nierówności, okazał się również wystarczająco "twardy" przy szybkim pokonywaniu zakrętów. Układ kierowniczy był odczuwalnie wspomagany, tak by z ruchami kierownicą małego Peugeota nie miała problemu zarówno drobna kobieta jak i rosły mężczyzna. Generalnie nie brakowało miejsca zarówno z przodu jak i z tyłu.

Sam silnik nie porywał dynamiką i mimo zbliżonych parametrów postawiłbym jednak na jednostkę Fiata. Z niedociągnięć należy przypomnieć nie najlepszą czytelność komputera pokładowego. Choć może to i lepiej bo jego wskazania przyprawiały momentami o ból głowy - podczas przyśpieszania chwilowe spalanie wynosiło nawet 13 l., co oczywiście nie jest wyrokiem, choć psuje nieco nastrój kierującego. Dynamika dosyć przeciętna i tak jak wspomniałem już wcześniej - w tej materii Fiat chyba jednak lepiej odrobił pracę domową.

Podsumowanie
Podsumowując mój test pragnę zwrócić uwagę, że wszystkie spostrzeżenia są czysto subiektywne. To jak samochód wygląda, czy jeździ zależy tylko od tego kogoś kto go ogląda lub nim kieruje. W sposób obiektywny starałem się przedstawić wszystkie zalety i wady poszczególnych modeli. Prawdę mówiąc gdybym miał z przedstawionej czwórki wybrać auto dla siebie, prawdopodobnie... nie byłoby to żadne z nich. Idealnie natomiast byłoby połączyć ich zalety. Wygląd i prowadzenie to zdecydowana domena Mazdy, najlepsza atmosfera panuje wewnątrz Fiata, plusem Polo jest staranne wykończenie i wygoda, a Peugeot... jest dobrze wyposażony za rozsądną cenę. Bo przecież nie bez znaczenia przy wyborze najlepszego z nich są właśnie koszta. Mazda jest droga nawet w podstawowej wersji i na nic zda się standardowa klimatyzacja. Punto Evo również nie należy do tanich pojazdów i jeśli chcemy posiadać go wersji jaką podróżowałem, należy przygotować portfel na wydatek prawie 50 tys. zł. Trochę to sporo zwłaszcza w porównaniu z Grande Punto. Oczywiście nie można nie zauważyć że za te pieniądze dostajemy naprawdę "kawał samochodu". VW po staremu każe sobie płacić za wszystko. Już podstawowa wersja jest nieprzyzwoicie droga, dodatkowo napędzana 3- cylindrowym silnikiem. Ale aż boję się myśleć jak nią się podróżuje, skoro tak bardzo zawiodłem się na 4- cylindrowym 1.4. Najlepiej w tym zestawieniu będzie prezentował się Peugeot, którego nabędziemy za nieco ponad 40 tys. po uwzględnieniu wszystkich rabatów. Będzie on również najlepiej wyposażony. Ale jak to w każdym teście bywa należy wybrać zwycięzcę. Pozwolicie, że obejdę się bez szczegółowych tabel, plusów, minusów, punktów... To przeczytacie sobie w pierwszej lepszej gazecie motoryzacyjnej. Mój wybór to opinia zwykłego kierowcy.

1 miejsce: Fiat Punto Evo - choć zewnętrznie bardziej podoba mi się Grande Punto, tak postęp w środku jest nie do pobicia. Punto ujęło mnie wspaniałą atmosferą wnętrza i neutralnym prowadzeniem. Prosty silnik raczej nie gwarantuje problemów, jest przy tym wystarczający do masy samochodu. Dodatkowo można go bez problemu "zagazować". Jeśli komuś nie specjalnie zależy na wyposażeniu, podstawowe Evo można już znaleźć u dilerów za mniej niż 40 tys zł. To całkiem dobra cena.

2 miejsce: Mazda 2 - najlepsze prowadzenie, najlepszy silnik, najlepszy wygląd. Ma swoje minusy jak niezbyt "pasujące" wnętrze, czy mniejszą ilość miejsca niż konkurencja. Mimo wszystko jest jednak dobrym autem, choć niestety nie tanim... Ale znów zacytuję sprzedawcę: "coś za coś..."

3 miejsce: Peugeot 207 - po prostu dobry. Dobry choć niczym nie wyróżniający się na plus ani minus. Za to bardzo dobrze wyposażony za rozsądne pieniądze. Mimo swojej już długiej rynkowej przygody ciągle nie ma się czego wstydzić w porównaniu do konkurencji.

4 miejsce: VW Polo - jednak spore rozczarowanie, zwłaszcza po pozytywnych wrażeniach z początku. Polo jest oczywiście najlepiej wykonanym ze wszystkich aut, prawdopodobnie również najwygodniej przewozi pasażerów. Mimo to nie daje jednak kompletnie żadnej frajdy z jazdy. Kręcenie źle wyprofilowaną kierownicą dodatkowo potrafi zirytować. Gwoździem do trumny Polo jest cena.

To już koniec mojej przygody z małymi hatchbackami. Prezentowane porównanie to oczywiście "amatorszczyzna". Ale takie właśnie miało być, podyktowane jedynie chęcią zmierzenia się z tematem. Zapraszam do dyskusji.

Co potrafią małe hatchbacki? Porównanie - VW Polo, Mazda 2, Fiat Punto EVO, Peugeot 207 cz.1

2010-10-03T06:13:00.000-07:00

Ostatnio miałem nieco wolnego czasu, który postanowiłem spożytkować testując małe hatchbacki. Chciałem tym samym poddać pod ocenę pracę setek dziennikarzy motoryzacyjnych, których testy czytuję w rożnych czasopismach motoryzacyjnych. Pod lupę postanowiłem wziąć auta z najpopularniejszego segmentu na rynku - małe miejskie pojazdy. "Małe i miejskie" tylko z pozoru, gdyż w naszej polskiej rzeczywistości są to często samochody będące spełnieniem marzeń i ambicji sporej grupy kierowców. I słusznie, bowiem mają bardzo wiele do zaoferowania.

Jak wyglądało owe porównanie? Udałem się do lokalnych dilerów, celem odbycia jazdy testowej autem demonstracyjnym. Nie było z tym żadnego problemu - każdy sprzedawca bardzo chętnie udostępnił auto, dodatkowo służąc sporą pomocą w dziedzinie cen, opcji wyposażenia itp. Zaczynamy więc moje porównanie - a może bardziej prezentację zalet i wad poszczególnych modeli, bo dzisiejsze auta... trudno porównywać. Każdy producent naprawdę stara się bowiem wypuścić możliwie dobry produkt. Ale do rzeczy.

Stylistyka.
Najstarszymi spośród prezentowanych samochodów są oczywiście Punto i 207. Obydwa doczekały się również liftingu, przy czym ten w Punto sugeruje niejako odmienny charakter pojazdu niż dotychczasowe Grande Punto, które ciągle pozostaje w ofercie. Dziwny zabieg.

Nieco młodsza jest Mazda 2, natomiast najmłodszy w tym towarzystwie jest VW Polo. Patrząc na wszystkie te samochody, ma się wrażenie że bardzo wydoroślały - przynajmniej jeśli porównamy je z modelami które zastąpiły. Najświeższe wydaje się być Polo, które z twarzą upodobnioną do sportowego Scirocco najlepiej łączy w sobie dynamikę oraz elegancję. Być może nieco więcej fantazji przydałoby się tylnej części auta. Ale VW właśnie taki ma być - jak nienagannie skrojony garnitur, który można włożyć na różne okazje.

Na przeciwległym biegunie do Polo wydaje się stać Mazda, która już z daleka spoglądając zadziornie, zdaje się wyglądać niczym gotowy do biegu sprinter. Mnóstwo przecięć sylwetki nadaje jej bardzo sportowy charakter. W zasadzie każdy detal "dwójki" nie pozostawia złudzeń, iż mamy do czynienia z autkiem bardzo żwawym - i tak jest w rzeczywistości, ale o tym - w drugiej części.

Gdzieś po środku całej kolumny znajdują się Punto i Peugeot, w których główny nacisk, styliści położyli jednak na elegancję. Nie brakuje oczywiście sportowych akcentów jak choćby muskularne przetłoczenia w Peugeocie czy klinowaty kształt Evo, jednak nie są one na tyle uwidocznione by zmieniły wizerunek obu samochodów. Nieco karykaturalnie wygląda natomiast w Peugeocie przedni zderzak z ogromnym wlotem powietrza. Tutaj jednoznacznie należy wskazać na przerost formy nad treścią.

Podsumowując - najlepiej z przedstawionych samochodów prezentują się te najmłodsze - VW i Mazda. Mimo tego że Fiat i Peugeot zostały odświeżone nie robią już tak silnego wrażenia. Być może jest to spowodowane pewnym "opatrzeniem" tych samochodów na ulicy. W przypadku Punto Evo należy również zapytać czy zewnętrzne zmiany na pewno poszły w dobrym kierunku względem Grande Punto, które kojarzyło się z bezkompromisowym Maserati. Evo - nie przypomina już niczego, przez co traci tę nutkę włoskiego polotu.

Wnętrze.
Przechodząc do opisu wnętrz tych miejskich aut, należy zwrócić uwagę na fakt, jak wyewoluował segment tychże. Od ciasnych "klatek" z początków lat 90 do całkiem pokaźnych rozmiarów obecnie. Skoro mowa o ewolucji zatrzymajmy się przy Punto EVO.

Środek został zmieniony całkowicie względem Grande Punto. Inna jest więc deska rozdzielcza, przypomina bardziej tę znaną z Bravo - zarówno pod względem designu jak i użytych materiałów. Jak zwykle u Fiata kuleje nieco spasowanie poszczególnych elementów - nierówno docięte plastiki, różne rozmiary szczelin, odstające krawędzie. Są to oczywiście rzeczy dostrzegalne tylko przez wprawnych badaczy motoryzacji. Trzeba również przyznać że całość i tak jest sporo lepiej zaprojektowana i wykonana niż w poprzedniku. Pozycja za kierownicą jest bardzo dobra - mają w tym swój udział nie tylko świetnie wyglądające ale również bardzo wygodne, twarde, z wyraźnie wyprofilowanym trzymaniem bocznym fotele. Przyjemnie leży również w dłoniach kierownica, dodatkowo regulowana w dwóch płaszczyznach. Świetnie prezentują się niemal przejęte z Bravo zegary umieszczone w tubach. Nie ma obawy o ich czytelność - wszystko widoczne jest doskonale, łącznie ze wskazaniami komputera pokładowego znajdującego się między nimi. Widoczność dookoła - rewelacyjna, zwłaszcza na boki dzięki nisko prowadzonej linii szyb. Manewrowanie ułatwiają ogromne lusterka boczne. Jeśli chodzi o ogólne wrażenia ze środka Punto Evo - zdecydowanie na plus. Można się w nim poczuć jak w aucie o półkę wyższym.
A co do zaoferowania ma Peugeot? Materiały przeciętnej jakości, za to nieźle spasowane. Deska rozdzielcza nie jest może nazbyt finezyjna, posiada za to wszystko na swoim miejscu. Fotele są odpowiednio twarde, tapicerowane solidną tkaniną, przez co nie ma obawy o ich trwałość.

Brakować może nieco mocniejszego bocznego podparcia. Widoczność bardzo podobna do tej z Punto. Pewną niedogodnością może być za to umiejscowienie komputera pokładowego - na środku deski, cofniętego daleko na podszybie, w tak zwanej "budce suflera". Jest to mało czytelne i w zasadzie jeśli chcemy się czegoś dowiedzieć "od "samochodu", musimy poprosić pasażera by np. przeczytał nam chwilowe spalanie, gdyż jako kierowca nie jesteśmy w stanie poświęcić temu uwagi.
Volgswagen przez lata przyzwyczaił nas do stonowanego ale bardzo dobrze wykonanego wnętrza. Polo oczywiście jest kontynuatorem tej mody. Materiały wykończeniowe są niewątpliwie najlepsze ze wszystkich prezentowanych aut, bez zarzutu jest również jakość montażu. Co ciekawe, w zależności od wersji wyposażenia, droższe modele posiadają jeszcze lepsze plastiki na desce rozdzielczej. Tak więc i tu VW nie "zawiódł" - za wszystko karze zapłacić ekstra. Najlepsze są również fotele Polo - mają wręcz idealny profil z długimi siedziskami pod kolana, są przyjemnie twarde więc nie powinny męczyć podczas długich tras. Najwygodniej w Polo będą również mieli pasażerowie tylnej kanapy, która podobnie jak fotele jest "super" wygodna. Nie ma jednak róży bez kolców. Mimo świetnych oparć zupełnym nieporozumieniem jest kierownica małego VW, która nie posiada klasycznego okrągłego profilu. Mamy za to coś w rodzaju "stożka", który dzięki okrutnie twardemu materiałowi kierownicy wbija się w rękę kierowcy. Nie spodziewałem się nawet że coś takiego da się spieprzyć. Być może sprawę ratuje nieco obszycie kierownicy skórą, jednak w aucie które testowałem takiej opcji nie było. Poważne niedopracowanie.

Niespodzianka spotka nas w bagażniku Polo, który jest wyposażony w podwójną podłogę. Bardzo przydatna rzecz, na przykład kiedy chcemy schować coś przed oczami ciekawskich. Podsumowując - wnętrze VW robi bardzo dobre wrażenie, dając kierowcy poczucie że jedzie autem naprawdę przestronnym. Miejsca jest pod dostatkiem zarówno z przodu jak i z tyłu. Nieco gorsza jest natomiast widoczność - to zasługa poprowadzonej wyżej niż u konkurentów linii szyb.
Kolej na małą Mazdę. Najmniejsze wymiary zewnętrzne spośród testowanej czwórki sugerują, że będzie w niej nieco ciaśniej niż u konkurencji. I tak jest w rzeczywistości. Mam wrażenie że stylistyka wewnątrz "dwójki" nie idzie w parze z wyglądem na zewnątrz. W środku bowiem odnajdziemy nieco "zabawkowy" kokpit, który chyba lepiej sprawdziły się w jakimś małym wesołym, chińskim autku niż zadziornej Mazdzie. Choć mamy tu sporo oryginalności i wiele polotu, to brakuje iście sportowych akcentów które nawiązywałyby do nadwozia. Bez zarzutu jest natomiast funkcjonalność - kilka schowków, intuicyjna obsługa, bezproblemowo działające przełączniki. Zajęcie wygodnej pozycji za kierownicą może być kłopotliwe dla większych kierowców (a do takich się zaliczam). Brakuje ustawienia odległości kolumny kierowniczej od kierowcy. Przeszkadzać również może wysokie umieszczenie drążka zmiany biegów, przez co prawa noga opiera się o konsolę środkową. Być może słowo "uciska" byłoby nawet bardziej na miejscu.

Nieco inną charakterystykę mają również fotele Mazdy. Są zdecydowanie bardziej miękkie w środku i twarde na bokach, przez co można mieć wrażenie że siedzimy w "niecce". Nie jest to oczywiście złe rozwiązanie i nie mam również zastrzeżeń co do jego wygody, jednak fotele u konkurencji odpowiadały mi znacznie bardziej - zwłaszcza u VW. W dużo gorszych warunkach będą również podróżowali pasażerowie tylnych siedzeń, ale jest to oczywiste ze względu na wymiary Mazdy.

Podsumowując należy zwrócić uwagę na to że w każdym z samochodów można czuć się dobrze. Najładniejsza dla oka okaże się deska Punto Evo, najlepiej wykonanym będzie VW, sporo polotu, choć niekoniecznie na miejscu ma do zaoferowania Mazda. Najbardziej zachowawczy będzie Peugeot, co w żadnym wypadku nie jest wadą.

Na dziś to wszystko. Przy okazji kolejnej wizyty opiszę wrażenia z jazdy poszczególnymi samochodami. Postaram się również wybrać jednoznacznego faworyta powyższego porównania. Serdecznie zapraszam.

P.S. O modelach oczywiście nie zapominam - już wkrótce kolejne nowości z mojej kolekcji.

Alfa Romeo 155 V6 TI.

2010-09-27T06:29:00.000-07:00

Today, I decided to write this post in English. Probably my grammar will be poor, but more guests from all over the world could understand me now. So first - I must sorry my terrible English :)

As I promised three weeks before, today I present miniatrure from hot Italy - Alfa Romeo 155. In early '90 Alfa Romeo cars aren't specially beauty like Italian cars can do, but they were still great in driving. And that the 155 was - not preety, but quite sporty. Most of technical solutions came from other cars from Fiat company - Tempra, Lancias Delta & Dedra. The engines support twin spark technology, and the capacities were from 1.6 to top 2,5 V6 with 166 hp.
Alfa 155 wasn't so popular in markets, but situation looks completely different in motorsports. 155 is one of the best racing cars ever build. In 1992 it won Italian Touring Car Championship by Nicola Larini, in 1993 DTM also driving by Larini, in 1994 BTCC driving by Gabriele Tarquini. Alfa also won Spain Touring Cars Championship in 1994, 1995, 1997. This miniature comes from DTM serie and it was driving by Giancarlo Fisichella. Manufacturer of this model is probably - M4. I write "probably", because I'm not sure - all of details indicate M4. This firm is specialized in Alfa Romeo miniaturas, and I've got 1:43 156 from them. Presented model comes from Alfa Romeo Sport Collection issued in the West of my country. The details are very good - we have nice and permanent paint job, preety rims with brake shoes, coloured interior with fire extinguisher and safety cage. Misunderstanding is that in plaque with the name of the driver inside isn't Fisichella, but... Nannini hehe :) Apart from this omission, miniature is very good - similar to Minichamps, which is three times more expensive than this edition.
Finally I finished my first post in English. I expected that it will be worse :) In future - specially for the readers from other countries than mine - I'll present cars which were produced in Poland in dificult era of my counrtry - after Second World War to early '90. Geetings!

Kultowe Auta PRL - Polonez Milicja.

2010-09-18T07:07:00.000-07:00

Tak wiem - miała być Alfa. I będzie. Ale zanim ona - Polonez 1500 w specjalnym wydaniu Kultowych Aut PRL. Wszystkim fanom serii jedynie większą radość niż egzemplarz milicyjny sprawiłby chyba Stratopolonez. Ale do rzeczy.
Wspominałem już niejednokrotnie na łamach bloga, że nie jestem jakimś wielkim sympatykiem wydawanej przez DeAgostini serii. Choć prezentowane auta znam z autopsji, bo przecież taki młodziak to nie jestem - nie ciągnęło mnie specjalnie by posiadać je w swojej kolekcji. Ostatnio i chyba pod wpływem specjalnego numeru z Polonezem, stwierdziłem że robię duży błąd. Za kilkadziesiąt lat, ta motoryzacja zaginie na wieki - nawet moja 11 letnia Brava zaczęła rdzewieć, więc co ma powiedzieć taki Polonez czy Maluch? To ostatnia szansa by uratować te samochody od zapomnienia. Jeśli nie stoją w naszych garażach, to czemu nie mielibyśmy im podarować trochę miejsca w naszych witrynkach? Ok - biję się w piersi i żałuję niesamowicie że pozbyłem się cywilnego Poloneza, Fiata 126p, Fiata 125p, Żuka... Prawdę mówiąc po cichu liczyłem że nabędę pełne wersje IST tych modeli. Moje nadzieje wygasiła jednak cena tychże. I tak ponownie muszę budować kolekcję autek, które przecież były tak ważne dla naszego kraju. Dwa pierwsze już są: milicyjny Polonez i Fiat 126 BIS. Wkrótce pojawią się kolejne: Tarpan, Fiat 126p, 125p... Ciągle wierzę że chociaż cywilnego Poloneza nabędę w pełnej wersji, ale co nuż pojawiają się niespodziewane wydatki...
Wydany w numerze specjalnym Polonez robi niezłe wrażenie. Za sprawą kilku detali - jak choćby pomalowanych na srebrno ramek okien, czy lepiej pomalowanych listew bocznych wygląda całkiem ładnie. Jak to w przypadku KAP, każdy egzemplarz jest w lepszym czy gorszym stanie - a to coś urwane, krzywo zamocowane, lub w ogóle czegoś brakuje. Można powiedzieć że miałem szczęście bo swój modelik zamówiłem w internecie, bez możliwości wcześniejszego obejrzenia. Prócz kiepsko dopasowanego jednego z halogenów i małego przebarwienia na dachu nie ma on większych wad. Ma nawet pomalowaną na czarno listewkę na klapie bagażnika, która nie znalazła się we wszystkich modelikach.
Można powiedzieć że Polonez otworzył mi oczy. Bo choć śledziłem serię zarówno na stronie wydawnictwa jak i na innych blogach, to jej kupowania zaprzestałem już dawno. Teraz będę musiał wyłożyć nieco większe pieniądze by stać się ponownie posiadaczem tych kilku miniaturek, jednak znajdą one zaszczytne miejsce w mojej witrynce. I na pewno już się ich nie pozbędę po raz drugi.

Jak dobry garnitur - Mercedes CLK W209

2010-09-13T09:53:00.001-07:00

Chodząc do pracy, mijam codzień kielecki salon Mercedesa. Obserwuję najnowsze modele niemieckiej marki począwszy od "skromnej" klasy A, na flagowej S-ce kończąc. Od czasu do czasu na parkingu pojawią się również egzotyki takie jak sportowy SLK, czy całkiem zgrabna terenówka GLK. Wszystko nowe, pachnące, ekskluzywne... drogie. Za każdym razem zastanawiam się czy nowa linia Mercedesów mi się podoba. I gdy patrzę na muskularną C klasę myślę sobie że tak. Aż tu nagle, nie wiadomo skąd wyrasta przede mną Mercedes klasy R lub CLS... Fu! Okropieństwo! Kto mógł na to pozwolić i to na dodatek w Mercedesie!
Chyba właśnie dlatego postanowiłem sprawić sobie modelik Mercedesa CLK linii W209. Oparte na Mercedesie klasy C produkowanym od 2001 roku, zgrabne coupe jest niewątpliwie jednym z ładniejszych aut jakie znam. W tym miejscu wypada mi zadać pytanie Panom z Mercedesa - dlaczego zniszczyliście tak piękny, delikatny styl na rzecz... trudno powiedzieć czego? A być może nie wypada mi w ogóle pytać bo przecież do owego salonu Mercedesa nigdy nie wchodzę i... raczej nie zmieni się to w przyszłości.
Mercedes CLK to rzadko spotykane na ulicy auto - ale gdy już się pojawi wzbudza niekwestionowany podziw. Strzelista sylwetka, brak słupków w drzwiach, mnóstwo owali, gdzie nie gdzie przeciętych ostrymi liniami, dużo chromu i jeszcze raz elegancji, elegancji, elegancji... I można tak do bólu. Nie wiem jak Wam, ale mnie Mercedes CLK tej generacji podoba się niesamowicie.
Modelik to salonowy Minichamps w pięknym czarnym kolorze. Wyróżniają go bardzo dobre detale, zwłaszcza wnętrza. Dla porównania zestawiłem go ze starszą generacją, w wyścigowej odsłonie pochodzącej od AutoArt. Czyż oba nie prezentują się wyśmienicie?

Doskonałym uzupełnieniem moich Mercedesów byłaby klasa C, E oraz S minionych generacji. Być może w przyszłości uda się uzupełnić kolekcję o te właśnie nabytki. Ostatnio musiałem nieco zrezygnować z "napędzania" kolekcji. Postanowiłem spełnić inne swoje marzenie, mianowicie... porządny zegarek. Wyboru nie żałuję, bo choć kosztował kilka "fajnych modeli", to i tak cieszy okropnie.

Karbonowa tarcza, na której mieszczą się wskaźniki chronografu wygląda niczym przejęta z wyścigowej maszyny. Piękny gadżet, zwłaszcza dla fana motoryzacji i motorsportu.
Kończąc chciałbym zaprosić do zaglądania na mój blog w przyszłości - mimo tego, że mam coraz mniej czasu, a niestety obowiązków coraz więcej, bardzo chętnie tu wracam, by pokazać kolejne mam nadzieję ciekawe modele. Pozdrawiam serdecznie!

Minął rok... - urodzinowy prezent dla bloga - Mitsubishi Lancer EVO VI Tommi Makinen Edition. Blog's first year!!

2010-08-20T02:20:00.000-07:00

Tak, tak... To już rok odkąd mogliście przeczytać pierwszy wpis na tym blogu. Zakładając go nie sądziłem, że uda mi się zachować ciągłość jego prowadzenia. O prezentowaniu tak wspaniałych modeli nie wspominając. Rok temu kolekcja była przecież uboższa, znajdowały się w niej modele mało wartościowe, tudzież bardzo pospolite. Przez ten rok odpowiednio ją "zrestrukturyzowałem", tak bym mógł pokazywać w internecie jak najciekawsze okazy. Czy to się udało? Ocenę pozostawiam Czytelnikom. Ja jestem zdecydowanie dumny z posiadanego zbioru i wierzę, że za rok będę mógł napisać to samo.
Kolejny powód do radości to fakt, że blog zdołał wyrobić sobie rzeszą stałych Czytelników. Zaglądają tu nie tylko ludzie z całej Polski, ale również i ze świata. Bardzo cenię sobie zawarte kontakty, zwłaszcza te międzynarodowe - oprócz sporej frajdy pozwalają mi podszkolić ciągle kulejący język angielski ;) Swoją drogą rozważam ciągle przejście na język angielski w prowadzeniu bloga, jednak obawiam się, że nie podołam temu zadaniu. Być może w kolejnym roku... Na chwilę obecną pozostaje opcja tłumaczenia przez Google.
Przez rok blog przeszedł kilka modernizacji swojego wyglądu. Od bardzo prostej formy, wyewoluował do wykonanych na zamówienie grafik. Z tego miejsca dziękuję mojemu koledze Łukaszowi, który zadbał o odpowiedni wygląd tych elementów. Dołączył też szereg opcji pozwalających nie tylko mnie wygodnie się po nim poruszać, ale również Czytelnikom - zachęcam serdecznie do korzystania z nich wszystkich, a zwłaszcza - Księgi Gości.
Teraz czas na kilka statystyk:
1. Liczba postów na blogu w ciągu roku - 62
2. Liczba Użytkowników którzy odwiedzili blog - 3059
3. Liczba wyświetleń strony głównej bloga - 12 455
Czy mam powody do dumy? Na pewno tak, tym bardziej że start nie był łatwy. W sieci istnieje mnóstwo blogów o podobnej tematyce, wśród nich kilka całkiem dobrych polskojęzycznych. Wszystkim odwiedzającym dziękuję i zapraszam ponownie!
A co pokarzę dziś? Z racji że jest to wyjątkowy wpis, chciałem zaprezentować równie wyjątkowe auto - zakupione specjalnie w tym celu. Oczywiście, o takim modeliku marzyłem od dawna i był to zakup bardzo przemyślany, jednak jego nabycie zbiegło się w czasie z tą właśnie rocznicą. Mitsubishi Lancer Evo VI w limitowanej edycji sygnowanej nazwiskiem Tommi Makinena. Wydany przez Vitesse stoi na wysokim poziomie. Ładne są zwłaszcza detale wnętrza z kolorowymi fotelami oraz tablicą przyrządów. Nie zabrakło takich smaczków jak czerwone zaciski hamulcowe czy szczegółowe kalkomanie. Model świetnie uzupełnia się z kolejną generacją Lancera, którego dla towarzystwa również postanowiłem uchwycić na zdjęciach. Co ciekawe na dołączonym do modelu certyfikacie widnieje, że jest to model o numerze 2010 na 3000 wyprodukowanych. Czyż to nie wspaniałe zgranie z pierwszą rocznicą bloga świętowaną właśnie w 2010 roku? :) Zapraszam do oglądania i komentowania.

Dokładnie za rok, kolejny ważny (o ile nie nie najważniejszy) dzień w moim życiu - biorę ślub z moją ukochaną Narzeczoną. Wybaczcie więc jeżeli spóźnię się z wpisem. Będę bardzo, bardzo zajęty... ;)

Alfa Romeo GT

2010-08-10T01:39:00.000-07:00

Początek XI wieku był dla Alfy Romeo całkiem udany. W palecie znajdowały się rasowo zaprojektowane modele 147 i 156 oraz flagowa 166. Brakowało jednak mocnego sportowego akcentu, który był przecież jednym z założeń istnienia tej firmy. Kończąca się powoli GTV nie była już tak mocnym graczem jak kiedyś. I tak narodziła się Alfa Romeo GT, która tak naprawdę była hybrydą Alf 156 i 147. Płyta podłogowa 156 w połączeniu z wnętrzem 147, spakowane w gustowne "pudełeczko" okazały się całkiem zgrabnym połączeniem. Dodatkowo sprawdzonym już przez wiele lat produkcji. Prawdziwi fani Alfy Romeo byli oczywiście rozczarowani tym faktem, spodziewając się rasowego, bezkompromisowego sportowca. Jednak nie oszukujmy się - w dzisiejszych czasach firmy liczą na dużą sprzedaż swoich aut i nie mogą sobie pozwolić na eksperymenty. Alfa GT miała się sprzedać.
Trzeba przyznać, że nadwozie GT jest wyjątkowo urocze. Elegancja przeplata się tutaj z dynamiką. Mocno zaakcentowane "scudetto" nie pozostawia złudzeń z jakim autem mamy do czynienia. Ale zaraz, zaraz... O co chodzi z tym napisem JTD... No właśnie. Alfa Romeo zadbała o każdego klienta. Tak więc zadowolony będzie Kowalski, który chce mieć ładne i oszczędne auto, jak również Nowak który od czasu do czasu lubi wyskoczyć na tor i zaprzęgnąć do pracy całą moc swojego 3.2 V6.
Nidy nie miałem przyjemności prowadzić tego samochodu, czy choćby usiąść za jego kierownicą. Jednak styczność z nim mam dość często gdyż właśnie takie auto posiada jeden z księgowych firmy w której pracuję. Alfa spogląda więc zalotnie na mnie z parkingu i chcąc czy nie auto musiało mi się spodobać. Dzięki temu, że samochód jest już na rynku dosyć długo, coraz więcej można ich również zobaczyć na ulicy. Kiedyś, gdy wybrałem się z Narzeczoną na wypad za miasto, na stacji benzynowej napotkaliśmy czerwoną, wypieszczoną Alfę GT. O dziwo za jej kierownicą nie siedział młody biznesmen wraz ze swoją blond partnerką, a... siwy pan z brodą, nieco już przygarbiony i chwiejący się na nogach. Na fotelu "pilota" spoczywała spokojnie równie "dojrzała" kobieta w przyciemnionych okularach o wyrazie twarzy mówiącym że niejednego wnuka już odchowała. Piękna taka miłość - on, ona no i... Alfa Romeo.
Modelik Alfy GT oferuje wiele firm. Najładniej prezentuje się oczywiście PMA, jednak jego cena jest mocno zaporowa. Z racji, że staram się trzymać w ryzach koszty mojej kolekcji postanowiłem sięgnąć po niedrogą miniaturkę od Norev'a, która ukazała się w jednej z serii gazetkowych. Zupełnie nie przeszkadzało mi ,że model jest w wersji wyczynowej, gdyż są to tak naprawdę tylko kalki, które w każdej chwili można usunąć i uzyskać wersję "cywilną". Dodatkowym atutem (oprócz ceny oczywiście) jest sam wygląd modelu, który bardzo dobrze oddaje prawdziwy samochód. Minusy? Okropnie grube szyby, przez które praktycznie nie widać wnętrza. By dowiedzieć się czy jest ono kolorowe musiałem rozkręcić cały model (który również okazał się bardzo prosty w rozbiórce). Okazało się że fototrawiona jest środkowa konsola oraz cyferblaty - a więc absolutne minimum sprawiające, że miniaturka wygląda atrakcyjnie. Tak naprawdę model kupiłem niejako "na próbę", by stwierdzić jaki poziom prezentuje cała seria Alfa Romeo Sport Collection i czy warto zastanowić się nad innymi modelami z tego wydawnictwa. Test wypadł pozytywnie i już w niedługim czasie do kolekcji trafiła Alfa 155 firmowana również przez ARSC.
Z racji, że kolejny wpis będzie już postem "urodzinowym", postanowiłem sprawić blogowi prezent. A przy okazji sobie oczywiście ;) Zadbałem o to by kolejne pokazane tutaj auto było wyjątkowe - tak samo jak rocznica. Jakie to auto? Zobaczcie sami w dziale "Blog Scene". Zapraszam serdecznie do odwiedzin.

Powiew autoluksusu - Fiat 131 Supermirafiori

2010-07-31T21:51:00.000-07:00

Od ostatniego wpisu minęło sporo czasu. Natłok pracy sprawił, że nie miałem zupełnie chwili by zając się blogiem. Jednak dziś, wstałem wcześnie rano, by móc przedstawić Wam kolejną perełkę włoskiej motoryzacji.
Dlaczego się nim zainteresowałem? Zupełnie przypadkiem, będąc w bibliotece i szukając książek do mojej pracy magisterskiej, spostrzegłem "Pojazdy włoskie", Wydawnictwa Komunikacji i Łączności. Publikacje firmowane tym wydawnictwem zawsze stały na wysokim poziomie, a ta książka okazała się o tyle ciekawa, że została wydana w 1986 roku, a więc w czasie kiedy włoskie samochody były prawdziwymi perełkami na naszych drogach. Wówczas właściciel Fiata Ritmo czy Miriafiori to był "prawdziwy gość". Nie zastanawiając się długo książkę włożyłem do koszyka i już następnego dnia ukradkiem czytałem ją w pracy.

Alfabetycznie ułożone rozdziały prezentują szereg włoskich marek od Abartha na Maserati kończąc. Oczywiście najszerzej opisane są modele Fiata oraz Alfy Romeo. Czytając książkę, łatwo odnaleźć w niej charakterystyczne dla tamtej epoki doniosłe słowa na temat naszej motoryzacji, mocno związanej przecież z Włochami. Ciekawy jest zwłaszcza opis Fiata 125, gdzie autor mimo pochwał dla włoskiego produktu, wskazuje na wyższość naszego rodzimego, licencyjnego 125p. I rzeczywiście pod kilkoma względami trudno się z nim nie zgodzić, jednak całość jest nieco "przerysowana" - ze względów oczywistych :)
W książce nie zabrakło oczywiście Fiata 131 - samochodu wyjątkowego, na który w owym czasie pozwolić mogło sobie niewielu. Zaprezentowany w 1974 roku jako następca Fiata 124, Mirafiori od razu przypadł do gustu szerokiej publiczności. Był zgrabny, proporcjonalny, posiadał sporo przeszklonej powierzchni. Do tego wszystkiego był bezpieczny - zbiornik paliwa został bowiem umieszczony w tylnej części nadwozia, tuż za tylną kanapą. Jak wskazuje autor książki, po zatankowaniu auta do pełna, we wnętrzu dało się czuć zapach benzyny. Ciekawe, czy to prawda, czy może "kosmetyczny" zabieg cenzury. Do napędu posłużyły znane wszystkim silniki 1300 i 1500, które w wersji Supermirafiori zostały dodatkowo wzmocnione. Właśnie - "supermirafiori" - o co tutaj chodzi? Otóż Fiat wprowadził nieco zamieszania w nomenklaturze - model 131 Mirafiori był 2 drzwiowym sedanem ("prawie" coupe?), natomiast zaprezentowany w 1978 "Supermirafiori" 4 drzwiową limuzyną, występującą również jako kombi. Do tego dochodził jeszcze szereg oznaczeń poszczególnych wersji. Szczerze przyznam... ciężko mi się w tym połapać :)
Fiat Supermiriafiori zakorzenił się w naszej kulturze jako auto elitarne, wożące wysokich urzędników oraz vip-ów. Posiadanie takiego samochodu na własność graniczyło z cudem - o ile w ogóle było możliwe. Do tej pory wśród starszych kierowców funkcjonuje powiedzenie "Mirafiori to to nie jest" opisujących swoje nowoczesne przecież auta. Ten model Fiata (z resztą i inne również) był dla przeciętnego Kowalskiego czy Nowaka uosobieniem tej "wielkiej" motoryzacji - tak bardzo upragnionej przecież, a niestety - tak dalekiej zwykłym ludziom.
Modelik postanowiłem kupić po lekturze książki. Zainspirowała mnie ona do tego by zgromadzić co ciekawsze włoskie pojazdy z tamtego okresu. Można powiedzieć że stworzyłem tym samym swoją własną kolekcję "kultowych aut prl". Kultowych dla mnie oczywiście. Miniaturkę wyprodukowało IXO dla hiszpańskiej serii wydawanej przez Altaya. Poziom jej wykonania - jak na serię gazetkową jest bardzo przyzwoity. Można pokusić się nawet o ciekawe porównanie. Zagraniczna seria Altaya w konfrontacji z naszymi "kultowymi" jest jak oryginalny Fiat 125 do 125p. Jedyny zarzut jaki można jej postawić to podpis na podstawce - gdzie widnieje napis 131 Mirafiori. Na szczęście na samej miniaturce, już poprawnie widnieje nazwa Supermirafiori, umiejscowiona w pasie na tylnej lampie. Modelik prezentuje takie auto które kiedyś w życiu spotkałem - niebieskie, z pomarańczowymi, "sportowymi" kloszami lamp przednich. Cóż tak właśnie wyglądał tuning z tamtej epoki i przyznacie mi chyba rację, że w porównaniu do dzisiejszych "wygłupów" z plastikowymi dodatkami - było to naprawdę subtelne i eleganckie.
Zbliżają się pierwsze urodziny bloga. To niesamowite, że udało mi się go "utrzymać" a co ważniejsze wypromować na tyle, by przyciągnął stałych Czytelników. Serdecznie dziękuję Wam, za wszystkie opinie - te pozytywne, jak i krytyczne. Dzięki nim staram się by całość trzymała jako taki poziom :) Zapraszam do kolejnej wizyty.

Ford Focus WRC

2010-07-09T21:25:00.000-07:00

Gdy Focus debiutował na rynku w 1998 roku, rzeczywiście mógł budzić emocje. Piszę "mógł", bo we mnie jakoś nie wzbudził. Wszelkie zachwyty nad jego nowatorskim designem jakoś do mnie nie przemawiały. Ot kolejne auto wypuszczone na rynek. Jedynie kiedy skonfrontujemy go z poprzednikiem - Escortem, nasuwa się myśl, że był to spory krok do przodu.

Focusem podróżowałem w 1999 roku. Pamiętam, że podczas jednego z wypadów do rodzinnego Opatowa, natrafiłem na jarmark organizowany z okazji "dni" tegoż miasta. Pogoda była okropna - lało jak z cebra, a na dodatek zimno. Nie odstraszyło to jednak mnie i taty by przejść się na rynek. Zagościł tam również kielecki dealer Forda "Auto-Skar", który przywiózł ze sobą Fiestę i Focusa do jazd testowych. Zainteresowanie było gorzej niż znikome - być może za sprawą samej pogody, lub też... mieszkańców Opatowa, którzy nie bardzo rozumieli ideę promocji i szerokim łukiem omijali Panią rozdającą foldery i zapraszającą do oglądania aut. Nas nie trzeba było długo przekonywać i po chwili siedzieliśmy już przy stoliku, omawiając oba modele. Zaproponowano nam również jazdy testowe, na co rzecz jasna zgodziliśmy się. Jako pierwszą jechaliśmy Fiestą - samochodem, który właśnie przeszedł face lifting i mimo swoich lat wyglądał całkiem świeżo i zachęcająco. Taki również okazał się w jeździe. Jednogłośnie przyznaliśmy z tatą, że jeździ lepiej niż nasze "świeżo" zakupione nowe Punto. W ramach porównania przesiedliśmy się do Focusa - samochodu, który stał o ligę wyżej. Jadąc przez Opatów widzieliśmy zdziwione i nieco "zazdrosne" spojrzenia przechodniów, tak więc na pewno samochód budził wówczas uznanie. Jednak w jeździe Focus jakoś nie powalił nas na kolana i obaj stwierdziliśmy, że lepiej czujemy się w Fieście.
O ile Focus nie budził emocji na drodze, tak sytuacja diametralnie się zmieniała gdy oglądałem relacje z Rajdowych Mistrzostw Świata. Focus stał się groźną bronią w rękach teamu Martini Racing. I właśnie taki modelik zapragnąłem mieć.

Rynek oferuje wręcz niezliczone wersje tego auta - można wybierać we wszystkim - malowaniu, kierowcach, latach, seriach - słowem co kto lubi. Ostatnio bardzo często na Allegro pojawiają się miniatury z serii Carlos Sainz Collection. Według mnie wyglądają jednak jakoś "pokracznie", dlatego sięgnąłem po pełną wersję IXO. W mojej ocenie jest całkiem niezła - na uwagę zasługuje ładne i bardzo szczegółowe wnętrze. Uwagi mam jedynie do kalkomanii która jest nader delikatna - zaraz po zakupie na masce przy lampie zauważyłem brak, który domalowałem lakierami. Nic tak nie denerwuje mnie jak uszkodzone kalki...

Apropos kalek. Pozazdrościłem koledze Fogarty'emu modelika Loli T93, na którym mistrzostwo Indy zdobył Mansell. To rzeczywiście świetne uzupełnienie dla Williamsa FW14, którego również mam u siebie. Znalazłem ją na Allegro - otrzymałem od sprzedającego informację że jest w idealnym stanie, zalicytowałem, kupiłem, byłem szczęśliwy... Do czasu aż przyszła (po 11 dniach od wpłaty nota bene!). Modelik ma zdewastowane kalki i nadaje się jedynie do kosza... Próbowałem dowiedzieć się o możliwość ich dorobienia u innego sprzedającego i otrzymałem odpowiedź, że jest taka możliwość, ale... koszta przekraczają wartość nowego modelika, który można nabyć za około 40 - 50 zł. Sęk w tym, żeby go tylko znaleźć... :( Wracając do Loli - sprzedawca dostał ode mnie oczywiście komentarz negatywny. Prawdopodobnie odwdzięczy mi się tym samym. Spójrzcie sami jak według niektórych wygląda idealny stan...:

Tym samym pragnę przestrzec przed kupowaniem modeli używanych - pytajcie sprzedających o każdy szczegół, proście o dokładne zdjęcia, tak by nie nabić się w butelkę jak ja. Swoją drogą jeśli ktoś ma informację gdzie można nabyć model tej Loli w rozsądnych pieniądzach - proszę o kontakt.

Tak się kiedyś podróżowało - Trabant 601

2010-06-29T22:47:00.000-07:00

Trabant. Mówiąc tą nazwę większość polskich kierowców zapewne uśmiechnie się z rozrzewnieniem, na wspomnienie tego NRD-owskiego wynalazku. Nienawidzili go za ciągłe usterki czy mizerne osiągi, a kochali... za to że był. Chcąc czy nie, Trabanty zmotoryzowały wschodnią część Niemiec, jak również wiele innych krajów "demoludów". Tak również stało się i z Polską.
Pierwszego Trabanta rodzice kupili tuż po ślubie, czyli w 1979 roku. Tata, jako świeżo upieczony technik mechanik nie miał większych problemów by poradzić sobie z usterkową, lecz prostą konstrukcją samochodu. Do tej pory wspomina również pierwszą wycieczkę "prawdziwym samochodem" do swojej rodzinnej wsi. Na kilometr przed przekroczeniem znaku, od Trabanta odpadło... przednie koło. I tak, zaprzęgnięty do konia Trabant dojechał do celu podróży. Taki widok utwierdził w przekonaniu miejscową ludność, że nie wynaleziono jeszcze nic lepszego od konia z wozem.
Kolejny Trabant pojawił się w mojej rodzinie około roku 1980. Następnej zimy na świat miała przyjść moja siostra. Pędzący Trabant, z ciężarną mamą na pokładzie nie zawiódł. No może pomijając samoczynne otwarcie się maski i poderwanie jej do góry... Mimo tego drobnego incydentu siostra przyszła na świat cała i zdrowa.
Przygody z Trabantem nie zraziły mojego taty i w 1985 zakupił trzeci już egzemplarz. Warto dodać, że na tym etapie opanował sztukę jego naprawy do perfekcji i był naprawdę znanym i cenionym ekspertem od tych aut w swoim rodzinnym regionie. W 1986 roku przyszedłem na świat ja i Trabant był pierwszym autem, którym przyszło mi się poruszać. To wydarzenie uwiecznia poniższe zdjęcie wykonane podczas podróży do Częstochowy. Ten mały człowiek to oczywiście ja, podtrzymywany przez mamę i równie dzielnego Trabanta.

Z nadejściem lat '90, Trabant z przyczyn oczywistych stał się samochodem mniej popularnym, choć ciągle użytkowanym. Jednak w mojej rodzinie więcej się nie pojawił, a jego miejsce zaczęły zajmować nowocześniejsze konstrukcje, takie jak Skoda Favorit a następnie Fiat Uno.
Model Trabanta od dawna gościł na mojej liście życzeń. Najprostszą drogą, by wejść w jego posiadanie był oczywiście zakup drugiego numeru Kultowych Aut Prl. Jednak po obejrzeniu modelu stwierdziłem, że nie jest on wart inwestowania. Postanowiłem poczekać. Czekałem długo i opłaciło się. Do mojej kolekcji trafiła pełna wersja IST-a, która robi sporo lepsze wrażenie niż "gazetkowiec". Mamy tutaj kolorowe wnętrze, odbłyśniki przednich lamp, ładne kalki i ogólnie lepsze spasowanie poszczególnych elementów. No i ten kolor - bardzo charakterystyczny i właśnie taki jaki pamiętam z dzieciństwa :-) Poprzedni właściciel chyba również był zauroczony miniaturką, gdyż wyposażył ją w bardziej ekskluzywną, ręcznie wykonaną, drewnianą podstawkę i muszę przyznać, że model prezentuje się na niej znakomicie. Nie odkręcałem go do wykonania zdjęć, gdyż został przykręcony śrubokrętem typu torx.

Mimo pewnych błędów w bryle, Trabant w skali niesamowicie cieszy oko, choć może przemawia przeze mnie sentyment. Wygrałem go na licytacji Allegro za 41 złotych. Myślę że to dobra cena, biorąc pod uwagę fakt, że wersje z gazety "chodzą" po około 25 - 30 złotych.
Niektórzy z Was zauważyli pewnie że pojawiło się okienko "Blog Scene". Będę w nim zamieszczał fotograficzną zapowiedź kolejnego modelu, tak by zachęcić (ale pewnie i zniechęcić ;-) do zajrzenia za jakiś czas. Serdecznie pozdrawiam.

Audi A2

2010-06-21T10:47:00.000-07:00

W 1997 roku, podczas salonu we Frankfurcie Audi zaprezentowało koncepcyjny model Al2. Nadwozie tego niewielkiego, garbatego samochodziku zostało wykonane z aluminium, tak więc technologią dorównywało flagowemu A8.
Audi postanowiło zaryzykować i model trafił na rynek w roku 2000. Co ciekawe, wersja produkcyjna niewiele różniła się od dość ekstrawaganckiego jak na tamte czasy konceptu. Aluminiowe nadwozie ważyło zaledwie 850 kg.
Pod maskę małego Audi trafiły silniki dobrze znane z innych aut koncernu VW. Najbardziej ciekawą był oczywiście diesel 1.2 pochodzący od Lupo 3L, który wedle producenta miał być trzycylindrowym mistrzem oszczędności. Mimo pięknie wyglądających osiągów na kartce papieru, częściej można spotkać motor 1.4 TDI, który jest jednostką mniej "egzotyczną", a co za tym idzie bardziej sprawdzoną. Niestety osoby chcące zajrzeć pod maskę będą rozczarowane, gdyż... nie da się jej otworzyć. Do dyspozycji kierowcy jest jedynie "właz serwisowy" znajdujący się pod atrapą chłodnicy. Otwierając go możemy dolać płynu do spryskiwacza, sprawdzić poziom oleju... i to by było na tyle. Cóż, widocznie tak wówczas Audi rozumiało przyszłość - ograniczenie do minimum czynności wykonywanych przez kierowcę przy aucie. Resztą zajmą się dziarscy młodzieńcy pracujący w ASO... Dobrze że i "pan Wiesio" wpadł na pomysł jak obejść patenty Audi i dziś mamy do dyspozycji nieco większy wybór miejsc, w których możemy zajrzeć pod maskę tego malucha, nie będąc skazanymi jedynie na autoryzowane punkty.
Wnętrze, jak przystało na Audi jest eleganckie i starannie wykończone. Ciężko znaleźć bezpośredniego konkurenta dla A2 więc przyjmijmy że był nim Mercedes klasy A. Mimo że wyraźnie krótszy, posiadał zbliżony (a nawet większy) rozstaw osi. Patrząc na oba samochody Audi wydaje się być bardziej dostojne i dojrzałe.
Produkcję A2 zakończono w roku 2005. Niestety, po raz kolejny "romans" Audi z małymi samochodami okazał się nieudany. "Adwójka" podzieliła los swojego poprzednika - Audi 50, nie odnosząc większego sukcesu rynkowego. Powód? Co najmniej dwa. Pierwszy to oczywiście zaporowa cena - sporo ponad 60 tysięcy (a dodajmy że w roku 2000 była to kupa forsy). Po części była usprawiedliwiona technologią na jakiej oparte było A2. Ale jak tu wytłumaczyć Kowalskiemu, że aluminium to drogi surowiec? Kowalski machnął więc ręką i poszedł po Golfa. Druga rzecz to ten nieszczęsny "właz serwisowy". Chcąc czy nie, każdy woli auto którego maskę można otworzyć w tradycyjny sposób, choćby po to by... zobaczyć pracujący silnik.
Obecnie Audi znów "puka" do segmentu małych aut modelem A1. Czy sprawdzi się powiedzenie "do trzech razy sztuka"? Na o przyjdzie nam jeszcze trochę poczekać. Ale tylko trochę.
Modelik A2 kupiłem, gdyż... takowe auto kupił mój sąsiad. I zaskakujące, bo im dłużej na nie patrzyłem... tym bardziej mi się podobało. Możecie uznać mnie za wariata, ale ten samochód naprawdę coś w sobie ma.
Miniaturkę wyprodukowało PMA, tak więc nie można jej wiele zarzucić. Nieco atrakcyjniejsze mogłoby być jedynie wnętrze.

Kończąc wypada mi życzyć udanych wakacji. Nie tylko pod względem odpoczynku, ale i owocnych "modelarsko" :) Serdecznie pozdrawiam.

Dwa oblicza - Subaru Impreza "Bug - Eye".

2010-06-15T04:16:00.000-07:00

Znów złamię wcześniejszą zapowiedź opisania modelika Forda Sierry. Robię to, ponieważ "czaję" się również na wersję rajdową i jeśli aukcje uda mi się wygrać to pokarzę obie miniaturki razem.

Tak więc dziś model, który już kiedyś się przewinął - Subaru Impreza, autorstwa firmy AutoArt. Z racji że do czarnej wersji WRX dołączyła biała kombi, postanowiłem pokazać je wspólnie.

Mimo że modele pochodzą od tego samego producenta i prezentują to samo auto, różnią się kilkoma detalami (poza bryłą nadwozia oczywiście ;). Pierwszy, najbardziej widoczny, to inny odbłyśnik przednich lamp. Wersja kombi jest pod tym względem bardziej "efektowna". Druga rzecz, to szyberdach w kombi. Pozwala na dokładniejsze obejrzenie wnętrza pojazdu, które jest identyczne jak w modelu sedan. Nieco inne są również wloty powietrza na przednim zderzaku oraz kolor napisów.

Jakościowo modele prezentują podobny poziom. Obydwa są dosyć mocno "zalane" lakierem, przez co takie detale jak choćby klamki, czy szczeliny między drzwiami są bardzo duże. Na minus dla modelika białego należy zapisać krzywą geometrię zawieszenia. Praktycznie każde koło jest na innej wysokości. Teraz kilka plusów - ładne oddanie takich detali jak przednie lampy (model biały), felgi przez które widać tarcze wraz z zaciskami, skrętne przednie kółka oraz imitację zawieszenia poprzez zastosowanie małych sprężyn nad każdym z kół, dokładne i trwałe kalki - mimo miniaturowych rozmiarów są bardzo czytelne.
Do pełni szczęścia brakuje mi więc już tylko modelika Imprezy w wersji rajdowej. Myślę, że i ta się kiedyś trafi :)

Z racji, że ostatnio nie mam zbyt wiele zajęć, postanowiłem zmierzyć się z renowacją kilku modelików. Jako pierwsza w moje ręce trafiła Lancia Delta od IXO, którą swojego czasu opisywałem. Mimo że model kupiłem jako nowy, to cierpiał on z powodu złej geometrii zawieszenia (za niskie, każde koło na innej wysokości, nierównomiernie osadzone w błotniku) oraz brakach w kalkomanii. Obecnie, po wszystkich pracach (w których pomocne okazały się również lakiery do paznokci mojej Narzeczonej) model prezentuje się następująco:

Jako zagorzały fan Delty nie mogłem pozwolić by taki modelik się zmarnował. Do niedawna zastanawiałem się nad jego wymianą na inny egzemplarz - również od IXO, jednak prace remontowe przebiegły na tyle sprawnie że pomysł został zarzucony :) Jedynym minusem jest to, że miniaturka posiada teraz sztywne osie - jednak jakie ma to znaczenie, skoro model i tak stoi? Najważniejsze że koła są już na swoim miejscu.
Jako, że ostatnio nie udaje mi się dotrzymać słowa odnośnie zapowiedzi kolejnego modelu, tak więc wybór następnego pozostawiam czystemu przypadkowi. Serdecznie pozdrawiam Czytelników.

Subaru Impreza WRC / New Zeland Rally 2003

2010-06-08T07:29:00.000-07:00

Zasadniczo miałem w planach opisanie zupełnie innego modelika. Pechowo dla mnie, w ubiegłą sobotę trafiłem do szpitala. Z racji że wciąż odzyskuję siły, zaprezentuję miniaturkę, która nie wymaga większego przedstawiania, tym bardziej że jej poprzednie wcielenia pojawiały się już kilka razy na moim blogu.
Subaru Impreza w swojej kolejnej odsłonie z roku 2003, mimo że trochę straciła "pazur" poprzedniczki, ciągle była rasową maszyną wyczynową. To auto zawsze powinno być punktem obowiązkowym każdej kolekcji. Tak jest również u mnie. To już moja trzecia Impreza (wkrótce dojdzie czwarta) a druga w barwach rajdowych. Autorem tejże jest firma Vitesse. Miniaturka wykonana jest na bardzo dobrym poziomie. Posiada wiele "smaczków", których inne firmy mogą pozazdrościć. Mam tutaj na myśli takie rzeczy jak otwierana maska z kalkami na jej spodzie, piękne wnętrze które dodatkowo zdobią postacie kierowcy i pilota, świetne spasowanie kalek i drobnych elementów karoserii. Wszystko to sprawia że modelikowi można wystawić bardzo wysoką ocenę w kwestii jakości. Dodatkowo, charakterystycznie dla Vitesse każdy modelik posiada certyfikat autentyczności z indywidualnym numerem. Niby nic... a cieszy :)
Jakieś wady? Nie najlepsze wrażenie robią koła, które przy naprawdę dobrej jakości "budy" oddają mizerne wrażenie. Są dość niezgrabnie odlane, a ich osadzenie na piastach również do wzorowych nie należy.

Na koniec chciałem się jeszcze pochwalić tryptykiem który stworzyłem z myślą o zagospodarowaniu powierzchni ściany:

Myślę że postaci nie trzeba nikomu przedstawiać. Cała praca ograniczyła się do wyboru odpowiedniego zdjęcia, popracowania w Adobe nieco kontrastem, wywołania fotografii, zakupu trzech antyram i oczywiście najprzyjemniejszego - wbicia trzech gwoździ :) Efekt, całkiem ładny, wręcz lepszy niż zakładałem.
Mnie pozostaje nabieranie sił po nieplanowanej wizycie w szpitalu i oczywiście dalsze kompletowanie kolekcji. Dzięki uprzejmości mojego kolegi, nawet w czasie mojej hospitalizacji do grona miniaturek dołączyła kolejna - długo poszukiwane Audi Quattro z 1981 roku.
W następnym wpisie postaram się zaprezentować Forda Sierrę RS Cosworth - model który otrzymałem od mojej Narzeczonej... zupełnie bez okazji. I jak tu się nie cieszyć z takich pięknych prezentów? :)

Ferrari Testarossa

2010-05-29T11:25:00.000-07:00

Stworzenie następcy dla Ferrari Boxera nie było rzeczą łatwą. Projektanci mieli bowiem do rozwiązania kilka problemów, które stały się słabością tamtego modelu. Kluczową sprawą było rozwiązanie układu chłodzenia. Dzięki pomysłowości inżynierów, połączonej z wirtuozerią projektantów Pininfariny, w 1984 na salonie w Paryżu można było zobaczyć nowy flagowy okręt Ferrari - Testarossa ("czerwona głowa"). Klinowaty kształt z szerokimi tylnymi burtami, przecinała zaczynająca się już na drzwiach kratownica, która kończyła się przy wlocie chłodnicy. To niezwykłe pomieszanie spokojnej przecież linii z agresywnym designem bocznego profilu wzbudzało mieszane uczucia. Jednak mimo wszystko uważam, że Testarossie nie można odmówić wdzięku.
Do napędu Ferrari posłużył praktycznie ten sam silnik który znalazł się w ostatnich wersjach 512BBi, został on jednak przystosowany do nowych norm. 5 litrowa jednostka z 12 cylindrami osiągała moc 390 KM. Podobnie jak z kwestią silnika miała się rzecz z podwoziem samochodu, które było udoskonaloną wersją poprzednika. Testarossa dodatkowo została bardzo starannie wykona - oprócz pięknego tapicerowanego kokpitu, nad komfortem podróżujących czuwała wydajna klimatyzacja (bolączka poprzednika). Ferrari tym modelem otworzyło w swojej historii zupełnie nowy wymiar - osiągi połączone z luksusem. Testarossa rozpędzała się bowiem do 290 km/h.
Czy ten model odniósł sukces? Pytanie wydaje się być czysto retoryczne. Między 1984 a 1992 sprzedano aż 7.177 tych samochodów, natomiast wynik ten jeszcze się poprawił, po wprowadzeniu unowocześnionej wersji 512TR, która tak naprawdę stała się nowym samochodem.
Ferrari Testarossa była oczywistym celem w mojej kolekcji. Marzeniem był modelik Herpy, jednak jego znalezienie graniczy z cudem. Z zazdrością spoglądałem na modeliki, które w swojej kolekcji posiada Piotr z bloga MiniAutoHobby, ale musiałem obejść się smakiem. Wiedziałem, że modelik Testarossy i to całkiem przyzwoity wyprodukowało IXO, a jego nieco odchudzona wersja znalazła się w gazetkowej serii poświęconej Ferrari. I to właśnie na niej skoncentrowałem swoje poszukiwania.
Pojawiła się na aukcji kolekcjonera, który sprzedawał wszystkie modele z tej serii, jednak praktycznie każdy miał jakieś uszkodzenie. Tak samo było i z Testarossą - miała ułamane lusterko, które gdzieś się zapodziało. Mimo wszystko postanowiłem licytować, w nadziei że jeśli wygram, to brakujący element uda mi się dorobić. Długo prowadziłem, jednak w ostatniej chwili zostałem przelicytowany, a cena ostateczna sięgnęła 46 złotych. Cóż takie rzeczy się zdarzają...
Dokładnie tydzień później, zupełnie od niechcenia wpisałem w wyszukiwarce Allegro frazę "testarossa" i ku mojemu zdziwieniu pojawił się dokładnie ten sam modelik z tym że... zupełnie nowy. Licytacja rozpoczynała się od 45 złotych. Bez zastanowienia postanowiłem wziąć udział w aukcji i ku mojemu zaskoczeniu... wygrałem :) Opłacało się więc poczekać.
Czy model jest ładny? Owszem jest. Ale jak to w każdej edycji wydawniczej, zdarzają się modele lepsze i gorsze. W porównaniu z 360 Modeną, która również pochodzi z tej serii i która jest praktycznie pełną wersją modelika IXO, Testarossa została dość mocno odchudzona. Wnętrze jest zupełnie czarne (choć brawo za charakterystyczną wypolerowaną na "błysk" dźwignie zmiany biegów), występuje kilka niedomalowań, pozbawione wyrazu są felgi, przednie światła nie są dwukolorowe. Na plus zasługuje tył, który bardzo ładnie nawiązuje do oryginału, wyraziste są charakterystyczne "żaluzje" zakrywające światła. Porównując modelik z oryginałem nie mogę zarzucić nic jego bryle, a mimo wszystko brakuje mu jakby tej "lekkości", którą posiada miniaturka Herpy. A może to tylko złudzenie...
Podsumowując, zakup okazał się być bardzo trafny i pozwolił skreślić Ferrari Testarossę z listy modelarskich życzeń. To naprawdę piękny samochód, pozycja obowiązkowa w każdej kolekcji.

Pisząc ten post stałem się posiadaczem równie ciekawej pozycji co Testarossa, mianowicie VW Kombi. Aukcja właśnie się skończyła i smutna "mordka" popularnego "bulika" już wkrótce powinna znaleźć się na mojej półce. Miły akcent na zakończenie dzisiejszego wpisu. Serdecznie pozdrawiam.

P.S Jak zauważyliście pojawiło się nowe logo bloga. Chciałem by Minipasja posiadała swój własny, niepowtarzalny znak. Za jego wykonanie, dziękuję mojemu serdecznemu Koledze - Łukaszowi. Grafika w sposób oczywisty nawiązuje do mojej nieukrywanej zresztą miłości - Formuły 1. Kolory które znajdują się na obudowie silnika to ukłon w stronę malowania "Rothmans", które jest moim ulubionym i w którym największe sukcesy odnosił zespół Williams. Mam nadzieję że się Wam podoba :)

MG Metro 6r4

2010-05-21T08:33:00.000-07:00

Metro 6R4 jest kolejnym pojazdem w którego tworzeniu "maczali palce" inżynierowie z Williams Grand Prix. Mała rajdówka została stworzona specjalnie na potrzeby rajdowej grupy B. Oficjalnej prezentacji tego "potworka" dokonano w maju 1985 roku. Samochód oczywiście posiadał napęd na obie osie, a do napędu posłużył 3 litrowy silnik V6 o konstrukcji zbliżonej do nieśmiertelnego Coswortha DFV. Zaskoczenie mógł stanowić fakt że silnik nie był turbodoładowany tak jak większości B grupowych rywali. Ze wspominanej pojemności uzyskano 380 KM. Wydaje się być to skromnym rezultatem przy niebotycznych wręcz wartościach Delty S4 czy Audi Quattro.
Metro za sprawą mocno rozwiniętego pakietu aerodynamicznego wyglądało niemal kosmicznie i konia z rzędem dla tego, kto rozpoznałby w nim skromnego miejskiego Austina Metro. O ile debiut samochodu był całkiem udany - zajął bowiem 3 miejsce w Lombard RAC Rally (Wielka Brytania) - tak późniejsze starty nie należały już do imponujących. Warto wspomnieć że MG Metro testował również sam Ayrton Senna podczas swojego krótkiego epizodu za kierownicą rajdówek.

MG Metro znalazło się w mojej kolekcji z dwóch powodów - jako że było to auto fascynującej grupy B oraz że zostało stworzone w kooperacji z Williamsem. Modelik to gazetkowa wersja IXO. Jest on poprawnie wykonany, posiada wszystkie detale charakterystyczne dla tego samochodu. Z racji że jest to miniaturka "odchudzona" mamy czarne wnętrze, brakuje również takich elementów jak choćby potężne chlapacze. Wersja pełna jest niezwykle rzadka na polskich serwisach aukcyjnych - ja spotkałem ją bodaj tylko raz, ale było to w momencie kiedy już posiadałem własny egzemplarz, więc zwyczajnie odpuściłem. Model spełnia moje zasadnicze oczekiwanie - przypomina o wspaniałych czasach rajdowej grupy B.

Mimo że MG Metro jest już dawno na emeryturze, to wciąż można spotkać te samochody startujące w amatorskich rajdach. Jest to również chyba jedyne auto tamtych czasów które można łatwo... kupić. Przeglądając sieć natrafiłem na kilka ofert sprzedaży 6R4! To wręcz nie możliwe w przypadku takich aut jak np. Delta S4.

P.S. Wybaczcie mi pewną "lakoniczność" w opisie modeli która ostatnimi czasy wkrada się do bloga, jednak duża liczba obowiązków i sporo pracy, uniemożliwia mi solidne podejście do pisania. Mam nadzieję że wkrótce ta tendencja ulegnie zmianie. Tymczasem pozdrawiam wszystkich Czytelników i zapraszam do kolejnej odsłony w której znajdzie się... włoszczyzna :)

Lancia Delta S4

2010-05-15T09:23:00.000-07:00

Tak jak obiecałem, w dzisiejszym poście pokazuję jedno z najwspanialszych B grupowych rajdowych "dzieł sztuki". Delta S4 pojawiła się jako następca 037. Lancia chcąc pozostać konkurencyjną w "zwariowanej" grupie B musiała stworzyć auto, które dzielnie stawi czoła swoim czteronapędowym konkurentom. I tak się właśnie stało. Niesamowita S4, wyposażona w ogromne turbosprężarki osiągała "oficjalnie" 550 KM, co przy wadze zaledwie 890 kg, rozpędzało ją do 100 km/h w zaledwie... 2,3 sekundy! Takie osiągi stawiały ją nie tylko na równi z Audi Quattro S1, ale również... bolidami F1! Warto wspomnieć w tym miejscu słynne już okrążenie Delty S4 na portugalskim torze F1 - Estoril, którego czas uplasowałby ją na 6 miejscu do startu wyścigu Grand Prix.

Debiut Delty S4 przypadł na ostatnią eliminację sezonu 1985, a więc rajd Wielkiej Brytanii. Pierwszy występ i od razu sukces - Henri Toivonen zameldował się jako pierwszy na mecie. Początek sezonu 1986 był równie imponujący - 3 Delty S4 obsadziły całe podium już w pierwszym rajdzie. Zapowiadało się że S4 stanie się straszliwą bronią w walce o mistrzowski tytuł. Przełom nastąpił podczas rajdu Korsyki. Potężna Delta S4 prowadzona przez Toivonena wypada z krętej trasy, po czym uderza w drzewo i zmienia się w kulę ognia. Zdarzenie wygląda makabrycznie. Służby ratunkowe które dotarły na miejsce tragedii natrafiają już wyłącznie na ocalałe szczątki ramy pojazdu. Kierowca i pilot - giną tragicznie w płomieniach. Ten incydent przesądził o losach rajdowej grupy B, która została zamknięta wraz z końcem sezonu 1986.
Modelik Delty S4 znajdował się w ścisłej czołówce poszukiwanych przeze mnie modeli. Kilkakrotnie licytowałem modelik IXO/Altaya, jednak za każdym razem aukcje przegrywałem. O "pełnej" wersji rajdowej Lancii nawet nie marzyłem. Okazja do jej kupna pojawiła się całkiem niedawno. Udało mi się ją "trafić" na aukcji tego samego kolekcjonera od którego zakupiłem BMW M3. Modelik w pełnej wersji od razu wzbudził moje zainteresowanie. Pechowo aukcja kończyła się w niedzielę, akurat wtedy gdy wybierałem się wraz z rodziną do Lublina, na chrzest synka mojej siostry. Byłem jednak zdeterminowany, by aukcję wygrać i przed samym wyjściem z domu zalicytowałem model na 100 złotych. Byłem pewny, że wyjściowa cena (mimo braku podstawki i gablotki do modelu) - 30 złotych zostanie przekroczona. Po powrocie do domu okazało się, że stałem się właścicielem Lancii za 46 złotych. To bardzo dobra cena, tym bardziej że aukcje z wersjami "gazetkowymi" kończyły się podobnymi sumami.
Modelik robi naprawdę dobre wrażenie - posiada wszystkie charakterystyczne dla rajdowej Lancii detale. Dodatkowo bardzo ładnie prezentuje się silnik widoczny przez tylną szybę. Zastrzeżenia można mieć do kalkomanii, która miejscami położona jest niechlujnie. Oczywiście model wygląda sporo gorzej niż choćby HPI, jednak mnie jego jakość w zupełności wystarcza. Idealnie uzupełnił część kolekcji poświęconej rajdówkom z grupy B. Był również brakującym ogniwem pośród rajdowych Lancii. Wspaniałe to były czasy!

Z racji, że żal rozstawać mi się z klimatem rajdowej grupy B, w kolejnym poście przypomnę inne auto tamtej ery - MG Metro. Serdecznie zapraszam.

Lancia 037 Rally

2010-05-06T11:11:00.000-07:00

Rajdowa Lancia powstała jako projekt mający zagrozić pozycji Audi wraz z jego napędem Quattro. Nazwa 037 wzięła się od tradycyjnej numeracji pojazdów budowanych przez Abartha. Za bazę wzięto model Beta Montecarlo, z racji jego dobrych właściwości aerodynamicznych oraz dobrej koncepcji nadwozia, umożliwiającej szybką wymianę przodu oraz tyłu auta. Oficjalna premiera samochodu miała miejsce w grudniu 1981 roku.
Sercem 037 być może nieco z braku czasu, został zaadaptowany z Fiata 131 Abarth motor o pojemności 2 l. z szesnastoma zaworami oraz ogromną sprężarką Volumex. Waga pojazdu zamykała się w niecałych 1000 kg, co przy mocy około 300 KM (różne źródła podają sprzeczne informacje, tak więc uśredniam:) dawało świetne osiągi. W swojej wypowiedzi na temat tego auta, Walter Rohrl rozpływał się nad zaletami silnika i podwozia, puentując że zwyczajnie "żal je opuszczać". Trudno nie przyznać mu racji.
037 odniosła bardzo wiele sukcesów w swojej rajdowej karierze, wliczając w to mistrzostwo świata konstruktorów w 1983. Inne znaczące tytuły to mistrzostwo Europy oraz Włoch, które wywalczył Milky Biasion. I to właśnie ten modelik, w barwach "TOTIP" prezentuję.
Żywot 037 na rajdowych trasach był krótki ale bardzo udany. Lancia stawiła czoła czteronapędowym rywalom, jednak nie mogło to trwać w nieskończoność, dlatego Fiat miał już w rękawie kolejną kartę - Deltę S4.
037 posiadam już dość długo w kolekcji. Jest to wylicytowany niegdyś za 51 złotych modelik od IXO/Altaya. Obecnie, gdy rynek jest już nasycony, taką miniaturkę można kupić sporo taniej. Większy jest również wybór. Dużą część stanowią bowiem piękne modele od HPI.
Sam model ma poprawną bryłę i ładnie nałożone kalki. Występuje standardowe dla tych modelików czarne wnętrze. W modeliku 037 jest to tym bardziej rzucające się w oczy gdyż przez tylną szybę można oglądać silnik - i ten jest również jest zupełnie czarny. W "pełnym" IXO ta rzecz jest dużo bardziej dopracowana. Ogólnie rzecz biorąc w oczy rzuca się "ubogość" modelu. Mimo wszystko decyzji o zakupie nie żałuję, tym bardziej że w tamtym czasie nie bardzo było z czego wybierać. Być może kiedyś zamienię go na przepięknie wykonane HPI. Choć jeszcze raz powtórzę że modeliki od IXO/Altaya, mają swój urok.

037 jest uzupełnieniem moich rajdowych Lancii, a więc Delty S4, Delty i Stratosa. Wszystkie 4 modeliki bardzo mi się podobają mimo pewnych niedoskonałości i przypominają mi czasy, kiedy marka Lancia nie kojarzyła się z ekskluzywnymi samochodami wożącymi VIP-ów, lecz zaawansowanymi technologicznie pojazdami rajdowymi. Idąc za ciosem, w kolejnym wpisie przyjrzymy się Delcie S4, którą całkiem niedawno udało mi się zdobyć.

P.S. Dziękuję wszystkim za komentarze. Bardzo cieszę się że jest grupa Czytelników którzy nie tylko oglądają zdjęcia, ale również czytają to co piszę oraz wchodzą w dyskusję. To bardzo miłe.

Bez gwiazdy nie ma jazdy - Mercedes 350SL

2010-05-02T22:12:00.000-07:00

Zaskakujące, ale to już 50 - ty wpis na moim blogu. Przyznam szczerze, że nie spodziewałem się, że Minipasja się rozwinie, że będzie miała tylu Czytelników i że w ogóle - uda mi się regularnie publikować posty. Pragnę podziękować wszystkim, którzy mój blog odwiedzają i czytają, dziękuję również tym osobom, z którymi nawiązałem współpracę, wymieniłem poglądy i zdobyłem cenne, modelarskie doświadczenie. Nie mogę zapomnieć również o zagranicznych Kolegach - kolekcjonerach, którzy ostatnio coraz częściej odwiedzają mój blog. Dziękuję Wam wszystkim!
Z racji, małego "jubileuszu" postanowiłem zaprezentować wyjątkowy modelik.
350 SL zadebiutował w 1971 roku jako następca modelu W113 (pamiętnej "Pagody"). Już na pierwszy rzut oka dało się zauważyć że mimo podobnej koncepcji, były to zupełnie inne auta. R107 miał dynamiczniejszą, bardziej zadziorną sylwetkę, okraszoną jednak dużą dozą elegancji. W kilka minut z dostojnego coupe zmieniał się w pięknego roadstera. Do dyspozycji użytkownika pozostawiono składany brezentowy dach, lub lekki dach sztywny demontowany jako całość. Warto wspomnieć, że bardzo podobną konstrukcją był zaprezentowany nieco później 350 SLC, jednak było to już nieco dłuższe, "pełne" coupe. Głównym rynkiem zbytu Mercedesów były oczywiście Stany Zjednoczone, stąd drobne różnice w egzemplarzach sprowadzonych z za oceanu. W oczy rzucają się przede wszystkim 4 okrągłe, przednie reflektory. Jednak zmiany idą nieco dalej ingerując w silnik i zawieszenie.
Wnętrze, jak przystało na Mercedesa wykonane zostało przy użyciu najlepszych materiałów. Spoglądając dziś na deskę Mercedesa można odnieść wrażenie, że mimo upływu czasu nie straciła wiele ze swojej świeżości, a jej reinterpretację odnajdziemy w modelu CLK W209.
Oglądając niewielkie w sumie nadwozie Mercedesa 350 SL można się zastanawiać, czy aby na pewno jest to auto szybkie. Odpowiedź brzmi: tak. Pod maską znajdziemy silniki o pojemnościach grubo ponad 3 litry (pomijając "kryzysową" jednostkę 2,8) o mocach od 170 do 240 KM.
Mercedes przetrwał w produkcji bardzo długo, bo aż 18 lat. W ciągu jego produkcji dokonywano jedynie drobnych zmian kosmetycznych. Następca, model R129 mimo, że również jest "pełnokrwistym" przedstawicielem gatunku, nie budzi takich emocji. Osobiście uważam 350 SL za jeden z najpiękniejszych samochodów jakie kiedykolwiek wyprodukowano.
Z racji powyższego, modelika nie mogło zabraknąć w mojej kolekcji. Wybór jest spory, zarówno jeśli chodzi o producentów, jak i wersje samego 350 SL. Do zakupu miniaturki podchodziłem kilkakrotnie. Początkowo miałem ochotę na prosty modelik od DelPrado. Parę razy brałem udział w licytacjach na Allegro, jednak zawsze je przegrywałem. Sporadycznie pojawiły się również modele od Minichamps czy IXO - jednak ich cena była naprawdę wysoka. Cóż, w końcu mamy do czynienia z niebanalnym samochodem... Mijał bardzo długi okres, a 350 ciągle nie gościł na mojej półce... Aż pewnego dnia na Allegro pojawił się modelik wydany przez IXO/Altaya z serii poświęconej Mercedesowi. Uważnie przejrzałem w sieci jego zdjęcia - z pomocą przyszła strona na której znalazłem bogatą galerię modeli gazetowych (link na końcu posta, polecam!). Wyglądało na to, że miniaturka nie straciła wiele w porównaniu z pełnym modelem IXO, a nawet zyskała - piękny granatowy metalizowany lakier (pełne IXO - zieleń). Z resztą myślę że Mercedes nie zgodziłby się na wydanie tandety, którą firmuje swoim logo i nazwą. Stąd 350 od Altaya wygląda niczym ten sam modelik który możemy kupić w sklepie za około 100 złotych. Różnice są nieznaczne - brakuje malowania elementów chromowanych przy dachu, nieco mniej dokładne jest również wnętrze. Poza tym - miniaturka wygląda wspaniale. Jest ładnie wydana na podstawce, wraz z wkładką do gablotki ze zdjęciem i danymi technicznymi modelu. Jakość spasowania poszczególnych elementów nie budzi większych zastrzeżeń (nieco krzywa jest jedna tylna lampa).
Za modelik zapłaciłem z przesyłką niecałe 60 złotych, tak więc oszczędność jest całkiem spora. Uznaję to za dobrą inwestycję, gdyż model znajdował się bardzo wysoko na mojej liście życzeń, a jego zdobycie trwało... myślę że jakieś dwa lata :) I to właśnie jest kwintesencją kolekcjonowania modeli - marzenia.
W następnym wpisie Lancia 037.

Polecam zapoznanie się ze stroną: http://cntrois.over-blog.com/categorie-982471.html
Znajdziecie tam mnóstwo zdjęć modeli które pojawiły się w seriach gazetowych. Czasem warto obejrzeć coś przed zakupem :)

Tak to się zaczęło - Williams FW22 - Ralf Schumacher

2010-04-26T10:22:00.000-07:00

Wiem że obiecałem zaprezentować dziś inne auto, jednak przeglądając zdjęcia modeli które już sfotografowałem postanowiłem sięgnąć do modelika Williamsa FW22 - pierwszego wyścigowego bolidu powstałego w ramach kooperacji zespołu Williams oraz firmy BMW. Pomimo zdobycia tytułu mistrzowskiego w 1997 stajnia Williams stanęła w obliczu sporego "kryzysu silnikowego". Firma Renault zaprzestała dalszego wspierania Formuły 1, a swoje silniki oddała pod opiekę firmom Supertec i Mecachrome. Partnerstwo z firmą BMW było więc Williamsowi jak najbardziej na rękę. Zawarta w 1998 roku umowa miała obowiązywać przez 10 lat - BMW miało dostarczać konkurencyjne silniki, Williams nadwozie. Korzyści? Darmowe jednostki napędowe do bolidów z Grove w zamian za promocję marki BMW w Formule 1. Nawet nowe logo zespołu zdawało się krzyczeć: "teraz jesteśmy bardziej BMW niż Williams".

Partnerstwo rozpoczęło się bardzo owocnie - sukcesy w LeMans, obiecujące pierwsze testy bolidu Williams z silnikiem BMW. Ze wszech miar posunięcie Franka Williamsa wydawało się jak najbardziej trafne. Poniżej zdjęcie testującego bolid Jorga Muller'a.

Częścią umowy było również zatrudnienie niemieckiego kierowcy, którym okazał się być ściągnięty z Jordana - Ralf Schumacher. Jego partnerem został młodziutki Jenson Button. Oto archiwalne zdjęcia z prezentacji "nowego" zespołu, wraz pierwszym bolidem - Williamsem FW22.

Umowa z tak silną marką jak BMW nie pozostała bez odpowiedzi sponsorów, którzy napłynęli wręcz lawinowo, zapełniając przestrzeń reklamową na FW22.
Sam sezon 2000, jeśli mieć na uwadze fakt, że był to rok wzajemnego "docierania się" Williamsa i BMW był udany. Zespół zdobył trzecią lokatę na koniec mistrzostw, a sam Ralf 3 razy stanął na podium i zajął 5 miejsce w klasyfikacji generalnej kierowców. Jego zespołowy kolega - Button również pokazał się z bardzo dobrej strony, choć nie ustrzegł się błędów. Oceniając ten rok, był to oczywiście bardzo ważny zwrot w historii dla Williamsa - zapewniony dostawca silników i wsparcie sponsorów. Wszystko to pozwalało mieć nadzieję, że kolejne lata będą bardziej owocne. I tak się właśnie stało. Następne sezony były bardzo silne w wykonaniu brytyjskiej ekipy, której mocnym punktem byli kierowcy - Ralf Schumacher i Juan Pablo Montoya. Pamiętam, że gdy swego czasu do Polski zawitał Kimi Raikkonen, zapytany o to, jaki zespół oprócz Ferrari jest ich największym rywalem powiedział krótko - "Williams". Jaka szkoda, że teraz nie możemy słyszeć takich słów z ust innych kierowców...
Modelik, a właściwie modeliki które prezentuję pochodzą od firmy Hot Wheels. Wykonanie bolidu stoi na najwyższym poziomie - jak już kiedyś wspominałem, repliki od Mattel są w moim odczuciu jednymi z najlepszych na rynku. Wszystkie kalki położone są niezwykle starannie, a detale są "dopieszczone" w każdym calu. Naprawdę chciałbym się do czegoś przyczepić, jednak nie mogę. Z resztą spójrzcie sami:

FW22 już od dawna parkuje u mnie obok innych wyścigówek Williamsa. Jego doskonałym uzupełnieniem jest modelik kasku firmy Bell, Ralfa w skali 1:8 również wyprodukowany przez Hot Wheels:

Mimo że zespół Franka Williamsa ma się z roku na rok coraz gorzej, to ja i tak pozostaję jego wiernym fanem. Mam nadzieję że w mojej kolekcji będą przybywać kolejne modele tego "znakomitego kawałka F1".

Za tydzień obiecany wcześniej 350 SL.

McLaren MP4-16 M. Hakkinen

2010-04-18T22:09:00.000-07:00

Powoli powracamy do rzeczywistości. Nastrój smutku i zadumy znika już z naszych twarzy, bo i musi zniknąć. Pozostanie jednak pamięć.

W dzisiejszym wpisie zaprezentuję model wyścigowego McLarena MP4-16, którym Mika Hakkinen oraz David Coulthard walczyli w sezonie 2001 w Mistrzostwach Świata Formuły 1.
MP4-16 przyszło startować w trudnych czasach - czasach dominacji Ferrari i Michaela Schumachera. Warto odnotować że był to również czas, w którym jednym tchem przy Ferrari i McLarenie wymieniano jeszcze Williamsa.
Mimo tego, że konstrukcja McLarena ponownie okazała się słabsza od bolidu Ferrari, za sprawą dobrze zgranego duetu kierowców (był to już ich wspólny 6-ty rok startów) udało się brytyjskiemu konstruktorowi zająć drugie miejsce w klasyfikacji generalnej. Droga do tego sukcesu nie była łatwa - w trakcie sezonu zespół nie ustrzegł się usterek, kapryśny okazywał się zwłaszcza silnik Mercedesa. Ponadto cały pakiet nie wydawał się być tak wydajny aerodynamicznie jak życzyłby sobie tego McLaren. Choć problemów było sporo, najgorszym miejscem jakie zajął MP4-16 było 9. Zazwyczaj obaj kierowcy dojeżdżali na wysokich miejscach, wliczając w to 4 zwycięstwa. Po zakończeniu sezonu 2001, swoją karierę postanawia zakończyć Mika Hakkinen - dwukrotny mistrz świata. Na jego miejsce przychodzi z Saubera, zauważony i doceniony przez Rona Dennisa - również Fin - Kimi Raikkonen.
Modelik McLarena chciałem mieć z dwóch powodów - bardzo podobało mi się malowanie z tego okresu w barwach "West" (obecne nie jest już tak atrakcyjne), jak również wielką sympatią i szacunkiem darzę postać samego Miki Hakkinena - bardzo ciepłego, zrównoważonego kierowcy. Chyba na zawsze utkwi mi w pamięci sposób w jaki wyprzedził Michaela Schumachera podczas wyścigu na Spa w 2000 roku - objeżdżając dublowanego Ricardo Zontę. Przez wielu ten manewr uznawany jest za jeden z najciekawszych w historii F1. Warto też wspomnieć konferencję prasową w której wraz z Eddiem Irvinem oblewali się wodą. Czy obecnie ktoś pozwoliłby sobie na coś takiego? Sądzę że nie.
Hakkinena brakuje w F1. Patrząc na powracającego Schumachera tęskni się również za Miką, który stoczył z nim tak wiele pięknych pojedynków.
Sama miniaturka jest wykonana bez zarzutu - to jeden z lepszych Minichampsów jakie oglądałem. Wszystkie detale są bardzo starannie wykonane - od bryły i elementów aerodynamicznych, po kalki. Oczywiście po raz kolejny przyjdzie mi narzekać, że nie jest to wersja "tytoniowa" no ale trudno. Taki modelik warto mieć. W następnym wpisie - śliczny klasyk - Mercedes 350 SL - jedno z piękniejszych aut kiedykolwiek wyprodukowanych.

Żałoba "po Polsku". Niestety...

2010-04-14T02:38:00.000-07:00

W ostatnich dniach chyba całym światem wstrząsnęła wieść o tragedii samolotu polskiej delegacji na lotnisku w Smoleńsku. Oczywiście wiadomość ta najbardziej uderzyła w Nas - Polaków, którzy straciliśmy wiele cennych dla naszego Kraju osobistości.
O katastrofie dowiedziałem się będąc w pracy. Po skończonej lekcji pożegnałem kursanta, dokonałem oględzin sprzętu i udałem się do samochodu na krótką przerwę. Włączyłem radio na RMF Maxxx, gdzie zawsze leci jakaś bezstresowa muzyka - akurat by nieco się rozluźnić. W pewnym momencie muzykę przerwano, a spikerka podała beznamiętnym głosem krótki komunikat: "Za chwilę przerwiemy program by nadać informacje o katastrofie polskiego samolotu w wyniku którego zginęła para prezydencka wraz z całą załogą". Krotka cisza. A potem znowu ta skoczna melodia. Była wówczas godzina 10:09. W pierwszej chwili pomyślałem że to jakiś żart. Zaraz, przecież 1 kwietnia już był... Dookoła zauważyłem krzątających się po placu znajomych z hurtowni płyt wiórowych, która ma siedzibę obok placu manewrowego na którym prowadzę zajęcia. Szybko podbiegłem do pana Bogdana, dojrzałego już mężczyzny i zapytałem: "Też to słyszeliście? To prawda?". On spojrzał na mnie, po czym ze spuszczoną głową powiedział "Tak" - i nic więcej, tylko tyle. Chwyciłem za telefon, pośpiesznie wystukałem telefon do Narzeczonej. Nie odpowiada. Kolejna próba. To samo. Dzwonię więc do mamy. Nic. Do taty. Ten sam skutek. Pomyślałem że niedawno zakupiona komórka już szwankuje. Jednak nie to było przyczyną. Zwyczajnie sieć odmówiła posłuszeństwa - tak wielu ludzi dzwoniło do swoich bliskich, dzwoniło gdziekolwiek (!), tylko po to by zadać to samo pytanie które ja zadałem wcześniej panu Bogdanowi: "Czy to prawda?!".
Wróciłem do auta. Radio odbierało już program informacyjny RMF. Słowa które płynęły z odbiornika odejmowały mowę, przyprawiały o łzy. I ja nie mogłem powstrzymać łez. Nawet teraz gdy to piszę, to czuję że oczy robią się wilgotne.
Przyszedł Piotr, mój kolejny kursant. Wiedział już co się stało. Otworzył szeroko drzwi mojego auta tak by mógł słyszeć więcej informacji. Nie myślałem już wtedy o tym że muszę poprowadzić zajęcia, nie myślałem o tym że muszę zająć się pracą, nie potrafiłem ukryć łez... Pamiętam, że w milczeniu podeszliśmy do wózka, zaleciłem mu trenowanie stertowania ładunków. Znów siadłem do auta, które na tą chwilę stało się miejscem w którym przeżywałem to co się wydarzyło. Kolejne informacje, bardzo złe dodajmy: nikt nie przeżył. Tak strasznie zrobiło mi się żal. Koło godziny 12 zadzwoniła moja mama, która dopiero przed momentem dowiedziała się o tym co się stało - po raz kolejny nie potrafiłem opanować łez, przypominam sobie że oboje z mamą płakaliśmy do słuchawki...
Pragnę zaznaczyć, że nie jestem człowiekiem zainteresowanym zbytnio polityką. Wszystko to co przeżyłem, było związane ze stratą ludzi - Polaków, moich Rodaków, ludzi których znałem z telewizji, z których poglądami się zgadzałem, lub też nie. Nie miałem jednak wątpliwości że byli to ludzie ważni i wartościowi. Z mojego punku widzenia (oczywiście nie umniejszam innych Ofiar) wielką stratą jest poseł Gosiewski - wielki orędownik województwa świętokrzyskiego, dla którego zrobił niezwykle dużo. Wydaje mi się że największą Jego zasługą było sprowadzenie właśnie tu, do Kielc, do Świętokrzyskiego Centrum Onkologii specjalistycznego aparatu PET służącego do diagnozy nowotworów. Kolejną osobą, którą pragnę wspomnieć był Wicemarszałek Sejmu - Jerzy Szmajdziński. Zawsze bardzo ciepły, miły, zrównoważony w wypowiedziach, odcinający się od wszelkich afer i pieniactwa. Zabawne, że jeszcze miesiąc temu spotkałem go spacerującego kielecką promenadą. Mijając się z Nim bark w bark pomyślałem - to jest mój kandydat na Prezydenta. Oczywiście składam hołd i zapewniam o pamięci o wszystkich Ofiarach katastrofy - Prezydencie i jego Małżonce, posłach, senatorach, przedstawicielach Rodzin Katyńskich, duchownych, funkcjonariuszach BOR. Wyrazy szacunku kieruję do poległych Żołnierzy, Dowódców - jako osoba, która doznała ciężaru munduru w toruńskiej podchorążówce, jako żołnierz rezerwy solidaryzuję się szczególnie wraz z Nimi. To niepowetowana strata dla naszego Wojska.
Dla mnie - młodego człowieka, wychowanego w duchu chrześcijaństwa i patriotyzmu, cała sytuacja stała się czasem na refleksję, zadumę, smutek. Tym wszystkim uczuciom sprzyjać miała ogłoszona przez władze Żałoba Narodowa. Czy tak się na pewno stało? Owszem telewizja pokazuje tłumy Polaków przed Pałacem Prezydenckim, płaczących ludzi, pokazuje piękne gesty i postawy. I pewnie tak jest że wielu ludzi faktycznie cierpi po tak wielkiej stracie - sam się do nich zaliczam. Nie mogę się jednak pogodzić z faktem, że w ten szczególny czas - czas kiedy cała Ojczyzna powinna się smucić, wielu ludzi - zwłaszcza młodych, zwyczajnie nie potrafi się zachować. Co chwila w relacjach telewizji przewija się człowiek z uśmiechem spoglądający w kamerę, najczęściej rozmawiający przez komórkę - że oto - znalazł się w telewizji. Moje najszczersze gratulacje. W autobusach młodzi ludzie przeklinają sytuację, bo ich ulubione kluby są zamknięte, że odwołane są wszelkie imprezy. Co tu teraz ze sobą zrobić? Polska stała się zupełnie nieatrakcyjna przez ten czas! Moja rada - najlepiej zamrozić się w lodówce i wyjść dopiero gdy się zmądrzeje. I jeszcze jeden przykład, tym razem już z życia akademickiego - a więc przyszłej elity naszego Państwa. Wczoraj odwiedziłem jeden z kieleckich akademików - byłem tam umówiony wraz z Narzeczoną na spotkanie z Duszpasterzem Akademickim. Obraz który tam spotkałem był po prostu żenujący - młodzi ludzie biegający z magazynem piwa, wrzeszczący, bawiący się przy grillu (!)... A w tle płynąca z telewizora w stróżówce żałobna muzyka... Kiedy patrzy się na codzień na takie obrazki, relacje telewizyjne wydają się być jedynie teatrem, jakąś inną rzeczywistością.
A być może jest tak, że to tylko ja jestem jakiś dziwny i nie potrafię się odnaleźć we współczesnym świecie, którego nie interesuje zwyczajne, ludzkie... współczucie. Dziwny ten nasz Kraj, dziwna ta nasza Żałoba...

"Championi del Mundo" - seria szklanek Shell Ferrari

2010-04-07T11:46:00.000-07:00

Dzisiejszy post nie będzie modelarski. Pozostanę jednak w kręgu kolekcjonerskim, bo prezentowane przedmioty są niewątpliwą gratką. Mam tu na myśli serię szklanek "Mistrzostwo Ferrari", które możemy otrzymać na stacjach Shell.
Szklanki zobaczyłem po raz pierwszy oglądając blok reklamowy przed otwierającym kalendarz GP Bahrajnu. Od razu wpadły mi w oko i pomyślałem - muszę je mieć :) Po wyścigu włączyłem komputer i zacząłem szukać informacji w jaki sposób mogę je zdobyć. Tak jak się spodziewałem, szklanki są dodatkiem do zakupionej ilości paliwa. Nie małej ilości dodajmy, bowiem 25 l. Jeśli dokonamy zakupu paliwa V-Power, za 1 szklankę przyjdzie nam zapłacić 2,99, natomiast w przypadku innych paliw - 6,99. Przyznacie że to całkiem spore wymagania, dodając to tego fakt, że paliwo na Shell do najtańszych nie należy. Bez dłuższego namysłu postanowiłem zajrzeć na Allegro, gdzie jak prawidłowo przypuszczałem szklanki będą dostępne. Oferowało je kilku sprzedających, zarówno na licytacji jak i "kup teraz". Po raz kolejny mogłem zaobserwować bezmyślność kupujących którzy wylicytowywali zestaw na ponad 100 złotych, podczas gdy na "kup teraz", komplet 6 szklanek można było nabyć za niecałe 50 złotych. Postanowiłem przeczekać nieco sytuację i to się opłaciło. Z czasem zaczęło pojawiać się coraz więcej ofert sprzedaży, a i ceny stały się bardziej atrakcyjne. I tak za cały zestaw zapłaciłem 32 złote plus 12 zł koszt wysyłki (warto dodać że wielu sprzedawców zawyżało i zawyża koszta wysyłki do nawet 25 zł!). Sprzedający miał 5 zestawów, które jak łatwo się domyślić poszły na pniu. Jeden z nich trafił do mnie:

Szklanki są naprawdę piękne - swoim kształtem przypominają wyścigowy puchar - trofeum. Wykonane z grubego szkła, ślicznie zdobione, naprawdę robią wrażenie.

Na szklankach znajdziemy bolidy i daty zdobycia tytułu mistrza świata konstruktorów. Są to kolejno: 1952, 1958, 1961, 1964, 2000, 2007. Jak przystało na oryginalny produkt Ferrari, każda szklanka opatrzona jest hologramem z indywidualnym numerem. Niby nic, a jednak smaczek:) A na dodatek cieszy. Warto dodać że szklanki oferowane są tylko w 7 krajach, tak więc motywacja do ich zdobycia powinna być większa - za kilka lat zestawik będzie na pewno w cenie :)

Myślę że nowa seria kolekcjonerska jest bardzo ciekawa i warto ją mieć. O ile poprzednią inicjatywę Shell'a - modeliki/zabawki firmowane przez Hot Wheels sobie odpuściłem, tak szklanki zdecydowanie polecam, nie tylko fanom Ferrari. To bardzo zgrabne szkło, które idealnie uzupełni witrynę.

Szukającym na Allegro polecam dokładne przejrzenie rynku zanim zdecydujemy się na zakup - szklanek na pewno nie braknie, a zaoszczędzone pieniądze można zawsze przeznaczyć na jakiś fajny model :)

Kolejny wpis już typowo "modelarski" - przypomnę sylwetkę "Latającego Fina" - Miki Hakkinena.

To były czasy... - Subaru Impreza C. Sainz / L. Moya - Rajd Katalonii 1995

2010-03-31T05:15:00.000-07:00

Swego czasu opisywałem już Subaru Imprezę, wersję z 2001 roku - tzw. "bug eye". Był to modelik wykonany przez firmę AutoArt. Jest to niekwestionowana perełka w mojej kolekcji, tym bardziej że wydana w kolorze czarnym, a więc niezwykle rzadkim. Po cichu marzyłem by do wersji cywilnej dołożyć wersję rajdową, najchętniej modelik za kierownicą którego zasiadał nieodżałowany Colin McRae. Zasadniczo to się udało - do kolekcji trafiła bowiem Subaru Impreza prowadzona przez Carlosa Sainza, a więc zespołowego kolegę McRae od sezonu 1994.
Rok 1995 był bardzo udany dla ekipy Subaru World Rally Team. Już w pierwszym rajdzie - Monte Carlo - Carlos Sainz stanął na najwyższym stopniu podium. Kolejne eliminacje, były równie udane - kierowcy bardzo często notowali wizyty na podium, by w efekcie zająć pierwsze (McRae) i drugie (Sainz) miejsce w klasyfikacji generalnej. Całość została okraszona tytułem wśród konstruktorów.
Modelik który prezentuję, pochodzi z wydawanej na zachodzie przez Altayę serii Carlos Sainz Collection. W jej skład wchodzi większość rajdowych i wyścigowych maszyn, jakimi przyszło podróżować Hiszpanowi. Modele oczywiście przygotowało IXO - z racji firmowania ich znanym nazwiskiem, postarano się o odpowiednią liczbę detali, tak więc modeliki nie odbiegają zbytnio jakością od "pełnych" wydań. Zastrzeżenia można mieć jedynie do spasowania poszczególnych elementów, ale mimo to ogólny obraz jest bardzo pozytywny. Mnie przede wszystkim cieszy to, że Subaru zostało wydane w pełnym, "tytoniowym" malowaniu, jakże charakterystycznym dla rajdowych "Subarek". Dodatkowo autko jest efektownie okurzone. Model naprawdę bardzo mnie ucieszył, to kawałek rajdowej historii.

Modele firmowane przez Carlosa Sainza pojawiły się ostatnio na Allegro w sporej ilości. Ceny są różne. Na podstawie Subaru Imprezy w skali, zaobserwowałem bardzo ciekawe zjawisko - modelik wystawiony na "KUP TERAZ" za 40 zł (tyle zapłaciłem za mój) potrafi stać tygodniami na aukcji, natomiast ten sam modelik wystawiony na licytacji osiąga cenę nawet 60 złotych. Zastanawiam się gdzie podział się rozum kupujących? :) Z resztą podobne "dziwy" dzieją się z innymi przedmiotami, w tym również modelikami. Wniosek - zanim zabierzemy się za licytowanie, warto dokładnie przejrzeć wszystkie oferty.
Mam nadzieję że w mojej kolekcji pojawi się jeszcze kilka modeli z tej serii Altayi - zrobiłem sobie sporą ochotę na Forda RS200 (jedną aukcję już przegrałem) i Forda Sierrę. Być może cierpliwość się kiedyś opłaci :)
Kończąc, zachęcam do komentowania, choć... im więcej zachęcam tym bardziej odwrotny jest efekt :D

P.S. Link do opisu Subaru Imprezy od AutoArt:
http://minipasja.blogspot.com/2009/09/pachnaca-zabawa-subaru-impreza-wrx-sti.html

Pacific Ford PR02

2010-03-21T10:51:00.000-07:00

W dzisiejszym wpisie cofniemy się do czasów, gdy w Formule 1 dominowały zespoły prywatne. Choć obecnie mamy do czynienia z podobną sytuacją, to należy pamiętać, że w ostatnim dziesięcioleciu trzon tego sportu stanowili jednak producenci samochodów.
Pacific Grand Prix - bo tak brzmi pełna nazwa zespołu, został założony przez Keitha Wigginsa w 1994 roku. Wiggins nie był debiutantem w dziedzinie motorsportu. W latach wcześniejszych prowadzony przez niego zespół z powodzeniem (mistrzostwa serii) startował w Formule Ford 1600 i 2000, a później Formule 3.
Pierwszy bolid zaprojektowano wraz z firmą Reynard. Do napędu posłużył silnik Ilmor 3,5 V10 z roku 1992. Niestety początek kariery Wigginsa w F1 nie należał do najszczęśliwszych. Bolid trapiły problemy z jednostką napędową, ponadto mała ilość kilometrów testowych nie pozwoliła do końca poznać samochodu. Kierowcy - Gachot i Belmondo (syn słynnego aktora) o ile już kwalifikowali się do wyścigów, to byli z nich wykluczani przez awarie. Prawdziwa "czarna seria" trwała aż przez 10 kolejnych grand prix, w których to kierowcy nie byli w stanie zakwalifikować się do wyścigu. W porównaniu do innego debiutanta sezonu 1994, ekipy Simtek, Pacific wypadł gorzej niż kiepsko.
Pomimo katastrofalnego sezonu, Wiggins nie złożył broni i na rok 1995 przygotował zupełnie nowy bolid. Oprócz nowych sponsorów pojawiła się również nowocześniejsza jednostka Cosworth 3.0 V8. Ponadto ze stawki ubyły zespoły Lotus i Larousse, tak więc teoretycznie oba bolidy Pacific miały zagwarantowane starty w wyścigu. Zespół został zgłoszony do mistrzostw pod nazwą Pacific Lotus Grand Prix, gdyż Keith Wiggins nabył prawa do nazwy legendarnego producenta samochodów.
Bolid PR02 był zupełnie inny w swojej koncepcji niż PR01. Ciekawa wydawała się zwłaszcza koncepcja obłego w kształtach "nosa". W zespole pozostał Gachot, jego partnerem został Montermini. Początek sezonu okazał się bardzo obiecujący - obaj kierowcy nie wypadli najgorzej w kwalifikacjach, a ponadto Montermini ujrzał flagę w biało - czerwoną szachownicę. Niestety pech dał prędko znać o sobie - kolejne występy ponownie okazały się katastrofalne, niepokojąco zaczęła również wyglądać sytuacja finansowa zespołu. W obliczu zaistniałych problemów, Wiggins zamienia Gachota na posiadającego szlachecki tytuł Giovanniego Lavaggi - kierowcę bez większych sukcesów w motorsporcie, za to ze sporym wsparciem finansowym sponsorów. W kwalifikacjach do GP Niemiec obaj kierowcy wypadli słabo - zajmując ostatni rząd. Mimo to Montermini zdołał dojechać do mety na 9 miejscu (po błędach i awariach konkurentów). W kolejnych wyścigach sezonu zespół Pacific nie błyszczał, dokonano też kolejnej zmiany kierowców, która oczywiście wcale nie poprawiła rezultatów. Przy takim obrocie spraw, Wiggins postanowił rozstać się z Formułą 1 i powrócił do niższych serii wyścigowych.
Modelik który prezentuję wyprodukowała firma Vitesse. Jest to miniaturka z serii ONYX, a więc poświęconej autom wyścigowym. Swego czasu prezentowałem na blogu modelik McLarena z tej samej linii. O ile Onyx'y nie grzeszą jakością wykonania, to mają niezaprzeczalną zaletę - bardzo bogatą ofertę. Ciężko bowiem wyobrazić sobie tak wyjątkowy model jak Pacific Ford PR02 np. w wykonaniu Minichampsa. Samo autko jest zrobione na poziomie typowym dla Onyx - skromnie, troszkę rzemieślniczo. Poszczególne elementy nie wydają się najlepiej spasowane - tylne skrzydło grozi wręcz odpadnięciem, przy każdej probie dotknięcia miniaturki. W zasadzie lepiej jej nie dotykać, gdyż kalkomania również nie jest zbyt pewna... Mimo wielu wad, modeliki Onyx mają pewien czar, który sprawia że bardzo miło się na nie patrzy i chciałoby się mieć ich jak najwięcej. Dostarczone są na kwadratowych podstawkach z "lusterkiem". Na naszym rodzimym rynku są nie lada gratką dla wszelkiej maści kolekcjonerów. Model PR02 zakupiłem dość dawno na Allegro. Cena nie była wygórowana, być może dlatego że niewielu wiedziało "z czym to się je":) Dla mnie natomiast, wielkiego fana tamtej ery F1, Pacific Ford jest wspomnieniem Keitha Wigginsa - mechanika któremu zamarzył się własny zespól F1.

Wpis powstał dzięki współpracy jednego z redaktorów serwisu Wyprzedź Mnie! - Mariusza Karolaka. Poniżej znajdziecie link do obszernego artykułu poświęconego zespołowi Pacific, jego autorstwa:
http://www.f1wm.pl/artykuly/?real_id=116
Polecam też zajrzeć na bloga poświęconego serii GP3 prowadzonego również przez Mariusza - link w dziale "Inne ciekawe".

W kolejnym, kwietniowym wpisie, przyjrzymy się modelikowi Subaru Imprezy, w pełnej "tytoniowej" wersji z rajdu Katalonii 1995:)

Szkolne wspomnienie - Opel Manta (B) GT/E

2010-03-13T04:28:00.000-08:00

Gdyby nie osobiste wspomnienia tego samochodu, Manta prawdopodobnie nie zwróciłaby mojej uwagi, a już na pewno nie znalazłaby się w mojej kolekcji 1:43.
Opel zaprezentował swoje sportowe auto w roku 1970 (model A). Wygląd trójbryłowego coupe przywodzi mi na myśl amerykańskie "muscle cars". Istotnie bowiem linia jest bardzo miękka, nader harmonijna, można nawet zaryzykować stwierdzenie - ładna. Rok 1975 jest datą debiutu modelu oznaczonego jako Manta B - i to właśnie jej chciałem poświęcić kilka zdań. Z racji zbliżającej się "kanciastej" mody, Manta B zatraciła zupełnie grację swojej poprzedniczki. Choć zachowała sportową formę, to sprawiała wrażenie całkiem pospolitej, mimo stylizacyjnego nawiązania do rasowego przecież Chevroleta Monza. Technicznie samochód opierał się na rodzinnej Asconie. Oprócz niewartych opisywania odmian z silnikami 1,2 czy 1,6 na uwagę zasługuje prezentowana właśnie GT/E - najbardziej rasowa - zarówno stylizacyjnie jak i mechanicznie. Pod maską pracował silnik 2,0 l. wyposażony w najnowszy system wtryskowy firmy BOSCH, osiągający 110 KM. Moc być może niezbyt imponująca, ale należy pamiętać że jak na lata 80, to było naprawdę coś. Dodatki optyczne zaprojektowała firma Irmscher. Od roku 1983 Manta GT/E zmienia swoją nazwę na GSi. I właśnie z takową Mantą miałem okazję obcować. Posiadał ją bowiem mój szkolny kolega, jeszcze w liceum. Do tej pory mam w pamięci wspomnienia z pierwszej przejażdżki - ryczący silnik, twarde wbijające się w plecy siedziska Recaro, szorowanie obudowy skrzyni biegów po asfalcie przy każdej próbie pokonania progu zwalniającego... No cóż, Manta nie była w najlepszym stanie - pomijam fakt, że posiadała sporo "wsiowego tjuningu" - obniżone zawieszenie, rura wydechowa o średnicy dwulitrowej butelki, niebieskie podświetlenia zegarów, zestaw audio w stylu "ucpyk - tupcyk", itp... Zostało w niej jednak trochę tego "prawdziwego" ducha, nie zepsutego zabiegami "tjuningowymi" - oryginalny pakiet Irmschera, wspomniane kubełkowe fotele Recaro, czy oryginalne alufelgi. Całość stanowiła oczywiście swoisty "misz masz" - Opel był po kilku dzwonach i praktycznie każdy element pochodził z "innej parafii". Mantą odbyliśmy wiele wycieczek, mających na celu głównie bicie rekordów prędkości, jazdę bokami czy "palenie lacza" - to oczywiście bardzo głupie i niewarte naśladowania rozrywki. Dziś zachodzę w głowę, jak to wszystko trzymało się kupy... Wiem jedno - oryginalna Manta GT/E lub GSi, pozbawiona wszelakich "ulepszaczy" to ciekawy youngtimer.
Myślę że w dość jasny sposób przedstawiłem, dlaczego chciałem mieć Mantę w swojej kolekcji - przypomina mi czas spędzony w liceum, dodam że bardzo miły czas. Jego część (chyba najlepszą) posiadam przy sobie do tej pory - moją Narzeczoną :), z którą również chodziłem do ogólniaka.
Oferta Mant w skalach jest dosyć zróżnicowana - dominują głownie modeliki "gazetkowe" wyprodukowane przez IXO. Najciekawsze to oczywiście wersje rajdowe, a wśród nich Manta 400 firmowana przez Carlosa Sainza. Osiągają one jednak dość wysokie ceny, ponieważ chętnych na modelik sportowego Opla naprawdę nie brakuje. Ja wybrałem wersję cywilną GT/E, która również pochodzi z edycji wydawniczej - modeliki pojawiły się na stałe całkiem niedawno. Na właśnie taką Mantę miałem ochotę już od jakiegoś czasu, jednak albo licytacje przegrywałem, lub zwyczajnie zakupiłem już jakiś innym model - i gdy Manta się pojawiała - moje kieszenie świeciły pustką :) Miniaturka wygląda całkiem fajnie - nie jest uboga niczym podstawowa wersja rajdowa - wnętrze choć czarne posiada kalki cyferblatów i konsoli środkowej, mamy malowane ramki drzwi, kolorowe klosze lamp, tablice rejestracyjne, fantastycznie odwzorowane oryginalne alufelgi i wiele innych. Ciekawym smaczkiem jest szyba drzwi od strony pasażera - jest to powiększający plastik, przez co po spojrzeniu na wnętrze wszystkie elementy są większe i wyraźniejsze tak by mogły cieszyć oko. Brawo za pomysł! Jeśli mogę mieć jakieś zastrzeżenia to wyłącznie do koloru. Wolałbym Mantę w jakiejś ciemniejszej tonacji.
Na koniec przytoczę kilka żartów o Oplu Manta z forum sympatyków Forda Capri, a więc odwiecznego klasowego rywala. Oczywiście wszystko należy potraktować z przymrużeniem oka;) :

- Jak kierowca Manty prostuje pogiętą blache?
- Podkręca głośność...

- Dlaczego Manty nie mają szyberdachów?
- Kierowca nie ma trzeciego łokcia...

- Dlaczego kierowcy Manty nie jeżdżą VW Scirocco?
- Pisownia...

- Dlaczego Opel Manta ma 16 halogenów z przodu?
- Przeciwwaga dla 500-watowych głośników.

i chyba najkrótszy kawał o Mancie:

Stoi Opel Manta przed uniwersytetem...

Sport niewyczynowy - Mercedes C Sportcoupe

2010-03-09T09:49:00.000-08:00

Niemieckie koncerny od lat toczą nieprzerwaną walkę o klienta w każdym segmencie. Choć otwarcie się tego nie mówi, Mercedesa C Sportcoupe stworzono tylko po to by odebrać klientów BMW 3 Coupe. O ile nad skutkami można by debatować, tak nie można nie zauważyć, że Mercedes Sportcoupe jest autem naprawdę ładnym. W porównaniu do nieco "zabawkowego" charakteru serii 3, C klasa jest zdecydowanie bardziej elegancka i wyrafinowana. Choć nie jest to klasyczne coupe, a raczej zgrabny hatchback, to mimo wszystko idealnie pasuje do segmentu aut usportowionych.
Poza jednobryłowym nadwoziem, od klasycznej wersji sedan Sportcoupe różni się nieco inaczej zestrojonym układem kierowniczym oraz zawieszeniem - wszystko po to by kierowca poczuł się jak w rasowym sportowym samochodzie. Oczywiście wszystko z umiarem - Mercedes to Mercedes. Nadal jest tutaj bardzo wygodnie, elegancko i ze smakiem. Pod maską znalazły się całkiem żwawe jednostki benzynowe oznaczone symbolem "kompressor" jak również oszczędne diesle.
Choć Sportcoupe rynku nie zdobył, to nie można powiedzieć, że z powodu braku atrakcyjności. Mercedes był przede wszystkim bardzo drogi - za tę cenę można było stać się właścicielem prawdziwie rasowego auta sportowego. Dodatkowo, kto chciał posiadać prawdziwe "coupe" sięgał raczej po model CLK. Podsumowując, poza ciekawą stylistyką Sportcoupe nie miał zbyt wiele do zaoferowania - w przeciwieństwie do otoczonej niemal kultem BMW 3.
Modelik Mercedesa C Sportcoupe chciałem mieć z prostego względu - jest to jedno z aut, które bardzo chętnie widziałbym w swoim garażu:) Podobają mi się jego eleganckie linie i wcale nie zraża "udawany" charakter auta sportowego. Wybór firmy był dość oczywisty, gdyż nie spotkałem się z miniaturką Sportcoupe inną niż Minichamps. Modele pojawiają się na Allegro dość często i w zasadzie można "wybierać w kolorach" :) Ja zdecydowałem się na wersję z przed liftingu - bo choć w rzeczywistości zmiany były widoczne, tak Minichamps ograniczył się jedynie do zmiany felg w modelu po restylingu. Do miniaturki nie mam większych zastrzeżeń - spełniła moje oczekiwania w 100%. Oczywiście PMA mogłoby przyłożyć się nieco do przedniego grilla, trochę zabawnie wyglądają również tylne lampy - klosz ma pomarańczowy odbłyśnik kierunkowskazów. Jak żyję nie spotkałem Sportcoupe z pomarańczowym kloszem - jeśli już to szarym. Na plus należy policzyć doskonale odwzorowane wnętrze, włącznie z pięknie imitującymi tapicerkę kalkami na fotelach. Dzięki panoramicznemu dachowi można zajrzeć do środka i nacieszyć oczy :)
To tyle jeśli chodzi o miniaturowego Mercedesa. Już w nadchodzący weekend rozpoczynamy kolejny sezon Formuły 1. Mam nadzieję że będzie on bardzo ciekawy, nie tylko za sprawą nowych zespołów, ale również przepisów. Sobie i Wam życzę wspaniałych emocji! Zapraszam również do kolejnej odsłony, w której zaprezentuję bardzo bliskie mi auto - Opla Mantę B.

Mała rzecz, a cieszy :)

2010-03-07T22:51:00.000-08:00

Podczas ostatniej wizyty w osiedlowym hipermarkecie rzuciła mi się w oczy taka oto rzecz:

Przyglądając się uważnie lampkom LED pakowanym po 3 sztuki myślałem do czego mogłyby przydać takie gadżety. Pierwsza myśl - oświetlenie półki z modelami okazała się jak najbardziej trafna, toteż bez dłuższego zastanowienia wziąłem dwa opakowania, czyli 6 sztuk. LED-y były w naprawdę symbolicznej cenie, tak więc nawet gdyby nic z tego nie wyszło nie miałbym większego żalu.
Półka na której eksponuję moje modele jest niewielkich rozmiarów i może pomieścić przy dobrych wiatrach jedynie 20 miniaturek. Oczywiście bardzo ubolewam z tego powodu, gdyż kolekcja jest sporo większa i muszę ją upychać gdzieś po kątach. Dopóki jednak nie dojrzeję do zakupu witryny (a takową mam już na oku od dłuższego czasu) półka musi dalej funkcjonować. Oczywiście najlepszym rozwiązaniem byłoby stworzenie tak pięknej instalacji jaką zaprezentował na swoim blogu Piotr z MiniAuto - jednak o takim rozwiązaniu mogę tylko pomarzyć :) Wracając do naszych LED-ów. Lampeczki są bardzo sprytne - przyklejane taśmą dwustronną, aktywowane są za pomocą "czujnika ruchu". Owym czujnikiem nie jest nic innego jak kawałek... magnesu również przyczepianego taśmą dwustronną. Jeśli magnes znajduje się w tej samej płaszczyźnie co lampka - światło nie świeci. Gdy jednak przesuniemy go o kawałeczek lampka uruchamia się dając ładne białe światło. Z racji że pomysłów lepszych nie miałem, przykleiłem po dwie lampki na każdym krańcu półki oraz po jednej na środku. Sprawę uruchamiania rozwiązałem przyklejając magnesy na plastikowych witrynkach modelików. Wygląda to tak:

Z niecierpliwością czekałem na pierwszy zmierzch by zobaczyć jak rozwiązanie sprawdza się w praktyce. Przesuwając delikatnie kolejne witrynki zobaczyłem taki oto efekt:

W rzeczywistości światło wydaje się być cieplejsze (choć moja Narzeczona i tak uważa że wygląda niczym w prosektorium :), co sprawia że na półeczce panuje naprawdę fajny klimat. Wypada się teraz zastanowić ile wytrzyma cała instalacja, zasilana wyłącznie za pomocą 3 baterii rozmiaru "zegarkowego". Myślę że z racji, że całość jest jedynie "gadżetem" i tak naprawdę nie spełnia większej funkcji oświetleniowej to całkiem długo. Być może za rok w tym samym czasie zaprezentuję już zdjęcia całej kolekcji umieszczonej w profesjonalnej ekspozycyjnej witrynie? Oby :)

Siła tradycji - Porsche 911 GT3 RS

2010-03-01T09:18:00.000-08:00

Nie ma chyba takiej osoby na świecie, która poproszona o to by bez namysłu wymienić najbardziej elitarne, sportowe marki samochodów nie zwróciłaby uwagi na Porsche - i to już na samym początku. Trzy cyfry - 911 zmieniły na dobre bieg motoryzacyjnej historii. Porsche to nie tylko samochód - to styl życia. Choć na niemieckie samochody zwykłem mówić "panzerwageny" tak dla 911 byłoby to co najmniej obraźliwe. Lekka, wręcz "zwiewna" sylwetka czyni z tego auta prawdziwe dzieło sztuki. I najważniejsze, tradycja ta jest pielęgnowana od 1963 roku - kiedy to pierwsza 911 opuściła fabrykę. Właśnie w tym "ponadczasowym duchu" tkwi niesamowita magia Porsche.
Prezentowane 911, typ 966 ujrzał światło dzienne w roku 1998. Po bardzo podobnych do siebie kolejnych generacjach, 966 było naprawdę czymś nowym... choć starym. Kształt - klasycznie ładna linia, jednak odpowiednio "napompowana" tak by sprostać odpowiadającej modzie. Auto zdecydowanie dojrzało, stało się bardziej eleganckie, elitarne. Przy ówczesnej konkurencji naprawdę nie miało się czego wstydzić. Fanów Porsche podzieliły natomiast przednie reflektory - klasyczne owalne światła zostały zastąpione zespolonymi pod jednym kloszem w kształcie łzy. Mnie osobiście rozwiązanie się podobało i zupełnie nie miałem nic przeciwko - odmiennego zdania było chyba jednak samo Porsche i w modelu 997 światła są już "odpowiednie":)
Prezentowane GT3 RS to oczywiście wersja wyczynowa, przeznaczona do ruchu ulicznego. Jest zdecydowanie lżejsza dzięki zastosowaniu elementów z carbonu. W zasadzie dla kierowcy takiego samochodu nie jest ważne jaką pojemność ma silnik, ile mocy, ile zużywa paliwa... Najważniejsze parametry to przyśpieszenie od 0 do 100 km/h w 4,3 sek. i prędkość maksymalna kończąca się gdzieś za 300 km/h...
Modelik 911 GT3 RS był na mojej liście marzeń od dawna. Pod koniec ubiegłego roku udało się je zrealizować. Miniaturki trafiają się na Allegro sporadycznie i osiągają ceny na średnim poziomie. Moja GT3 pochodzi od firmy AutoArt tak więc wykonanie stoi na niezłym poziomie. Choć po obejrzeniu zdjęć tego samego modelika od PMA stwierdzam, że AutoArt mógł się nieco bardziej postarać - mam tu na myśli kierunkowskazy w przednim zderzaku (są kalkomanią) czy wloty powietrza pod maską (również kalka). Mimo to modelik naprawdę robi wrażenie - spasowanie wszystkich elementów na najwyższym poziomie. Cieszą takie drobiazgi jak napisy "Recaro" na fotelach, czy piękne felgi z zaciskami. Tradycyjnie dla AutoArt mamy ruchomą przednią oś - zakres ruchu jest jednak minimalny. Jest to piękna miniaturka, cieszę się że mogłem ją skreślić z listy poszukiwanych :)

Jak widać zdjęcia wyjątkowo mi się udały :) Zapraszam do komentowania. Ostatnio blog przeżywa naprawdę spore oblężenie (statystyki nie kłamią :) - zapewne za sprawą serii Legendarne Samochody, gdyż właśnie ten tag najczęściej przejawia się w wyszukiwarkach. Modeli z tego wydawnictwa już na pewno tutaj nie będzie, ale obiecuję że będę trzymał poziom ;) Pozdrawiam serdecznie!

Zmiana modelika ---> BMW 320i 1996 BTCC Team Schnitzer

2010-02-20T01:25:00.000-08:00

Swego czasu opisywałem na blogu miniaturkę BMW 320i Team Isert wydaną przez Minichamps. Jak pamiętacie modelik niezbyt mi zaimponował, ze względu na irytujące błędy. Dość szybko więc postanowiłem się z nim rozstać - nowym nabywcą stał się jeden z członków internetowego klubu BMW. Co ciekawe, całkiem niedawno natrafiłem w internecie na klubowe forum gdzie prezentował on swoje modeliki. Kolekcja naprawdę piękna i imponująca. Znalazło się w niej również rzeczone BMW 320i. Nowemu nabywcy najwyraźniej niedociągnięcia nie przeszkadzają i jest z niego bardzo zadowolony. Modelik miał jeden niezaprzeczalny atut - malowanie - bardzo charakterystyczne dla wyścigowych "Beemek".
Po rozstaniu z modelikiem nie przypuszczałem że jeszcze kiedykolwiek uda mi się znaleźć wyścigową miniaturkę 320i. Są to raczej rzadkie okazy. Nie miałem również przekonania do produktu od Minichamps. Jednak ostatnio trafiła się możliwość ponownego zakupu i po krótkim namyśle zdecydowałem się znów na model od PMA. Nowy modelik pochodzi z brytyjskiej serii BTCC z roku 1996. Kierowcą jest Joachim Winkelhock - postać bardzo znana i ceniona w świecie motorsportu. Po nieudanej próbie zaistnienia w F1 poświecił się zupełnie wyścigom aut turystycznych.
Lata '90 były bardzo owocne jeśli chodzi o "narodowe" serie wyścigowe. Bardzo chętnie angażowali się w nie producenci oraz sponsorzy. Osobiście uważam ten okres za "złotą erę" wyścigową. W internecie natrafiłem na bardzo ciekawą dokumentację zdjęciową dotyczącą wyścigów z tamtych lat. Zachęcam gorąco do zajrzenia pod poniższe linki (proszę skopiować i wkleić w przeglądarkę):
http://speedhunters.com/archive/2009/01/02/retrospective-gt-gt-btcc-super-touring-years-pt-1.aspx
http://speedhunters.com/archive/2009/01/12/retrospective-gt-gt-btcc-super-touring-years-pt-2.aspx
W części drugiej znajduje się kapitalne zdjęcie walczących Winkelhocka w prezentowanym BMW oraz Menu i Hoya w Renault Lagunach. Swoją drogą bardzo żałuję że nie udało mi się nabyć modelika Renault Laguny przygotowywanej przez zespół Williams do zawodów BTCC - okazję taką miałem kilka lat temu - niestety aukcję przegrałem, a od tamtej pory modelik więcej się nie pojawił.
Co do samego BMW 320i - o ile posiada on również błędy poprzednika, tak nie można nie zwrócić uwagi na fakt że jest on lepiej złożony "do kupy" przez co nie są one aż tak rażące jak u modelika z '98. Ponadto zapłaciłem za niego o połowę mniej, dlatego tym razem jest to cena zupełnie adekwatna do jakości i śmiało mogę powiedzieć że miniaturka bardzo mi się podoba. Dla porównania prezentuję również zdjęcia oryginału pędzącego po torze, tak byście sami ocenili na ile jest on z nim zgodny:)

Trudny start - BAR 01 Supertec Testcar 1999 / J. Villeneuve

2010-02-18T06:00:00.000-08:00

Historia zespołu BAR (British American Racing) rozpoczęła się w 1998 roku kiedy to koncern tytoniowy BAT (British American Tobacco) wykupił podupadający już zespól Tyrell. Sezon '98 stajnia ukończyła jeszcze pod starą nazwą, jednak kolejne lata miały przynieść ogromne zmiany. Projekt nadwozia na rok 1999 został stworzony wraz z firmą Reynard, specjalizującą się w budowie różnego rodzaju maszyn wyczynowych. Kluczem do sukcesu miał stać się sprowadzony do zespołu z Williamsa mistrz świata z roku '97 - Jaques Villeneuve. Buńczuczne wypowiedzi Kanadyjczyka o chęci zbudowania silnego zespołu miały drugie dno - ogromne honorarium. Oczywiście BAR potrzebował takiego zawodnika jak J.V. - doświadczonego, potrafiącego rozwijać auto. Na dodatek jego przeszłość z mistrzowskim przecież Williamsem, była nieoceniona. Partnerem J.V. został debiutant - Ricardo Zonta.
Pierwszy bolid BAR, napędzany silnikiem Supertec (stare Renault) stał się rozpoznawalny nie tylko dlatego że był konstrukcją bardzo nieudaną i awaryjną. Włodarze zespołu chcieli bowiem wprowadzić do F1 modę niczym zza oceanu - podczas prezentacji każdy z bolidów pomalowany został w barwy różnych sponsorów.

Na takie rozwiązanie, które już od lat funkcjonowało w amerykańskiej serii CART, nie przystały jednak władze Formuły 1. Ostatecznie, malowanie bolidu przedzielono charakterystycznym suwakiem - z jednej strony pojawiło się logo marki Lucky Strike, z drugiej zaś logo 555.

Pierwszy sezon startów ekipy BAR pod własnym szyldem okazał się tragiczny. Stajnia nie zdobyła żadnego punktu. Kierowcy nie zostali łącznie sklasyfikowani aż 21 razy! Najczęstszą przyczyną był psujący się bolid, jednak zarówno mistrz świata z '97, jak i debiutujący Zonta nie ustrzegli się błędów na torze. Najwyższą lokatę dla zespołu wywalczył tester Mika Salo, zastępujący kontuzjowanego po wypadku Zontę.
Miniaturka którą prezentuję jest wczesną (choć bardzo podobną) wersją bolidu o nazwie 001. Pomalowana jest w zupełnie inne barwy niż te pokazane podczas oficjalnej prezentacji.

Zasadniczo jedynym znakiem rozpoznawalnym jest charakterystyczna koniczynka - logo tytoniowego giganta. Modelik wyprodukowała oczywiście firma Minichamps. Jest on niezwykle rzadkim okazem, podobnie z resztą jak wersja wyścigowa ("suwak"). Kupiłem go dosyć dawno, jeszcze w czasach gdy nasz kraj nie był ogarnięty manią F1, a tylko prawdziwi kibice wiedzieli kim jest Robert Kubica. Miniaturka to niekwestionowana perełka. Wykonanie typowe dla Minichampsów - jeśli chodzi o modele bolidów firma zazwyczaj ustrzega się wpadek.

Po cichu marzy mi się miniaturka w malowaniu z "suwakiem". Byłaby fajnym uzupełnieniem dla wersji testowej. Nie spotkałem jednak nigdy bolidu BAR 001 w skali 1:43 na rodzimym Allegro. Coż, trzeba być cierpliwym:)

Tak "ad rem", chyba pozazdrościłem kolekcji jednemu z Kolegów blogerów i postanowiłem dokonać malej restrukturyzacji w szeregach mojej kolekcji. Pod młotek poszły więc modele które trafiły tutaj raczej przypadkowo, a więc przeróżne DelPrado czy inne dziwadła. Mam nadzieję że w ich miejsce pojawią się wkrótce bardziej wartościowe modele. Pozdrawiam serdecznie!

Miała być "jakość" a wyszło "jakoś" - Williams Showcar 2006 (FW27)

2010-02-10T00:19:00.000-08:00

Do modelika Williamsa sięgam nieprzypadkowo. Od nowego sezonu w wyścigówkach z Grove ponownie zagrają jednostki Cosworth. Ostatnim bolidem z takim napędem był FW28 z sezonu 2006.
2005 był końcowym rokiem długoletniej współpracy pomiędzy BMW a Williamsem. Obie firmy osiągnęły w tym czasie wiele sukcesów, wliczając w to wicemistrzostwo konstruktorów w roku 2002. BMW promowało swoją markę w świecie F1 pod szyldem Williamsa - zapłaciło nawet grube pieniądze by człon "BMW" znajdował się jako pierwszy w komercyjnej nazwie "BMW.Williams F1 Team". Owa kropeczka w nazwie okazała się jednak kością niezgody - BMW zamarzyło się więcej niż tylko byciem dostawcą silnika. Oczywiście Frank Williams nie zgodził się na sprzedaż swojego zespołu, bo to tak jakby sprzedał samego siebie. W atmosferze wzajemnych oskarżeń o brak konkurencyjności, BMW nabyło stajnię Petera Saubera, a Williams... musiał szukać nowego dostawcy silników oraz sponsorów, którzy odeszli wraz z BMW. W zespole pozostał Mark Webber, natomiast Nick Heidfeld stał się naturalnym "niemieckim" kandydatem do nowego zespołu BMW. W jego miejsce drugi kokpit zajmuje debiutant, mistrz serii GP2 - Nico Rosberg.
Sytuacja finansowa Williamsa wyglądała naprawdę nieciekawie. Cosworth stał się więc oczywistym wyborem, jako firma tania i już wypróbowana w F1. Williams FW28 był autem ze wszech miar kryzysowym i było to widać już na skromnej prezentacji - bolid choć naprawdę piękny, za sprawą "pustych" sekcji zdawał się krzyczeć - "daj mi sponsora!".

Spodziewano się że sezon 2006 będzie trudny. Nikt nie przypuszczał jednak że będzie on katastrofalny. Cóż z tego że Alex Wurz (piątkowy tester) brylował w tabeli czasów podczas treningów skoro te rezultaty nie przekładały się na wyścigi. Powodów było co najmniej kilka - dwaj sfrustrowani wewnętrzną walką kierowcy, awaryjny bolid i sama firma Cosworth, która nie była w stanie rozwijać silnika tak jak inni producenci. Warto jednak zauważyć, że gdyby FW28 nie psuł się w kluczowych dla wyścigu momentach prawdopodobnie Williams nie zaliczyłby najgorszego od 20 lat sezonu, zakończonego jedynie dorobkiem... 11 punktów. Najtragiczniejszy był fakt, że w ostatnich 13 wyścigach zespół zdobył 1 punkt. Obrazki z GP Brazylii były więc adekwatne do formy zespołu z sezonu 2006 - obydwa rozbite doszczętnie bolidy. Na koniec w nienajlepszym stylu z zespołu odchodzi Mark Webber.
Szczęśliwie przyszłość malowała się w nieco lepszych barwach - nowy sponsor tytularny - firma AT&T, nowy długoterminowy dostawca silników - Toyota, wzmocnienia kadrowe. To wszystko pozwoliło by Williams na 3 lata dźwignął się z dołka. Co przyniesie kolejna współpraca Williamsa i firmy Cosworth? Trudno powiedzieć. Spodziewam się że będzie to zupełnie inna jakość, gdyż Cosworth będzie zaopatrywał w swoje jednostki jeszcze wiele innych ekip, więc nie może sobie pozwolić na jakąkolwiek wpadkę. Sam Williams, na pewno postarał się by FW32 był konkurencyjny. Na koniec warto przypomnieć ostatnie chwile Coswortha na padoku Formuły 1 sezonie 2006:

Miniaturka którą prezentuję pochodzi od Minichamps. Firma już dawno wpadła na pomysł jak sprzedać dwa razy ten sam modelik - na początku sezonu wydaje tzw. showcary (bolidy wykorzystane przez wyścigowe stajnie do celów promocyjnych, eventów, przejazdów pokazowych dla sponsorów) czyli zazwyczaj bolidy z sezonu poprzedniego, pomalowane w barwy z sezonu trwającego. Tak więc modelik to oczywiście Williams FW27 z roku 2005 pomalowany tak samo jak FW28, z założonymi oponami firmy Bridgestone (w 2005 Williams korzystał z Michelin). Do miniaturki mam jedynie jedno zastrzeżenie - ubytek kalkomanii na nosie, spowodowany najprawdopodobniej upadkiem - brakuje bowiem w tym miejscu również jednego drobnego elementu. Poprzedni właściciel widocznie nie zadbał jak należy o jego przechowywanie. Nabyłem go bardzo tanio, więc nie mam o to większego żalu, tym bardziej że jeśli będę miał okazję to na pewno zakupię FW27 jeszcze w malowaniu HP i BMW jak również "pełne" FW28.

Malowanie Williamsa choć skromne, było naprawdę efektowne i uważam że jest to najładniejsza kolorystyka bolidów z Grove ostatnich lat. Szkoda, że nie udało się jej utrzymać nieco dłużej, ale mimo wszystko nadal malowania Williamsów trzymają niezły poziom :) Pozdrawiam serdecznie i zapraszam do komentowania.

P.S. W następnych wpisach pozostaniemy w kręgu F1 - będzie nieco historycznie, ale wciąż ciekawie :)